Γέροντας Εφραίμ ο Αριζονίτης: "Παιδί μου θα κοιμηθώ στην αρχή των γεγονότων για την Πόλη"

Αποκλειστικό δημοσίευμα στις 8 Δεκεμβρίου του 2019 (λίγο πριν την εμφάνιση του κορονοϊού ! ) :

 

Εκοιμήθει ο άγιος γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας ξημέρωμα  Αναστάσιμης   Κυριακής.

Ο ίδιος ήταν αναμμένη αναστάσιμη λαμπάδα που σκορπούσε τις ευλογίες του σε όλες τις γωνιές του πλανήτη μας.

Από σήμερα οι ΗΠΑ φτώχυναν και πλούτισε ολάκερη η ανθρωπότητα.

Από σήμερα ολοκληρώνεται η χορεία των συγχρόνων αγίων πατέρων μας  έμπροσθεν του Ουρανίου Θυσιαστηρίου που πρεσβεύουν για την σωτηρία της ανθρωπότητας των καιρών μας από την δαιμονική λαίλαπα που ενέσκηψε.

Οι  παραμυθητικοί λόγοι τους επί της γης σήμερα γίνονται προσευχές ενώπιον του Θρόνου του ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ.  

 

 

« Ταύτας τας εσχάτας ημέρας, όπου τα χνώτα του Αντιχρίστου μολύνουν γην και θάλασσαν και πάσαν πνοήν ζωής, ως δρόσον χάριτος αναψύχουσαν, ως αύραν Προφήτου Ηλιού αναρριπίζει ο Θεός την ενέργειαν της νοεράς προσευχής εις τα στήθη και την καρδίαν της Εκκλησίας, ως αντίδοτον ψυχικής και σωματικής υγείας και σωτηρίας δια τας ημέρας που έρχονται και θα έλθουν»  Ταύτας τας εσχάτας ημέρας (Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεϊτης)

https://averoph.wordpress.com/tag/%CE%B3%CE%AD%CF%81%CF%89%CE%BD-

 

 

 ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΛΗΡΙΚΟΥ πνευματικού παιδιού του Γέροντα.

Τι του είπε ο Γέροντας Εφραίμ για την Κοίμηση του

–         « παιδί  μου  δεν θα προλάβω   την ΠΟΛΗ»

–         « γιατί παιδί μου  θα κοιμηθώ στην αρχή των γεγονότων για την ΠΟΛΗ»

Όποιος άνοιγε και διάβαζε επιστολές που ελάμβανε από τον Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας καταλαμβανόταν από ΔΕΟΣ απερίγραπτο που συνοδευόταν με δάκρυα.

Έτσι ελάβαμε από τον Γέροντα Εφραίμ επιστολή χειρόγραφη του  στις 9 Ιουνίου του 2009 που επευλογούσε το ιστορικό σύγγραμμα- πόνημα μας  ( ΧΡΙΣΤΟΥΠΟΛΕΩΣ ΑΝΑΣΤΗΛΩΣΗ)  που του αποστείλαμε και το οποίο πραγματευόταν την πλαστογραφία της εκκλησιαστικής ιστορίας της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ μας.

Ο άγιος γέροντας γνώριζε τι ερχόταν και που θα πήγαινε το πράγμα ( παραθέτουμε την χειρόγραφη επιστολή του)

Ο Γέροντας Εφραίμ από την Αριζόνα σε όλη του την αγία βιοτή σήμανε τον πνευματικό συναγερμό με την πατερική ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ – την ΕΥΧΗ και την ειλικρινή ΜΕΤΑΝΟΙΑ.

Μετά την οσιακή κοίμηση του ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΦΡΑΙΜ το ΠΟΘΟΥΜΕΝΟ της Ρωμιοσύνης γίνεται προτεραιότητα της ανθρώπινης ιστορίας.   

 

Να έχουνε τις ευχές  και τις προσευχές σας άγιε γέροντα από την  ανέσπερο Βασιλεία των Ουρανών όλες οι δυσκολεμένες και θλιβόμενες ψυχούλες  των καιρών μας.

 

 

ΠΗΓΗ

Ε.Ο.Ν. : Η έλευση του Πάπα σηματοδότησε την επιούσα υποδοχή του Αντιχρίστου !

Η άφιξη, η παραμονή και η αναχώρηση του αιρεσιάρχου ιησουίτου Πάπα Φραγκίσκου από την ημετέρα γή επισφραγίζει, χωρίς αμφιβολία, την επίσημη είσοδο της Πατρίδος μας στο έρεβος μιάς νέας πνευματικά εποχής. Οι ρήσεις των Αγίων Πατέρων, οι γραπτές παρακαταθήκες των οσιακών μορφών της καθ’ ημάς Ανατολής και οι προφητείες των θεοπνεύστων μοναχών λαμβάνουν πλέον σάρκα και οστά μπροστά στα όμματα ενός υπνωτισμένου λαού, ο οποίος καισαρικά αποκομμένος από την πνευματική ζωή αποδέχεται ως πλήρως αφοπλισμένος κάθε καινοτομία και μετανωτερική θρησκευτική εξαλλαγή. Η δεδοξασμένη μετά βαΐων και κλάδων υποδοχή του δυσωνύμου Ποντίφηκος απ’ όλην την εγχώρια μασονική εξουσία, πολιτική τε και εκκλησιαστική, αποτυπώνει ανάγλυφα τις κυνικές μεθοδεύσεις των στοών προς επίσπευση της εκρίζωσης πατρώας Πίστεως, ήτοι της φίλης Ορθοδοξίας, από την Ελλάδα, μέσα από την ταχεία και ανερυθρίαστη προαγωγή της Ένωσης των θρησκειών ανά τον πλανήτη σ’ ένα ενιαίο εωσφορικό δόγμα κίβδηλης αγάπης και ψευδεπίγραφου παναθρωπισμού, όπισθεν του οποίου προαλείφεται καταφανώς η πανηγυρική επέλαση όλων σκοτεινών δυνάμεων, που η Αποκάλυψις του Ιωάννου μάς φανέρωσε.

 

Σε συνέχεια των δεκάδων κατά καιρούς παρεμβάσεων της Ελληνικής Ορθόδοξης Νεολαίας κατά του οικουμενισμού, μέσα από αλλεπάλληλες δράσεις και συστηματική αφυπνιστική κειμενογραφία, μέλη του Συλλόγου μας την περασμένη Παρασκευή ανήρτησαν πανό στην περιοχή του Πειραιά, εκφράζοντας την πάγια, αμετακίνητη και στιβαρή θέση του Συλλόγου μας καθ’ οιουδήποτε εγχειρήματος νομιμοποιήσεως της παπικής τιάρας στα ορθόδοξα χώματα της Ρωμιοσύνης. Το καλά μελετημένο σχέδιο των βραχιόνων της παγκοσμιοποίησης είναι πρόδηλο πως προβλέπει την εν αρχή σύμμειξη της Ορθοδοξίας με τον καθολικισμό, με την επικράτηση των κακοδοξιών και της εκκοσμίκευσης του τελευταίου σ’ ένα αμάλγαμα κατ’ επίφασιν χριστιανισμού, ο οποίος μεταφυσικά αποστειρωμένος πλέον, θα έχει παρασκευαστεί προσηκόντως να υπηρετήσει το νεοταξίτικο όραμα της ενοποίησης κάθε θρησκευτικού συστήματος. Η δουλοπρεπώς εγκάρδια αντιμετώπιση του Πάπα από την δυστυχώς εξωνημένη ηγεσία του κλήρου, τα συλλείτουργα με ρωμαιοκαθολικούς και η προώθηση της εξομοιώσεως της μόνης αληθινής Πίστεως με τους αργυρώνητους δούλους του Αντιχρίστου καταδεικνύουν το μέγεθος και την έκταση της ζώσης απειλής για το κατ’ εικόνα Θεού πλάσμα. Στους εσχάτους καιρούς, που διανύουμε, η Ορθοδοξία καθ’ ότι στρατευμένα διωκομένη θα διασωθεί, περιφρουρηθεί και προασπιστεί μόνο από τις ελάχιστες καρδιές λαϊκών και κληρικών που αρνούνται άχρι σήμερον να παραδωθούν στο έλεος του σκότους και των δυναστών του πλανήτη και δεν ανταλλάσσουν τον Χριστό με τον χρυσό.

 

Η Ε.Ο.Ν. ως ένα κίνημα Νεολαίας με αποστολή θεάρεστη, ιερά και ευλογημένη θα μετατραπεί στο στέγαστρο σωτηρίας και την καταφυγή αμύνης όλων των Ελληνόπουλων, που θα κληθούν να επιλέξουν ανάμεσα στην εξαγορά της Ελευθερίας και της συνειδήσεώς τους και την Πίστη στον όντως και μόνον υπάρχοντα Τριαδικό Θεό. Ο φόβος δεν έχει θέση στις ψυχές εκείνων, που βρίσκονται στην πλευρά του Δημιουργού. Η υπηρέτηση του Σχεδίου Του θα μάς χαρίσει την τελική Νίκη ! 

 

Στις σειρήνες του μετανεωτερικού αθεολογήτου αγαπουλισμού, που κηρύττει αναισχύντως γυμνή τη κεφαλή η υποδουλωμένη στον Καίσαρα ψευδοϊεραρχία απαντούμε ευθαρσώς για μια εισέτι φορά :

 

Οὐκ ἀρνησόμεθά σε, φίλη Ὀρθοδοξία·

οὐ ψευσόμεθά σου πατροπαράδοτον σέβας·

ἐν σοὶ ἐγεννήθημεν, καὶ σοὶ ζῶμεν, καὶ ἐν σοὶ κοιμηθησόμεθα·εἰ δὲ καλέσει καιρός, καὶ μυριάκις ὑπὲρ σοῦ τεθνηξόμεθα.

 

Έλληνες, Γρηγορείτε ! Όλα για την Δόξα Του Χριστού !

~ Ο Παπισμός στον Ντοστογιέφσκι ~

«Ό Ρωμαϊκός καθολικισμός δεν είναι πια χριστιανισμός».

«Οι Δαιμονισμένοι».

«… Ό καθολικισμός είναι πίστη μη χριστιανική… Ό καθολικισμός της Ρώμης είναι χειρότερος από τον αθεϊσμό… Ό αθεϊσμός κηρύττει μονάχα το μηδέν, ό καθολικισμός, όμως προχωρεί πιο πέρα ακόμα κηρύττει ένα διαστρεβλωμένο Χριστό, ένα Χριστό αντίθετο του Χρίστου. Κηρύττει τον Αντίχριστο».

«Ό ηλίθιος» (Δ’, 1, VII)

«… Ή Ρώμη άνεκήρυξε ένα Χριστό πού υπέκυψε στον τρίτο πειρασμό του σατανά… Διεκήρυξε σε όλο τον κόσμο πώς ό Χριστός δεν μπορεί να βασιλέψει χωρίς την επίγεια βασιλεία. Ήταν το ίδιο σαν να άνεκήρυξε ό καθολικισμός τον Αντίχριστο, κι αυτό ήταν πού κατέστρεψε την Δύση».

«Οι Δαιμονισμένοι».

«… Ό Πάπας άρπαξε γη, έκατσε σε γήινο θρόνο και επήρε ξίφος στα χέρια του. Από τότε δεν έχει αλλάξει τίποτε, μονάχα πού στο ξίφος πρόσθεσαν καί το ψευδός, την ραδιουργία, την απάτη, τον φανατισμό, την πρόληψη, το έγκλημα».

«Ό Ήλίθιος».

«… Παίξανε (οι παπικοί) με τα πιο αγία, τα πιο δίκαια, τα πιο αγνά, τα πιο φλογερά αισθήματα του λάου. “Ολα, όλα τα προδώσανε, για να κερδίσουν την ανάξια γήινη εξουσία. Δεν είναι, λοιπόν, όλα αυτά διδασκαλία του Αντίχριστου;»

«Ό Ήλίθιος».

29 Νοεμβρίου: Αγίου Νεομάρτυρος Φιλουμένου - Ο σύγχρονος Άγιος που δολοφονήθηκε από φανατικούς Εβραίους

29 Νοεμβρίου
Αγίου Νεομάρτυρος Φιλουμένου Αγιοταφίτου, του Φρέατος του Ιακώβ

Ο Άγιος Φιλούμενος (κατά κόσμον Σοφοκλής) γεννήθηκε στην Λευκωσία, στις 15 Οκτωβρίου 1913. Γονείς του ήταν οι Ευσεβείς Γεώργιος και Μαγδαληνή. Ήταν δίδυμος αδελφός με τον π. Ελπίδιο (κατά κόσμον Αλέξανδρος) και από μικροί ξεχώρισαν για την αγάπη που είχαν προς τον Θεό και γι’ αυτό από πολύ νωρίς άναψε μέσα τους η επιθυμία για τη μοναχική ζωή. Το 1927, σε ηλικία μόλις 14 ετών αναχώρησαν και οι δυο για την Ιερά Μονή Σταυροβουνίου, αφού πήραν την ευχή του πνευματικού τους, αλλά και των ευλαβών γονέων τους. Εκεί έμειναν 6 περίπου χρόνια, όταν ο Έξαρχος του Παναγίου Τάφου τους πήρε για να φοιτήσουν στο Γυμνάσιο του Πατριαρχείου στα Ιεροσόλυμα, όπου βρέθηκαν το 1934, μαθητές στην Σχολή της Αγίας Σιών.

Το 1937 εκάρησαν μοναχοί παίρνοντας ο Σοφοκλής το όνομα Φιλούμενος και ο Αλέξανδρος το όνομα Ελπίδιος. Στις 5 Σεπτεμβρίου του ιδίου χρόνου χειροτονήθηκαν διάκονοι και το 1939 αποφοίησαν από το Γυμνάσιο του Πατριαρχείου. Ο π. Ελπίδιος έφυγε από την Αγία Γη, υπηρετώντας σε άλλους τόπους και στο Άγιον Όρος. Ο Άγιος Φιλούμενος παρέμεινε στα Ιεροσόλυμα για 45 συνεχή χρόνια, μέχρι το μαρτύριό του. Το 1943 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και αφού πέρασε από διάφορες διακονίες μέσα στο Πατριαρχείο και διορίσθηκε σε διάφορες θέσεις υπηρετώντας πάντοτε με ευθύνη και φόβο Θεού και με πολύ αγάπη προς τους αγιοταφίτες πατέρες, στις 8 Μαΐου του 1979 μετατέθηκε στο Φρέαρ του Ιακώβ όπου υπηρέτησε μέχρι το μαρτυρικό του θάνατο, στις 29 Νοεμβρίου του ιδίου έτους. Εκεί όμως, αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα από φανατικούς Εβραίους που συνέχεια τον απειλούσαν ότι αν δεν εγκαταλείψει το Φρέαρ και πάρει τις εικόνες και τον Εσταυρωμένο να φύγει, θα τον σκοτώσουν. Εκείνος όμως απαντούσε ότι δεν θα εγκαταλείψει ποτέ το προσκύνημα, αλλά ότι ήταν έτοιμος ακόμα και να μαρτυρήσει, ως πιστός φύλακας αυτού.

Το απόγευμα της 29ης Νοεμβρίου του 1979, ημέρα της μνήμης του Αγίου Μάρτυρος Φιλουμένου, φανατικοί Εβραίοι μπήκαν στο χώρο του Φρέατος του Ιακώβ κι ενώ ο Άγιος τελούσε τον Εσπερινό, του επιτέθηκαν με τσεκούρι, τον κακοποίησαν και τέλος τον σκότωσαν. Το μαρτύριό του ήταν φρικτό, γιατί οι δήμιοί του τον χτύπησαν αλύπητα στο πρόσωπο και του έκοψαν τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού. Στη συνέχεια βεβήλωσαν την Εκκλησία και το Σταυρό κι έριξαν μια χειροβομβίδα καταστρέφοντας τον χώρο. Είναι συγκλονιστική η μαρτυρία του π. Σωφρονίου που παρέλαβε το τίμιο λείψανο του μάρτυρα για να το ντύσει και να το ετοιμάσει για την ταφή, ότι παρέμεινε 5 μέρες μετά το μαρτύριό του ζεστό και εύκαμπτο και «βοήθησε» το Γέροντα Σωφρόνιο για να τον ντύσει. Συγκλονιστική είναι επίσης η μαρτυρία του κατά σάρκα αδελφού του π. Ελπιδίου, που αν και μίλια μακρυά, άκουσε τη φωνή του π. Φιλουμένου να του λέγει: «Αδελφέ μου με σκοτώνουν προς δόξαν Θεού. Σε παρακαλώ μην αγανακτήσεις».

Η Εκκλησία τον τιμά ως Άγιο στις 29 Νοεμβρίου και το ευωδιάζον και θαυματουργό σκήνωμά του βρίσκεται εντός του νέου τρισυπόστατου μεγαλοπρεπούς ιερού ναού που χτίστηκε στο Φρέαρ του Ιακώβ, επ’ ονόματι της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος, του Αγίου Φιλουμένου και του αγίου Ιουστίνου. Κτίτωρ του νέου αυτού ναού είναι ο Αρχιμανδρίτης π. Ιουστίνος, στον οποίο ο Άγιος Φιλούμενος εμφανίζεται συχνά και τον προστατεύει από τις επιθέσεις των φανατικών Εβραίων που συνεχίζονται εναντίον του π. Ιουστίνου και του Ιερού Προσκυνήματος. Χιλιάδες ορθόδοξοι καταφθάνουν κατ’ έτος για να προσκυνήσουν το ιερό λείψανό του στο Φρέαρ του Ιακώβ, στη Σαμάρεια.

Άγιος Νεκτάριος: " Η μεγάλη λύπη κρύβει μέσα της υπερηφάνεια "

Σκοπός τῆς ζωῆς μας εἶναι νά γίνουμε τέλειοι καί ἅγιοι. Νά ἀναδειχθοῦμε παιδιά τοῦ Θεοῦ καί κληρονόμοι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ἄς προσέξουμε μήπως, γιά χάρη τῆς παρούσας ζωῆς, στερηθοῦμε τή μέλλουσα. Μήπως, ἀπό τίς βιοτικές φροντίδες καί μέριμνες, ἀμελήσουμε τό σκοπό τῆς ζωῆς μας.
Ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία καί ἡ προσευχή ἀπό μόνες τους δέν φέρνουν τούς ἐπιθυμητούς καρπούς, γιατί αὐτές δέν εἶναι ὁ σκοπός τῆς ζωῆς μας· ἀποτελοῦν τά μέσα γιά να πετύχουμε τό σκοπό.
Στολίστε τίς λαμπάδες σας μέ ἀρετές. Ἀγωνιστεῖτε ν’ ἀποβάλετε τά πάθη τῆς ψυχῆς. Καθαρίστε τήν καρδιά σας ἀπό κάθε ρύπο καί διατηρῆστε τήν ἁγνή, γιά νά ἔρθει καί νά κατοικήσει μέσα σᾶς ὁ Κύριος• γιά νά σᾶς πλημμυρίσει τό Ἅγιο Πνεῦμα μέ τίς θεῖες Τοῦ δωρεές.

 

Παιδιά μου ἀγαπητά, ὅλη σας ἡ ἀσχολία καί ἡ φροντίδα σ’ αὐτά νά εἶναι. Αὐτά ν’ ἀποτελοῦν σκοπό καί πόθο ἀσταμάτητο. Γι’ αὐτά ὅλη σας ἡ προσευχή πρός τό Θεό.
Νά ζητᾶτε καθημερινά τόν Κύριο· ἀλλά μέσα στήν καρδιά σας καί ὄχι ἔξω ἀπ’ αὐτήν. Καί ὅταν Τόν βρεῖτε, σταθεῖτε μέ φόβο καί τρόμο ὅπως τά Χερουβείμ καί τά Σεραφείμ, γιατί….
ἡ καρδιά σᾶς ἔγινε θρόνος τοῦ Θεοῦ.
Ἀλλά γιά νά βρεῖτε τόν Κύριο, ταπεινωθεῖτε μέχρι τό χῶμα, γιατί ὁ Κύριος βδελύσσεται τούς ὑπερήφανους, ἐνῶ ἀγαπάει καί ἐπισκέπτεται τούς ταπεινούς στήν καρδιά. Γι’ αὐτό καί λέει: «καί ἐπί τίνα ἐπιβλέψω, ἀλλ’ ἡ ἐπί τόν ταπεινόν καί ἠσύχιον, καί τρέμοντα τούς λόγους μου;» (Ἤσ. 66, 2).
Ἀγωνίζου τόν ἀγώνα τόν καλό καί ὁ Θεός θά σέ ἐνισχύει. Στόν ἀγώνα ἐντοπίζουμε τίς ἀδυναμίες, τίς ἐλλείψεις καί τά ἐλαττώματά μας. Εἶναι ὁ καθρέφτης τῆς πνευματικῆς μας καταστάσεως. Ὅποιος δέν ἀγωνίστηκε, δέν γνώρισε τόν ἑαυτό του.

 

Προσέχετε καί τά μικρά ἀκόμη παραπτώματα. Ἄν σᾶς συμβεῖ ἀπό ἀπροσεξία κάποια ἁμαρτία, μήν ἀπελπίζεστε, ἀλλά σηκωθεῖτε γρήγορα, προσπέστε στον Θεό πού ἔχει τή δύναμη νά σᾶς ἀνορθώσει. Ἡ μεγάλη λύπη κρύβει μέσα της ὑπερηφάνεια.
Οἱ ὑπερβολικές λύπες καί ἀπελπισίες εἶναι βλαβερές καί ἐπικίνδυνες, καί πολλές φορές παροξύνονται ἀπό τό διάβολο γιά ν’ ἀνακόψουν τήν πορεία τοῦ ἀγωνιστῆ.
Μέσα μας ἔχουμε ἀδυναμίες καί πάθη καί ἐλαττώματα βαθιά ριζωμένα, πολλά εἶναι καί κληρονομικά. Ὅλα αὐτά δέν κόβονται μέ μία σπασμωδική κίνηση οὔτε μέ τήν ἀδημονία καί τή βαρειά θλίψη, ἀλλά μέ ὑπομονή καί ἐπιμονή, μέ καρτερία, μέ φροντίδα καί προσοχή.

 

Ὁ δρόμος πού ὁδηγεῖ στήν τελειότητα εἶναι μακρύς. Εὔχεσθε στό Θεό νά σᾶς δυναμώνει. Νά ἀντιμετωπίζετε μέ ὑπομονή τίς πτώσεις σας καί ἀφοῦ γρήγορα σήκωθεῖτε, νά τρέχετε καί νά μή στέκεστε, σάν τά παιδιά, στόν τόπο πού πέσατε, κλαίγοντας καί θρηνώντας ἅπαρηγόρητα.
Ἀγρυπνεῖτε καί προσεύχεστε γιά νά μήν μπεῖτε σέ πειρασμό. Μήν ἀπελπίζεστε ἄν πέφτετε συνέχεια σέ παλιές ἁμαρτίες. Πολλές ἀπ’ αὐτές εἶναι καί ἀπό τή φύση τούς ἰσχυρές καί ἀπό τή συνήθεια. Μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου ὅμως καί μέ τήν ἐπιμέλεια νικοῦνται. Τίποτε νά μή σᾶς ἀπελπίζει.

Αγία Γυναίκα και Άξια Μάνα

«Μάνα!» Μία λέξη, ένα πρόσωπο, χιλιάδες συναισθήματα!

Κοντά στη Μάνα τα συναισθήματα που κυριαρχούν είναι εκείνα της απέραντης χαράς, της ασφάλειας, της σιγουριάς, της ηρεμίας. Η μάνα είναι η μόνη που δύναται να κάνει τα παιδιά της να νιώσουν, ότι έχουν ένα αληθινό στήριγμα, μια αγκαλιά πάντοτε έτοιμη να τα δεχθεί με αγάπη, που ποτέ δε θα τα προδώσει, αλλά θα είναι πάντοτε εκεί ακοίμητος φρουρός για οτιδήποτε χρειαστούν. Εκείνη η μάνα αγωνίζεται όλη την ημέρα, για να ευχαριστήσει το σύζυγο και τα τέκνα τους. Να ετοιμάσει φαγητό , να πλύνει τα ρούχα, να καθαρίσει το σπίτι και εκτός από τις ως άνω δουλειές να είναι έτοιμη κάθε στιγμή να ακούσει προβληματισμούς, ανησυχίες, λάθη, ευχάριστα, δυσάρεστα περιστατικά τόσο από τον αγαπημένο σύζυγό της, όσο και από τα παιδιά τους. Αφουγκράζεται και συμβουλεύει η μάνα. Συλλογίζεται, πώς μπορεί με τις συμβουλές της, αλλά ιδίως με το παράδειγμα της να βοηθήσει την οικογένειά της στις ποικίλες προκλήσεις της καθημερινής ζωής. Πάνω απ’ όλα, όμως, η μάνα είναι πάντα με την ευχή στο στόμα. Εύχεται διαρκώς για το καλό των παιδιών της. Προσεύχεται στο Χριστό μας, την Παναγιά μας, τους Αγίους μας να καθοδηγούν τα βήματα ολόκληρης της οικογένειας, ώστε να κάνουν το Θέλημα Του Θεού για τη σωτηρία των ψυχών τους.

 

Η λέξη «μητέρα» είναι μια από τις ελληνικές λέξεις που έχουν παραμείνει αμετάβλητες έως σήμερα. Μπορούμε ακόμα και μέσα από αυτό να συνάγουμε τη σταθερότητα και τη διαχρονικότητα της έννοιας της Μάνας. Και ποιά γυναίκα δεν ονειρεύεται να γίνει μητέρα ; Είναι στη φύση της γυναίκας να γεννά και να γίνεται μάνα και με μητρικά ένστικτα που υπάρχουν ήδη από την παιδική ηλικία. Βλέπουμε από μικρά τα κοριτσάκια να κρατούν στα χέρια τους μικρές παιδικές κούκλες και να τις φροντίζουν με τόση αφοσίωση. Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι χωρίς τη γυναίκα δεν μπορεί να υπάρξει συνέχεια στο ανθρώπινο γένος. Κάποτε ένας ταπεινός και φωτεινός Λειτουργός Του Υψίστου είχε αναφέρει χαρακτηριστικά : « Εσείς οι γυναίκες είστε πολύ σημαντικές. Αυτό να μην το ξεχνάτε. Εσείς  -τηρουμένων των αναλογιών-  γεννήσατε το Χριστό μας».  Πράγματι, αν δεν υπήρχε η Θεοτόκος, η Παναγιά μας, ως ευλογημένη γυναίκα, πώς θα Σαρκωνόταν ο Υιός Του Θεού , ο Υιός της Παρθένου, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός;  Έτσι, πολλές γυναίκες έχουν ως πρώτο και βασικό όνειρό τους να φανερωθεί ο ητοιμασμένος από το Θεό συνοδοιπόρος στην εν Χριστώ ζωή, στην πορεία προς τη Βασιλεία Των Ουρανών και να γίνουν μ΄ αυτό τον τρόπο απλές Ελληνορθόδοξες σύζυγοι και μητέρες. Η καρδιά τους λαχταρά και φωνάζει «Μάνα! Γλυκιά Μανούλα! Γλυκιά Σύζυγος».

 

Μόλις, η γυναίκα γίνει μητέρα όλη της η ύπαρξη κατακλύζεται από αστείρευτη, απέραντη και πλούσια αγάπη για τα παιδιά της. Ήδη προτού γίνει σύζυγος αισθάνεται έτοιμη να θυσιαστεί για την οικογένειά της. Και όταν πραγματοποιηθεί αυτό το όνειρο, τότε η θυσία, η αγάπη, η στοργή και η τρυφερότητα κατέχουν κυρίαρχη θέση στην καρδιά της Μάνας. Αγωνίζεται η Ελληνορθόδοξη Μάνα να αναθρέψει τα παιδιά που της χάρισε ο Θεός , εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Να μεγαλώσει Στρατιώτες Του Χριστού. Να τα διδάξει με το παράδειγμα της να έχουν πίστη, φόβο Θεού και να δοξολογούν και να αγαπούν αενάως το Χριστό μας. Έτσι μόνο συγκροτείται μίαν ευλογημένη Ελληνορθόδοξη οικογένεια, που κέντρο της έχει τον Χριστό μας και ακτινοβολεί το Φώς Του !

 

Ας αγωνίζονται οι Ελληνορθόδοξες Μητέρες να έχουν αρχοντιά Χριστού και να μεγαλώνουν Ελληνόπουλα, τα οποία θα αγαπούν και θα αγωνίζονται κι εκείνα με τη σειρά τους για  το Έθνος και την Ορθοδοξία!

 

Ο Θεός μεθ’ ημών! Αμήν!

 

~ Κατάθεση ψυχής από μία φοιτήτρια της Νομικής Αθηνών ~ 

Θεέ μου, αξίωσε με να βρίσκομαι συνέχεια στο σπίτι Σου, στην Εκκλησία!

«Μου αρέσει πάρα πολύ να βρίσκομαι διαρκώς μέσα στην Εκκλησία..». Τι μπορεί να συνεπάγεται μια τέτοια εκ καρδίας έκφραση; Η γλυκύτητα που απορρέει μέσα από τη διαρκή παρουσία στον Ιερό Ναό και την ενασχόληση με πνευματικές και εκκλησιαστικές δραστηριότητες δύναται να σου δημιουργήσει την ανάγκη για συναναστροφή με οτιδήποτε έχει σχέση με τον Κύριο μας Ιησού Χριστό. Εκφράζει μία εσωτερική, μία καρδιακή αναζήτηση του Κυρίου μας. Τούτο σημαίνει ότι η ψυχή και η καρδιά σου διψά για θεϊκή επικοινωνία, η οποία έρχεται ως συμπλήρωμα στην καθημερινή προσευχή.

Πρωτίστως, η συμμετοχή σε κάθε Θεία Λειτουργία και δη στη Θεία Ευχαριστία, που είναι το Μυστήριο των Μυστηρίων, όπου μεταλαμβάνεις τον Ίδιο Τον Χριστό, σε πλημμυρίζει με έντονα αισθήματα συγκίνησης, αγαλλίασης και δοξολογίας. Πόσο όμορφο είναι μετά το πέρας κάθε Λειτουργίας ή Ακολουθίας να επικοινωνείς με τους εν Χριστώ αδελφούς σου, να ανταλλάσσεις ιδέες, εμπειρίες, να βοηθάς αν χρειαστεί μ’ έναν λόγο παρηγορητικό και ελπιδοφόρο, ακόμα και με μία Καλημέρα γεμίζεις ο ίδιος, αλλά παράλληλα ενισχύεις και τον άλλον παρόλο που δεν το καταλαβαίνεις! Χαρακτηριστικά αναφέρει ο Μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης πατήρ Παύλος, στο βιβλίο «Δεν έχουμε άλλο δρόμο από την Αγάπη» , ότι πραγματικός Χριστιανός Ορθόδοξος είναι εκείνος που πηγαίνει στην Εκκλησία και για να επικοινωνήσει με τους αδελφούς του και να αντλήσει έτσι χαρά.

Ακόμα, πόση παρηγοριά προσφέρει να ζητάς την προσευχή της Εκκλησίας και την ευλογία του Κυρίου, ασπαζόμενος το χέρι των ευλαβών ιερέων. Πρόκειται για αντιδράσεις που θα πρέπει να γίνονται καθόλα συνειδητά και να συνοδεύονται από πολλή αγάπη. Πόση δύναμη αντλείς κυρίως, όταν προσκυνάς τις Αγίες Εικόνες, την Εικόνα του Σωτήρος μας, Ιησού Χριστού, της Γλυκειάς μας Μανούλας, της Κυρίας Θεοτόκου και φυσικά των Αγίων και Οσίων μας. Πραγματικά ειρηνεύεις, διακατέχεσαι από απέραντη χαρά και αισιοδοξία στη σκέψη, ότι δίπλα σου έχεις τον Κύριο των Δυνάμεων και την Πλατυτέρα των Ουρανών, την Παναγιά μας.

Και όταν σου δίνεται η ευκαιρία να βοηθήσεις στο μεγάλο και σπουδαίο έργο της Εκκλησίας, να διακονήσεις με άλλα λόγια, πώς να χαρακτηρίσεις τα συναισθήματα αυτά που διαπερνούν όλο σου το «είναι» τη στιγμή που διακονείς στην Εκκλησία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού;Η διακονία έχει ποικίλες μορφές. Μπορείς να βοηθήσεις στην καθαριότητα και στην περιποίηση εσωτερικά του Ναού, του Πνευματικού Κέντρου αλλά και στον εξωτερικό προαύλιο χώρο του. Κατηχώντας, ακόμα, τα παιδάκια και τους εφήβους για τον τρόπο ζωής που μπορούν να ακολουθήσουν, αν θέλουν να αρέσουν στον Χριστό και έτσι με βάση τη Διδασκαλία Του ανάβει μέσα τους η φλόγα της πίστεως, της αγάπης, της ελπίδας, της μετάνοιας, της ανάγκης για προσευχή και τακτικό εκκλησιασμό.

Παράλληλα, πολλές Μητροπόλεις έχουν οργανώσει κοινωνικά φροντιστήρια, τα οποία προσφέρουν στους μαθητές, χωρίς χρήματα, τη δυνατότητα να εμπεδώσουν τις γνώσεις που τους παρέχει το σχολείο και να βελτιώσουν τις επιδώσεις τους. Στο έργο αυτό σημαντική είναι η συμβολή και οι παροχή υπηρεσιών από δασκάλους, καθηγητές, αλλά και γενικότερα από πτυχιούχους με ευρεία γνώση, που είναι σε θέση να μεταλαμπαδεύσουν στα παιδιά την αγάπη για τη γνώση.

Εξαιρετικά χρήσιμη και ζωτικής σημασίας είναι η προσφορά και ενίσχυση του φιλοπτώχου ταμείου της εκάστοτε Ιεράς Μητροπόλεως, των ορφανοτροφείων, γηροκομείων, των εργασιών για την οργάνωση των συσσιτίων και γενικότερα για την φροντίδα των απόρων και μ’ αυτό τον τρόπο ανακουφίζονται πολλοί αδελφοί μας, οι οποίοι δυσκολεύονται να αποκτήσουν τα προς το ζην. Η δράση αυτή ενισχύεται μέσα από το λειτούργημα και διακόνημα της ιατρικής και νοσηλευτικής επιστήμης.

Προσωπικά, μου αλλάζει όλη τη διάθεση η συναναστροφή με ιερείς, με μοναχούς και μοναχές, καθώς λειτουργεί ως υπενθύμιση για το ότι πρέπει να βρίσκεσαι διαρκώς σε πνευματική εγρήγορση και ετοιμότητα, να ξεριζώνεις τα πάθη σου και να καλλιεργείς τις αρετές και ιδίως την υπέρτερη των αρετών, τη μετάνοια, η οποία είναι ένδειξη ταπεινοφροσύνης. Φυσικά, απ’ τη συναναστροφή αυτή δύνασαι να ηρεμήσεις, να ειρηνεύσεις, να παρακινηθείς στην τακτικότερη προσευχή και να εντατικοποιήσεις τις δοξολογίες και ευχαριστίες σου σε κάθε λεπτό που περνά, για τα καλά που σου χαρίζει ο Θεός Πατέρας, αλλά και για τις δοκιμασίες και τις δυσκολίες. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω μονολογήσει « Θεέ μου, αξίωσε με να βρίσκομαι συνέχεια στο σπίτι Σου, στην Εκκλησία ». Συνειδητοποιώ πολύ συχνά, για να μην πω πάντα, ότι το πολυτιμότερο πράγμα που θα μπορούσε να μου χαρίσει ο Θεός είναι να μου δώσει τη δυνατότητα να βρίσκομαι μέσα στον Ιερό Του Ναό και να Τον διακονώ. Η αρωγή αυτή προς την Εκκλησία είναι καλό να δίδεται με τρόπο απλό και ταπεινό, χωρίς υπερηφάνεια, αλλά από αγάπη και μόνο για τον Χριστό και τα δημιουργήματα του. Άλλωστε ο εκλεκτός του Θεού δεν είναι άλλος παρά ο ταπεινός, ήτοι εκείνος που, αν και έχει επίγνωση των δυνατοτήτων του, ταυτόχρονα γνωρίζει καλά ότι όλα αυτά είναι δώρα του Θεού, δεν έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και έτσι δι’ αυτών των θεϊκών δωρημάτων, διακονεί το Θεό και τον άνθρωπο.

Πράγματι, νιώθεις ότι είσαι στο σπίτι σου και αυτό σε κάνει να νιώθεις ζωντανός, να αντιλαμβάνεσαι με όλες σου τις αισθήσεις ότι Κάποιος είναι εκεί και σε στηρίζει, σε καθοδηγεί και σε καταλαβαίνει, διότι μόνο Εκείνος γνωρίζει τι έχει ο καθένας μας μέσα στην καρδιά του. Στο αγγελικό άκουσμα όλων αυτών των δοξαστικών ύμνων προς τον Θεό, μονολογείς και εσύ ταυτόχρονα με μάτια βουρκωμένα από συγκίνηση και αγαλλίαση (κυρίαρχα συναισθήματα): « Δόξα τω Θεώ. Δοξασμένο το Όνομα της Αγίας Τριάδος. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς». Απερίγραπτες στιγμές! Οι ψαλμωδίες σε συνδυασμό με την πνευματική ευωδία του θυμιάματος, το οποίο μεταδίδει τη Θεία Χάρη στους πιστούς, καθώς και το θέαμα των Αγιογραφιών σε ανακουφίζει και την ανακούφιση αυτή δεν μπορεί ο κόσμος εκτός εκκλησίας να στη χαρίσει, γιατί ακριβώς πρόκειται για ανακούφιση πηγάζουσα από το Θεό Πατέρα μας.

Έχοντας στο νου όλα τα παραπάνω, καταλήγεις στο συμπέρασμα πως όταν κάνεις πράγματα που αρέσουν στον Χριστό νιώθεις πραγματικά ελεύθερος. Στην Εκκλησία όλοι μαζί Άγιοι και πιστοί στον ίδιο χώρο συναντώνται και οι Άγιοι υπενθυμίζουν στους πιστούς ότι και Εκείνοι στη γη βρίσκονταν, αλλά κατόρθωσαν, μέσα από την ακλόνητη πίστη και την απόλυτη αφοσίωση τους στον Ιησού Χριστό, να βρίσκονται Ουρανό, κοντά στο Θεό αλλά και δίπλα σε κάθε πιστό ως βοηθοί και ως πρεσβευτές γι’ αυτόν στον Κύριο. Η Εκκλησία είναι χώρος Ζωής. Απελευθερώνεσαι από εμπάθειες, κακίες και υλικά φρονήματα, αντανακλάς γλυκύτητα, σεβασμό, ευγένεια και αγάπη. Επιβεβαίωση αυτού αποτελεί η μεγαλύτερη εντολή του Κυρίου μας, η οποία προτρέπει τον κάθε πιστό με τα εξής λόγια: «Να αγαπήσεις Κύριον τον Θεό σου με όλη σου την καρδιά και με όλη σου την ψυχή και με όλο σου το νού και τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου». Αμήν!

Κατάθεση ψυχής από μία Φοιτήτρια Νομικής ΕΚΠΑ

Ο Πνευματικός μας Πατέρας

Ζει Κύριος ο Θεός ημών! Ζει και χαρίζει Ζωή!

 

Ο Κύριος μας είναι διαρκώς Παρών στη ζωή μας, ελπίδα και δύναμη μας. Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης έλεγε : « Έχει ο Θεός. Εκεί που απελπίζεσαι, σου στέλενει κάτι που δεν το περιμένεις . Αρκεί να Τον πιστεύεις και να Τον αγαπάς. Γιατί κι Εκείνος μας αγαπά και φροντίζει για εμάς, όπως ο κάθε πατέρας για τα παιδιά του. Και όλοι μας είμαστε παιδιά Του Θεού». Ένας αγώνας είναι η ζωή μας, που στόχο έχει τον Κύριο μας Ιησού Χριστό. Ένας δρόμος που οδηγεί στη Βασιλεία των Ουρανών.
Ο αγώνας αυτός είναι δύσκολος, αλλά και γλυκύς συνάμα. Ως συνοδοιπόρο και καθοδηγητή μας σ΄ αυτόν τον αγώνα, τον καλόν και πνευματικό, έχουμε τον πνευματικό μας πατέρα. Πρόκειται για ένα Λειτουργό Του Υψίστου, ένα όργανο της Θείας Χάριτος που μέσα από τούτο το μέγα και ευωδιαστό αξίωμα της Ιερωσύνης, ως δώρο του Κυρίου, δύναται να συγχωρέσει τις αμαρτίες μας μυστηριακά. Δι΄αυτού του τρόπου ενεργεί ο Θεός και τα χρώματα της ψυχής μας ζωντανεύουν εκ νέου, ομορφαίνοντας την.

Ο πνευματικός μας πατέρας αναλαμβάνει τη διακονία των ψυχών ημών και αγωνίζεται μαζί με μας για τη σωτηρία μας. Αποτελεί ένα λιμάνι για κάθε ψυχή που του εμπιστεύεται ο Θεός. Ακούει προσεκτικά τα βάρη που του εναποθέτουμε, τις δυσκολίες, τις ενοχλήσεις, τους πόνους, τις δοκιμασίες και αμέσως μας συμβουλεύει και μας προτρέπει σε θερμή προσευχή, προκειμένου να μπορέσουμε να τα καταπολεμήσουμε με την Χάρη Του Θεού. Εκτός απ’ τα παραπάνω ζητούμε τη βοήθεια του και τη γνώμη του για αποφάσεις που σκεφτόμαστε να λάβουμε στη ζωή μας, μοιραζόμαστε τα όνειρα μας και τις χαρούμενες στιγμές μας. Πραγματικά είναι μοναδικό το συναίσθημα, όταν γνωρίζουμε και νιώθουμε, ότι υπάρχει κάποιος που χαίρεται με τη χαρά μας, πονάει μαζί μας και πάντα βρίσκεται εκεί και μας περιμένει να πάμε, όποτε εμείς το θελήσουμε. Κατευθύνει, έτσι, την πορεία του βίου μας, σεβόμενος πάντοτε την ελευθερία που μας χάρισε ο Φιλάνθρωπος Θεός.
Πόση ευγνωμοσύνη προς το Θεό και απέραντη αγαλλίαση νιώθουμε όλοι εμείς που βρισκόμαστε κοντά στον προορισμένο για εμάς από το Θεό πνευματικό πατέρα. Έναν πατέρα που μπορούμε να του εμπιστευτούμε τα πάντα και την πιο απόκρυφη σκέψη μας. Έναν πατέρα μ’ ένα βλέμμα γεμάτο αγάπη, τόση πατρική αγάπη, που αντανακλά -τηρουμένων των αναλογιών – την Αγάπη του Θεού Πατέρα και τούτη η πατρική αγάπη μας μετατοπίζει σ’ έναν τόπο παραδεισένιο, γαλήνιο, μακριά από κάθε κοσμική και υλική επιθυμία. Τόσο ζεστό και γλυκό το χαμόγελο του πνευματικού μας πατέρα, που μας αναπαύει, μας παρηγορεί, ιδιαιτέρως όταν αυτό το χαμόγελο συνοδεύεται απ’ την προσφώνηση «Παιδάκι μου». Και ενώπιον αυτού μένεις να θαυμάζεις και να προσπαθείς να κατανοήσεις με πόση στοργή και αγάπη μπορεί να καταλαμβάνεται η καρδιά ενός πνευματικού. Ένας πνευματικός μπορεί να μας αλλάξει ολόκληρη τη ζωή και να τη θέσει σε τροχιά Χριστού. Πόση ευλογία, πόση ειρήνη, πόση ευτυχία νιώθουμε κοντά του! Ένας Λειτουργός του Υψίστου με σύνθημα του, ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ, διότι ιερέας που δεν είναι πατριώτης, είναι μισός ιερέας. Νιώθουμε την ανάγκη να μιμηθούμε την ταπείνωση, την πραότητα, την ολιγάρκειά του, τη φιλοπατρία του, την αυτοθυσία και την αγάπη του για το Θεό και τον άνθρωπο, που κάνουν τις καρδιές μας να σκιρτούν και να κατακλύζονται από Θεία λαχτάρα.

Πνευματικός πατέρας και πνευματικά τέκνα προσεύχονται αδιαλείπτως ο ένας για τον άλλον, ώστε να αξιωθούμε με την Χάρη και την Αγάπη του Θεού να ακούσουμε τη γλυκειά φωνή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού να μας καλεί στα Δεξιά Του.

Ο Πανάγαθος Θεός να μας ευλογεί και να μας αγιάζει πάντοτε! Αμήν!

Kατάθεση ψυχής από μία Φοιτήτρια Νομικής ΕΚΠΑ 

Άγιος Παΐσιος : «Νὰ μὴν ἔχουμε ἀπαιτήσεις παράλογες ἀπὸ τοὺς ἄλλους»

«Ἡ ἀδιάκριτη συμπεριφορὰ τὶς περισσότερες φορὲς κάνει μεγαλύτερο κακὸ ἀπὸ τὴν συμπεριφορὰ τῶν τρελλῶν ποὺ ἔχουν τὸ ἀκαταλόγιστο καὶ σπάζουν κεφάλια, διότι οἱ ἀδιάκριτοι μὲ τὰ κοφτερά τους λόγια πληγώνουν εὐαίσθητες ψυχὲς καὶ πολλὲς φορὲς τὶς τραυματίζουν θανάσιμα, γιατὶ τὶς φέρνουν σὲ ἀπόγνωση.Εἶναι καὶ μερικοὶ ποὺ συμπεριφέρονται μὲ τὸν ἴδιο τρόπο πρὸς ὅλους. Δὲν μποροῦμε ὅμως σὲ μιὰ δακτυλήθρα νὰ βάλουμε ὅσο βάζουμε σὲ ἕνα βαρέλι· ἢ νὰ φορτώσουμε ἕνα βόδι ὅσο ἕνα ἄλογο. Τὸ βόδι εἶναι γιὰ νὰ τραβάη τὸ ἀλέτρι· δὲν γίνεται νὰ τοῦ βάλουμε σαμάρι καὶ νὰ τὸ φορτώσουμε. Τὸ ἄλογο πάλι κακῶς τὸ βάζουμε στὸ ἀλέτρι, γιατὶ εἶναι γιὰ νὰ σηκώνη βάρος. Γιὰ ἄλλη δουλειὰ εἶναι τὸ ἕνα, γιὰ ἄλλη τὸ ἄλλο. Νὰ μὴθέλουμε νὰ βάλουμε ὅλον τὸν κόσμο στὸ δικό μας καλούπι. Ὁ καθένας ἔχει τὸ δικό του. Νὰ παραβλέπουμε καὶ μερικά, ὅταν δὲν βλάπτουν. Ἐὰν μποροῦσαν νὰ μποῦν σὲ τάξη ὅλοι οἱ ἄνθρωποι σ ̓ αὐτὴν τὴν ζωή, δὲν θὰ γίνονταν ἀταξίες καὶ θὰ ἦταν καὶ ἐδῶ Παράδεισος. Νὰ μὴν ἔχουμε λοιπὸν ἀπαιτήσεις παράλογες ἀπὸ τοὺς ἄλλους.».

Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Β’ «Πνευματικὴ Ἀφύπνιση»

Πνευματική Εργασία : Χωρίς αυτήν όλα βαίνουν εις μάτην !

Όσο μπορείτε, αυτό να κοιτάζετε: Πώς να αναπαύετε τον άλλον και να αφήνετε τον εαυτό σας εν λευκώ, στα χέρια του Θεού.

Αυτή είναι η πνευματική εργασία που πρέπει να κάνετε. Και άσκηση αν κάνετε, δεν ωφελεί, γιατί αν κανείς δεν κάνει αυτήν την εργασία, δουλεύει σε άλλη συχνότητα από την συχνότητα του Θεού.

Πάνε όλα μετά χαμένα, και οι μετάνοιες και οι νηστείες… Δεν λέω αυτά να μην γίνονται, αλλά να μη νομίζει κανείς, ότι επειδή κάνει εκείνο, και εκείνο… είναι εντάξει!

 

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

«Άνθρωπος του Θεού» : Φάρος μέσα στο σκοτάδι της σύγχρονης καλλιτεχνικής έκφρασης !

Η ταινία της Γελένα Πόποβιτς “Άνθρωπος του Θεού” που πραγματεύεται τον βίο του Αγίου Νεκταρίου από τις 26 Αυγούστου έχει ξεκινήσει την “περιοδεία” της στις ελληνικές αίθουσες, προσελκύοντας πλήθος θεατών από διαφορετικά τμήματα της κοινωνίας ακόμα και μη Ορθοδόξους Χριστιανούς. Στο πρώτο εικοσαήμερο προβολών και παρά τα περιοριστικά μέτρα ελέω της πανδημίας η ταινία αποτελεί ήδη εισπρακτική επιτυχία ,ξεπερνώντας το φράγμα των 170.000 εισιτηρίων και βάζει πλώρη για περαιτέρω απήχηση.

Όσον αφορά την πλοκή και την δομή του σεναρίου, στην ταινία παρουσιάζεται μια περίοδος 30 ετών με αφετηρία την καθαίρεση του Αγίου από το αξίωμα του Μητροπολίτου Πενταπόλεως και την εκδίωξη του από την Αίγυπτο το 1890 μέχρι και την κοίμηση του το 1920. Το σενάριο προχωρά με γρήγορο ρυθμό με τέτοιο τρόπο όμως ώστε να αποδίδει με σαφήνεια και με ρεαλισμό τα γεγονότα που διεξάγονται.

Σε επίπεδο ερμηνειών κεντρικό ρόλο έχει ο πρωταγωνιστής Άρης Σερβετάλης, ο οποίος δίνει την εντύπωση της παρουσίας του Αγίου Νεκταρίου με τέτοιο τρόπο ώστε ο θεατής ξεχνά ότι παρακολουθεί ταινία και βιώνει πραγματικά την ουσία του βίου του Αγίου. Επίσης, σημαντικό ρόλο στην συνεκτικότητα του έργου διαδραματίζουν κάποιοι δευτερεύοντες ρόλοι όπως ο βοηθός του Μητροπολίτου ο Κώστας( Αλεξάντερ Πέτροφ) , του προέδρου της Ριζαρείου ( Χρήστος Λούλης) καθώς και των Καραμπέτη, Στάνκογλου και του δημοφιλούς αμερικανού ηθοποιού Μίκι Ρουρκ που συμβάλλει στο συγκλονιστικό κλείσιμο της ταινίας.

Εν κατακλείδι, το παρόν φιλμ αποτελεί μια ξεχωριστή καλλιτεχνική δημιουργία που βρίσκει θέση στην προτίμηση του μέσου ανθρώπου παρά την λυσσαλέα δυσφήμιση που δέχθηκε από τις συστημικές ιστοσελίδες και τους δήθεν αντικειμενικούς “κριτικούς” που διατηρούν στις τάξεις του. Είναι μια τρανή απόδειξη ότι η αληθινή τέχνη που περικλείει μέσα της την αυθεντικότητα και την πνευματικότητα όση επίθεση και να δεχθεί από το πολιτισμικό σκότος της παγκοσμιοποίησης είναι σίγουρο ότι θα συνεχίσει αενάως να βγαίνει στην επιφάνεια. Ως Ελληνική Ορθόδοξη Νεολαία-ΕΟΝ προτείνουμε ανεπιφύλακτα σε όποιον δεν έχει παρακολουθήσει την ταινία να το κάνει, καθώς θα ωφεληθεί από τα πνευματικά μηνύματα που αυτή περιέχει.

Ύψωσις του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού !

«Σταυρός, ὁ φύλαξ πάσης τῆς οἰκουμένης,

Σταυρός, ἡ ὡραιότης τῆς Εκκλησίας,

Σταυρός, βασιλέων τό κραταίωμα,

Σταυρός, πιστῶν τό στήριγμα,

Σταυρός, ἀγγέλων ἡ δόξα καί τῶν δαιμόνων τό τραῦμα»

Η Αγία Ανατολική του Χριστού Εκκλησία εορτάζει σήμερα την πανηγυρική ανέρευση του Τιμίου και Ζωφόρου Ξύλου της μαρτυρίας του Ιησού Χριστού από την θεόστεπτη Βασίλισσα Ελένη, μητέρα του Κωνσταντίνου του Μεγάλου, καθώς και την παγκόσμια Ύψωση του στους Αγίους Τόπους. Ο Σταυρός από όργανο βασανισμού και οδύνης τρέπεται σε τρόπαιο Ελευθερίας, θρίαμβο της Αφθαρσίας και σκήπτρο Νίκης της Ζωής επί του Θανάτου. Στους χαλέπους καιρούς, που διανύουμε, οι οποίοι έχουν αποκτήσει χαρακτήρα διώξεων των χριστιανών, ο Σταυρός του Χριστού ίσταται ως το ακατάλυτο σύμβολο της Αγάπης, που εμψυχώνει, ενδυναμώνει και γεμίζει με αστείρευτη ελπίδα το χριστεπώνυμο πλήρωμα ένεκα της Θυσίας και της ματωμένης Δόξης του Υψίστου !

Χρόνια πολλά σ’ όλους τους εορτάζοντες και όλες τις εορτάζουσες!

Σῶσον Κύριε τὸν λαόν σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου, νίκας τοῖς Βασιλεῦσι κατὰ βαρβάρων δωρούμενος καὶ τὸ σὸν φυλάττων διὰ τοῦ Σταυροῦ σου πολίτευμα.

« Ὁ σιωνισμὸς ἔχει βασικὸ στόχο νὰ καταλυθεῖ ἡ Ὀρθοδοξία» Ἀρχ.Σάββα Ἁγιορείτου

Πατήστε επάνω σε αυτό το σύνδεσμο για να ακούσετε το βίντεο https://youtu.be/G-jS_jSvbXQ

Oἱ αἰχμάλωτοι τῶν ἀντιχριστιανικῶν ἰδεῶν, λέει ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος, εἶναι πολυπρόσωποι καὶ πολυάριθμοι, καὶ μὲ ὅλα τὰ μέσα ἀγωνίζονται ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ. Βλέπετε, γιὰ παράδειγμα ὁ σιωνισμὸς, ξέρετε πόσα παρακλάδια ἔχει ὁ σιωνισμὸς;

Ὁ Ἅγιος Παῒσιος, γιὰ νὰ μὴ λέτε ὅτι λέω δικά μου ἤ εἶμαι μαζὶ μὲ τοὺς συνωμοσιολόγους, ὁ Ἅγιος Παΐσιος δὲν ἦταν συνωμοσιολόγος, τά ‘βλεπε καὶ τά ‘λεγε· ἔλεγε ὅτι ὁ σιωνισμὸς ἔχει τρία πλοκάμια.

Ξέρετε τὶ εἶναι ὁ σιωνισμὸς, ἔτσι, εἶναι ἕνα ἀντίχριστο σύστημα, ὄχι ἀπ’ ὅλους τοὺς Ἑβραίους, δὲν εἴμαστε ἀντιεβραῖοι οὔτε ἀντισημῖτες ὅπως λανθασμένα μᾶς λένε, οὔτε τά ‘χω μὲ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς σιωνιστὲς, ἀλλὰ μὲ τὴν διδασκαλία ποὺ ἔχουνε καὶ μὲ τὸ πρόγραμμα ποὺ ἔχουν, τὸ ὁποῖο εἶναι καταγραμμένο σ’ αὐτὸ τὸ βιβλιαράκι «Τὰ πρωτόκολλα τῶν σοφῶν τῆς Σιὼν». Ἐκεῖ φαίνεται τὶ ἔχουν προγραμματίσει καὶ βλέπουμε ὅτι ὅλα αὐτὰ γίνονται.

Ἡ βασική τους στοχοθεσία εἶναι νὰ καταλυθεῖ ἡ Ὀρθοδοξία. Ἐκεῖ στοχεύουν, γι’ αὐτὸ καὶ διοχετεύουν ὅλη αὐτὴ τὴν ἀνηθικότητα στὸν κόσμο, μ’ ὅλες αὐτὲς τὶς πορνοταινίες, κ.λ.π., γι’αὐτὸ καὶ προσπαθοῦν νὰ κυριαρχίσουν οἰκονομικὰ καὶ νὰ μᾶς ἐξαθλιώσουν οἰκονομικὰ,νὰ μᾶς ἁρπάξουν καὶ τὰ ἐδάφη μας.

Σιγὰ-σιγὰ πετσοκόβουν τὴν Ἑλλάδα, τὴν Μακεδονία σχεδὸν τὴν πῆραν, τὰ νησιὰ κινδυνεύουν, κ.λ.π.

Γιατὶ; 

Γιατὶ πίσω ἀπὸ ὅλα αὐτὰ θέλουν νὰ χτυπηθεῖ ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ, ὁ Χριστὸς δηλαδὴ. 

Εἶναι ἕνα ἀντίχριστο σύστημα γι’ αὐτὸ καὶ ἐμεῖς τὸ πολεμᾶμε. Καὶ ἔχει τρία πλοκάμια, ἔλεγε ὁ Ἅγιος Παΐσιος. Δηλαδὴ, ἐξ αἰτίας τοῦ σατανᾶ ὑπάρχει ὁ σιωνισμὸς καὶ ἐξ αἰτίας τοῦ σιωνισμοῦ ποὺ εἶναι πάλι δημιούργημα τοῦ σατανᾶ, ὑπάρχουν τὰ τρία πλοκάμια.

Πρῶτον, γιὰ τοὺς μορφωμένους, ἔλεγε, εἶναι ὁ μασονισμὸς. Γιὰ τοὺς ἐργάτες, τοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους εἶναι ὁ κομμουνισμὸς, καὶ γιὰ τοὺς θρησκευόμενους εἶναι ὁ οἰκουμενισμὸς. Ἔτσι, τὰ τρία πλοκάμια τοῦ διαβόλου.  Καὶ ἀπ’ αὐτὰ τὰ πλοκάμια ἔχουμε κι ἄλλα, πάρα πολλά.

Ἀπό τὸν μασονισμὸ ἔχουμε τὸ Ρόταρυ, ἔχουμε τοὺς Λάϊονς, ἔχουμε τὴ ΧΑΝ, τὴ ΧΕΝ, τὶς ἀδελφότητες αὐτὲς τῶν νέων, κ.λ.π., χίλιες δυὸ ὀργανώσεις ποὺ ὑπάρχουν ἐξ αἰτίας τῶν μασόνων, κυβερνιοῦνται ἀπὸ μασόνους καὶ ὑπηρετοῦν τὴ μασονία. Πρόσκοποι, λυκόπουλα, ὅλα αὐτὰ, κ.λ.π., εἶναι παραμασονικὲς ὀργανώσεις. Ὅλα αὐτὰ εἶναι παρακλάδια τοῦ διαβόλου, τοῦ ἀντιχρίστου, καὶ ὀφείλει ὁ Χριστιανὸς νὰ τὰ γνωρίζει ὅλα αὐτὰ καὶ νὰ τὰ πολεμάει.

Στό πολιτικὸ ἐπίπεδο, πάλι, τὶ κάνει ὁ σιωνισμὸς; Δημιουργεῖ διχασμὸ. Σοῦ λέει, ἐσεῖς εἶστε δεξιοὶ, ἄλλοι εἶναι ἀριστεροὶ, καὶ μᾶς βάζουν καὶ τσακωνόμαστε. Ὅμως καὶ οἱ δεξιοὶ καὶ οἱ ἀκροδεξιοὶ καὶ οἱ ἀκροαριστεροὶ καὶ οἱ ἀναρχικοὶ, ὅλοι εἶναι δικοί τους. Καὶ βλέπετε πῶς χειρίζονται καὶ τὸν λαὸ, τὸν κοροϊδεύουνε, μὲ τοὺς λεγόμενους κουκουλοφόρους καὶ ὅλα αὐτὰ, γιὰ νὰ κάνουν τὴ δουλειά τους οἱ σιωνιστὲς ἀπὸ πίσω.

Ἄν σηκώσουμε τὰ προβλήματα ποὺ ἔχουμε σήμερα ἀπὸ πίσω, ὅλες αὐτὲς τὶς πέτρες ποὺ μᾶς χτυπᾶνε, θὰ δεῖτε ἀπὸ πίσω ὅτι κρύβεται αὐτὸς ὁ ἐχθρὸς, ὁ σιωνισμὸς, ὁ ὁποῖος κρύβεται πολὺ καλὰ, δὲν φαίνεται.

Φαίνονται λίγο οἱ μασόνοι καὶ οἱ κομμουνιστὲς καὶ αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι εἶναι δικά τους δημιουργήματα, καὶ αὐτοὶ κρύβονται γιὰ νὰ κάνουν πιὸ ἄνετα τὴ δουλειά τους.

Λοιπόν, ὅλα αὐτὰ ὅμως καταλύονται ὅταν ὁ ἄνθρωπος ὁ Χριστιανὸς ζεῖ ὀρθόδοξα καὶ πιστεύει ὀρθόδοξα. Γι’ αὐτὸ λέει ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος, οἱ αἰχμάλωτοι τῶν ἀντιχριστιανικῶν ἰδεῶν εἶναι πολυπρόσωποι καὶ πολυάριθμοι. Καὶ μὲ ὅλα τὰ μέσα ἀγωνίζονται ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ.

Καὶ ἡ ἐπιστήμη ἐν πολλοῖς σήμερα, γιὰ νὰ μὴ σᾶς πῶ τελείως, ὄχι τελείως ἀλλὰ σὲ ἕνα πολὺ μεγάλο ποσοστὸ, σιωνοκρατεῖται. Δὲν μπορεῖς νὰ προχωρήσεις σὲ ἀνώτερα ἐπίπεδα στὸ πανεπιστήμιο, νὰ γίνεις καθηγητὴς, κ.λ.π., ἄν δὲν ἔχεις γίνει μασόνος, ἄν δὲν ἔχεις ἀποδεχτεῖ τὶς δικές τους θέσεις. Δὲν σὲ ἀφήνουν.

Θὰ μοῦ πεῖτε, πῶς τὸ κάνουν; Δὲν σοῦ δημοσιεύουνε τὶς ἔρευνές σου στὰ ἐπιστημονικὰ περιοδικὰ, τὰ ὁποῖα εἶναι δικά τους. Καὶ ἄν ἕνας ἐπιστήμονας δὲν ἔχει δημοσιεύσεις, δὲν μπορεῖ νὰ προχωρήσει, νὰ γίνει ὑφηγητὴς, καθηγητὴς, κ.λ.π. Ἄν αὐτὰ ποὺ γράφεις δὲν τοὺς ἀρέσουν, δὲν σὲ δημοσιεύουν, ὁπότε δὲν ὑπάρχεις στὴν διεθνῆ ἐπιστημονικὴ κοινότητα.

Καταλάβατε πῶς ἐλέγχουν τὰ πάντα. Ἀλλὰ πίσω ἀπ’ ὅλα αὐτὰ, λέμε τὰ πάντα, δὲν εἶναι τὰ πάντα, γιατὶ πίσω ἀπ ὅλα καὶ ἀπ’ ὅλους εἶναι ὁ Χριστὸς ὁ ὁποῖος τοὺς ἀφήνει ἄχρι καιροῦ.

Καί κάποια στιγμὴ ὅλα αὐτὰ θὰ πάψουν νὰ ὑπάρχουν, ἀλλὰ ἐμεῖς ὅμως δὲν ξέρω ἄν θά ‘χουμε διασωθεῖ ἤ ὄχι, μὲ τὴ δειλία ποὺ μᾶς ἔχει καταλάβει τοὺς Χριστιανοὺς. Θὰ πρέπει καὶ ἐμεῖς νὰ καταλάβουμε ὅτι πρέπει νὰ ἀγωνιστοῦμε, νὰ φυλάξουμε τὴν πίστη  καὶ τὴν Ὀρθόδοξη ζωή.

Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

Ἀπόσπασμα ὁμιλίας 5/05/2019

Ο Επίσκοπος που μιλούσε στις καρδιές μας! Σαν σήμερα εκοιμήθη ο Αυγουστίνος Καντιώτης

Σαν σήμερα, στις 28 Αυγούστου 2010, ταξιδεύει στην αγκαλιά των Αγγέλων για την Άνω Βασιλεία του Αναστάντος Ιησού Χριστού ο μακαριστός Μητροπολίτης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας Αυγουστίνος Καντιώτης! 

Αιωνία Αυτού η Μνήμη! 

«Όλη τὴν Ἑλλάδα πατοῦσε ἕνα θηρίο, θηρίο αἱμοβόρο ποὺ πίνει αἵματα ἁγίων· καὶ αὐτὸ εἶνε ἡ Τουρκία. Τέτοιο ἦταν καὶ εἶνε μέχρι σήμερα. Ποιός μπορεῖ νὰ διηγηθῇ τί ὑπέφεραν οἱ πρόγονοί μας κάτω ἀπὸ τὴν ἡμισέληνο; 

Ποιά εἶνε τὰ σπουδαιότερα ἀγαθὰ στὴν ἀν­θρώπινη ζωή· ἡ περιουσία, παραπάνω ἀπ᾽ τὴν περιουσία ἡ ζωή, παραπάνω ἀπ᾽ τὴ ζωὴ ἡ τιμή, καὶ παραπάνω κι ἀπὸ τὴν τιμὴ γιὰ μᾶς ἡ λευτεριά. Καὶ ὅλα καταπατοῦνταν. 

Ὡς πρὸς τὴν περιουσία, οἱ σκλάβοι δὲν ἐξ­ουσίαζαν τίποτα. Ὁ Τοῦρκος τοὺς εἶχε ρημάξει στὴ φορολογία. Κάποιος ἄνοιξε κατάστιχα στὴ βιβλιοθήκη τῆς Κοζάνης καὶ μέτρησε 100 εἰδῶν φόρους· γιὰ τὰ χωράφια, τὰ γίδια, τὰ πρό­βατα, τὰ γελάδια, τὶς κόττες, τὰ παράθυρα, τὶς πόρτες, τὰ ταξίδια, τὰ πανηγύ­ρια, τὶς γιορ­τές, τοὺς γάμους, τὰ βαφτίσια, τοὺς τάφους… Γιὰ νὰ μπορῇ νὰ ἔχῃ τὸ κεφά­λι του στὸν ὦμο ὁ ῥαγιᾶς, πλήρωνε τὸν «κεφαλικὸ φόρο». Ἂν ὁ ἀγᾶς ἐρχόταν σὲ χωριὸ καὶ τοῦ ἔστρωναν νὰ καλοφάῃ, ἔπρεπε νὰ τὸν πληρώσουν – γιατί; γιατὶ …κούρασαν τὰ σαγό­νια του· ἦταν ὁ «φό­ρος τῶν ὀδόν­των» τοῦ ἀ­γᾶ. Μέχρι τέτοιου σημείου! Οἱ Ἕλληνες καλ­λιεργοῦσαν, ἔ­βοσκαν, φύτευαν, οἱ Τοῦρκοι θέριζαν, ἔ­τρωγαν γάλα καὶ βούτυρο, μάζευαν καρπούς. 

Οἱ Ἕλληνες δὲν ἐξουσίαζαν σπίτι καὶ οἰκογένεια. Σκέπαζαν τὰ κορίτσια μὲ μαῦρες μαν­­­τῆ­λες, μὴν τὰ δῇ Τοῦρκος καὶ τὰ πάρῃ στὰ χα­ρέμια, ἐνῷ τὰ ἀγόρια τὰ ἔκαναν γενιτσάρους. Ἕνα ἑκατομμύριο Ἑλληνόπουλα ἅρπαξαν.

Περιουσία καὶ οἰκογένεια δὲν εἶχαν, μήπως εἶχαν θρησκεία; Ἔπρεπε νὰ λειτουργοῦν προ­τοῦ νὰ βγῇ ὁ ἥλιος, καμπάνες καὶ σήμαντρα δὲν χτυποῦσαν, ἐκκλησιὲς δὲν μποροῦσαν νὰ χτίσουν. Ἂν τολμοῦσε κανεὶς νὰ πῇ κάτι γιὰ τὸ Μω­άμεθ, τὸν ὑποχρέ­ωναν ἢ ν᾽ ἀλ­λάξῃ θρησκεία ἢ νὰ μαρτυρήσῃ. Πολλοὶ μαρτύρησαν τότε, ἀλ­λὰ καὶ πολλοὶ ἀλλαξοπίστη­­σαν. Στὴν Ἀλβανία (ἀρχαία Ἰλλυρία), ἐνῷ ἦταν ὅλοι Χριστιανοὶ, ἀπὸ τὶς 500 χιλιάδες ὀρθοδό­ξων ἔμειναν μόνο 50, στοὺς νομοὺς Ἀργυροκά­στρου καὶ Κορυτσᾶς· οἱ ἄλλοι ἔγιναν μωαμεθα­νοί. 

Μὲ τέτοιες συνθῆκες θὰ σβήναμε σὰν φυλή. Ἀλλὰ «θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐ­τοῦ», λέει ὁ ψαλμῳδός (Ψαλμ. 67,36)· μᾶς λυπήθηκε καὶ ἔ­κανε τὸ θαῦμα του, ἔστειλε τὸν ἅγιο Κοσμᾶ τον Αιτωλό.» 

"Τα τρελάδικα θα άδειαζαν, οι αυτοκτονίες θα σταματούσαν, οι αϋπνίες θα φυγαδεύονταν και γενικά οι άνθρωποι θα ηρεμούσαν..."

Αν ο άνθρωπος γνώριζε, το πόσο μεγάλο και ωφέλιμο είναι το ατού που του έδωσε ο Θεός και ακούει στο όνομα μετάνοια και εξομολόγηση, δεν θα φοβόταν τίποτα. 

Τα τρελάδικα θα άδειαζαν, οι αυτοκτονίες θα σταματούσαν, οι αϋπνίες θα φυγαδεύονταν και γενικά οι άνθρωποι θα ηρεμούσαν... 

Το βάρος που αισθάνεται ο άνθρωπος, είναι της αμαρτίας, από το οποίο απαλλάσσεται, όταν πάει να εξομολογηθεί. 

Οι άνθρωποι όμως τρέχουν στους ψυχιάτρους και τους ψυχολόγους για να παρηγορηθούν και να λύσουν το πρόβλημά τους και όχι στον εξομολόγο, για να πάρουν την άφεση των αμαρτιών τους. Αντικατέστησαν τον πνευματικό με τον ψυχολόγο, γι' αυτό και ο κόσμος δαιμονίστηκε.

Το πρόβλημα με την αμαρτία είναι πνευματικό και επειδή από εγωισμό δεν το παραδέχονται οι άνθρωποι, βασανίζονται στη ζωή τους, αναζητώντας τις λύσεις, εκεί που δεν υπάρχουν... 

Κάποιος ιατρός, ρωτούσε κάποιον Χριστιανό ασθενή του:

- Τί βρίσκεται εσείς οι Χριστιανοί, τί ανάπαυση, τι ειρήνη, τί παρηγορία βρίσκεται στον Χριστό και πάτε να εξομολογηθείτε; Πώς πάτε εκεί;

- Όπως αρρώστησα και ανακάλυψα ότι είμαι άρρωστος και ήρθα σε σας, για να επιληφθείτε, να μου γράψετε συνταγή, να μου δώσετε φάρμακα και να γίνω καλά, έτσι αναγνωρίζω, ότι και ψυχικά είμαι άρρωστος και πηγαίνω σε Εκείνον τον Ιατρόν. Όπως δηλ. για να πάει κανείς στον ιατρό, πρέπει να καταλάβει ότι είναι άρρωστος, έτσι και για να πάει να εξομολογηθεί, πρέπει πρώτα - πρώτα να συναισθανθεί, ότι είναι ένας μεγάλος αμαρτωλός...

Για να έχεις γνώμη για τον Χριστό, πρέπει να Τον ζήσεις τον Χριστό. 

Λέει ο Δαβίδ σε έναν Ψαλμό του: Γεύσασθε και ίδατε ότι χρηστός ο Κύριος (Ψαλμ. 33,9). Δοκιμάσετε δηλ. και θα δείτε, ότι σας είναι χρήσιμος ο Κύριος.

Γι’ αυτό και εσύ ιατρέ αν θέλεις, πάνε και δοκίμασε μία φορά και θα με θυμηθείς...

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ Σ' ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ

Η Ελληνική Ορθόδοξη Νεολαία-ΕΟΝ εύχεται εκ μέσης χριστιανικής καρδιάς σ' όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες Χρόνια Πολλά με υγεία και ευλογία στις οικογένειές τους, ένεκα της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, της μεταστάσεως της Αειπαρθένου και Υπεραγίας Μαρίας Μητρός του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού και πάσης της οικουμένης ! Η Αγάπη Της να μεσιτεύει αενάως και να πρεσβεύει αόκνως προς τον Πανάγαθο Τριαδικό Θεό δια ημέτερα ανώδυνα, ανεπαίσχυντα και ειρηνικά χριστιανικά έτη πλήρη ταπεινώσεως, προσευχής και δεήσεως προς τον Ύψιστο για το μέγα, αστείρευτο και ανεξάντλητο έλεος Του ! Ιδιαίτερες ολόθερμες ευχές στους εορτάζοντες και τις εορτάζουσες της σήμερον ! 

Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε· μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΓΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ

 Τόσα χρόνια είχαμε μια ζωή μακριά από τον Χριστό. Μια ζωή μέσα στην αμαρτία, την ακολασία, την υπερηφάνεια, την κατάκριση. Επιλέξαμε και επιλέγουμε κυβερνήτες μασόνους μόνο και μόνο για να βολευτούμε οικονομικά. Το συμφέρον πάνω απ' όλα. Κυβερνήτες που νομιμοποίησαν τη διαφθορά και έκαναν επίσημους νόμους του κράτους δαιμονικές παρά φύσιν συνήθειες. Βγάλαμε από τη ζωή μας την Πίστη και την Εκκλησία. Με διάφορες δικαιολογίες. Μία έφταιγαν οι "κακοί παπάδες", την άλλη θεωρήσαμε ότι το νόημα είναι "να είσαι καλός άνθρωπος γενικά" και όχι Χριστιανός. Βγάλαμε το Χριστό και τα Μυστήρια της Εκκλησίας από τη ζωή μας, δικαιολογούμε συνεχώς τα πάθη μας, επιλέξαμε συνειδητά την αποϊεροποίηση κάθε τομέα της κοινωνικής και προσωπικής μας ζωής. Δημιουργήσαμε έναν κόσμο καταναλωτισμού, με υπέρτατο στόχο το οικονομικό κέρδος. Έναν κόσμο χωρίς Πίστη, με συνεχώς αναζήτηση ηδονών και καταδυνάστευσης του διπλανού μας. Δημιουργήσαμε έναν κόσμο με οικονομικές ανισότητες, περιβαλλοντολογικά προβλήματα, μίσους και διχόνοιας. Έναν κόσμο χωρίς Θεό. Κι ο Θεός σέβεται την ελεύθερη μας βούληση. Μας αφήνει τώρα να δούμε τα αποτελέσματα των επιλογών μας. Πυρκαγιές, πόλεμοι, καύσωνες, οικολογικές καταστροφές, ασθένειες, καταπάτηση ελευθεριών. 

 Σε όλα αυτά τα προβλήματα μόνη λύση είναι η Αληθινή Μετάνοια όλων μας. Αυτές τις ημέρες του μήνα της Παναγιάς μας, να τρέξουμε στις Παρακλήσεις στις Εκκλησιές μας. Η Παναγία δεν θα μας αφήσει. Να την παρακαλέσουμε να μεσιτεύσει στον Υιό της. Αρκεί και εμείς να αλλάξουμε στάση ζωής. Να ξαναβάλουμε τον Χριστό στη ζωή μας. Να Εξομολογηθούμε και να Κοινωνήσουμε αυτές τις Άγιες μέρες του Δεκαπενταυγούστου. Να μετανοήσουμε αληθινά. Και τότε και οι ασθένειες θα σταματήσουν και οι πυρκαγιές. Και κυρίως θα έχουμε μια ζωή με την παρουσία, τη στήριξη, την αγάπη και τη δύναμη του Θεού.

*( Πρόσφατη φωτογραφία από την Εικόνα της Θεοτόκου στον Άγιο Δημήτριο στον Βύρωνα που δακρύζει συχνά από το Σεπτέμβριο.)

‘’Διάσωσον, ἀπὸ κινδύνων, τοὺς δούλους σου, Θεοτόκε, 

ὅτι πάντες μετὰ Θεόν, εἰς σὲ καταφεύγομεν, 

 ὡς ἄρρηκτον τεῖχος καὶ προστασίαν.’’

''Έβγαλε'', λέει ο άλλος, ''καλά παιδιά''... Θα πάνε στον Παράδεισο αυτά;

''Έβγαλε'', λέει ο άλλος, ''καλά παιδιά''. Δικηγόρος, ιατρός, συμβολαιογράφος κ.λπ... Θα πάνε στον παράδεισο αυτά; Τα καλά παιδιά για εμάς είναι τα μορφωμένα. Που ξέρουν να λένε το ευχαριστώ ''μερσί'' και το συγγνώμη ''μπαρτόν''.

Μα πώς είναι καλά παιδιά, αφού είναι μακριά από τον Θεό;

Ο γονέας φέρει ευθύνη κυρίως για την ψυχή του παιδιού του. 

Είπα κάποτε σε μία ομιλία, όταν ο γιός μου, ο Νεκτάριος ήταν μικρός:

- Εάν πρόκειται να χαθεί η ψυχή του, προτιμότερο είναι να το πάρει τώρα ο Θεός και να σωθεί...

Στους περισσότερους, φάνηκε τολμηρό αυτό που είπα και έλεγαν:

- Ακούς εκεί; Αυτός που δεν είχε παιδί τόσα χρόνια και του έδωσε ο Θεός έπειτα από 17 χρόνια παιδί να λέει να φύγει...

Μα αυτή είναι η πραγματικότητα. Τι να το κάνω; Για να μου κρατήσει το όνομα; Τί μου χρειάζεται το όνομα; Η ψυχή του να σωθεί...  

Η ευθύνη του γονέα δεν είναι μόνο υλική, αλλά κατεξοχήν πνευματική.

Κάποτε μία χήρα με παρακαλούσε να της βρω ένα παιδί, να το υιοθετήσει.

- Τέτοια πράγματα δεν κάνω, της είπα. Με τον πρώην σύζυγό σας, πόσα παιδιά κάνατε; την ρώτησα.

- Ένα κάναμε και αυτό με το πήρε ο Θεός. Και να ήξερες ένα χρυσό παιδί κ. Παναγόπουλε... και άρχισε να κατηγορεί τον Θεό, που της πήρε το παιδί και δεν θα είχε τώρα την ανάγκη να υιοθετήσει ένα άλλο παιδί.

Από τη συζήτηση πληροφορήθηκα, ότι το παιδί αυτό σκοτώθηκε στη θάλασσα. Ήταν ένα πρωϊνό, ανήμερα της Παναγίας τον Δεκαπεντάγουστο. Πήγε στη θάλασσα με τους φίλους του και έκανε βουτιές. Και στη βουτιά μέσα, χτύπησε σε μία πέτρα και σκοτώθηκε. Λέω στη μάνα:

- Τί παιδί ήταν αυτό, που ανήμερα της Παναγίας, αντί να πάει στην Εκκλησία, πήγε στη θάλασσα για μπάνιο. Δεν το καταλαβαίνεις, ότι όταν απομακρύνεσαι από τον Χριστό, χάνεσαι και έχουμε τέτοια αποτελέσματα;...

- Κύριε Παναγόπουλε, έτσι είναι σήμερα τα παιδιά...

Το παιδί αυτό, όπως έμαθα εκ των υστέρων, είχε χωρίσει ένα ζευγάρι. Είχε πάρει τη γυναίκα κάποιου με τον οποίο είχαν 3 παιδιά. Όμως για τη μάνα, το παιδί της ήταν ο ''θεός'' της. Ουδεμία συζήτηση έκανε για τη ζωή του, δεν μου μίλησε καθόλου για την ψυχή του και τον έβλεπε σαν σάρκα, σαν σώμα και όχι σαν ψυχή.

Έτσι είναι και σκέφτονται δυστυχώς, οι περισσότεροι γονείς. Δεν βλέπουν το παιδί τους από απόψεως πνεύματος, ψυχής, αλλά το βλέπουν μόνο εξωτερικώς ως σάρκα. Και κόπτονται, πως θα κάνουν ανωτέρα τη ζωή του, να του αφήσουν ακίνητα και χρήματα, για να ζήσει μια άνετη και καλή ζωή, ενώ για την αθάνατη ψυχή του, αδιαφορούν...

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας

Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ - 19 Ιουλίου / εορτή ανακομιδής Ιερών λειψάνων

"H πολυλογία είναι αρκετὴ να διασπάσει την ψυχικὴ ειρήνη ενὸς πνευματικού ανθρώπου. "

" Κατά το τριακοστό πέμπτο έτος της ηλικίας, δηλα­δή στο ήμισυ της επιγείου ζωής, συμβαίνει να κάνει ο άνθρωπος μεγάλο αγώνα για την διατήρηση του εαυ­τού του. Πολλοί σ' αυτή την ηλικία δεν παραμένουν στην αρετή, ξεφεύγουν,  και ακολουθούν τον δρόμο των επιθυμιών τους."

Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ

19 Ιουλίου / εορτή ανακομιδής Ιερών λειψάνων

" Ο Τσάρος Νικόλαος θα είναι Χριστιανός μέχρι τα βάθη του. Ο Τσάρος θα μας επισκεφθή με όλη του την Οικογένεια. Τί χαρά θα γίνη τότε! Θα εορτασθή το Πάσχα μέσα στο καλοκαίρι! "

 (Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ) 

Προφητικά λόγια του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ, που εκπληρώθηκαν με την Αγιοκατάταξή του και την Ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων στις 19 Ιουλίου 1903 με την παρουσία του Αγίου Τσάρου Νικόλαου Β' Ρομάνοφ και της Οικογένειάς του. Η Αγιοκατάταξη την οποία ο Νικόλαος προσπάθησε, συναντώντας μεγάλη δυσκολία να προωθήσει και τελικά το κατόρθωσε, ήταν ενός από τους πιό αγαπημένους Αγίους του Λαού της Ρωσίας, του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ, τον οποίο ο Τσάρος και η Οικογένειά του τιμούσε ιδιαίτερα. Ο Νικόλαος διατηρούσε στο γραφείο του ένα πορτραίτο του Αγίου και πολύ πριν από το γεγονός της Αγιοκατάταξης εξέφραζε την βεβαιότητά του για την Αγιότητά του. Έλεγε χαρακτηριστικά:

 

''Είμαι ήδη τόσο πεπεισμένος για την Αγιότητα και την θαυματουργική χάρη του Αγίου Σεραφείμ, που κανείς δεν θα μπορέσει να κλονίσει ποτέ την πίστη μου. Έχω αδιάσειστες αποδείξεις γι' αυτό''. 

Στη φωτογραφία ο Τσάρος Νικόλαος Β΄(πρώτος αριστερά) μεταφέρει τη Λάρνακα με τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ.

“Εάν δεν βρεις τον Χριστό σε αυτήν τη ζωή, δεν θα Τον βρεις στην άλλη“ ~ π. Σεραφείμ Ρόουζ

Ο π. Αλέξιος θυμάται τρεις απλές αρχές ζωής που έμαθε από τον π. Σεραφείμ. «Τις έμαθα» λέει, «όχι τόσο πολύ από τα βιβλία του π. Σεραφείμ όσο από αυτά που μου είπε σε διάφορες ομιλίες κατά τα χρόνια που πέρασαν. 

Η πρώτη από αυτές τις αρχές είναι:

“Είμαστε προσκυνητές σ’ αυτήν τη γη και δεν υπάρχει τίποτα μόνιμο για μας εδώ“, πρέπει συνεχώς να τον θυμόμαστε αυτό. Είμαστε απλώς παρεπίδημοι. Αυτή η ζωή είναι μόνο η αρχή μιας συνέχειας που δεν θα τελειώσει ποτέ. Τείνουμε να τη μεταχειριστούμε σαν να είναι μόνιμη και απαίσια σημαντική από την άποψη των σταυροδρομιών και της εκπαίδευσης και της προόδου και όλων εκείνων των πραγμάτων. Αλλά όλα θα πεθάνουν μαζί μας θα πεθάνει το σώμα μας• τίποτα από αυτά δεν θα πάει μαζί μας στον άλλο κόσμο”.

Ο π. Σεραφείμ θέλησε να μας διδάξει αρχές που θα μας κρατούσαν στην σωστή θέση καθόλη τη διάρκεια της ζωής και θα μας στήριζαν στις νέες και διαφορετικές καταστάσεις, τις περιστάσεις και τα προβλήματα. Επομένως, εάν πήγαινες σε αυτόν με μια ερώτηση για κάποιο ιδιαίτερο θέμα, μπορεί ή όχι να εξέταζε εκείνο το συγκεκριμένο πρόβλημα, αλλά θα έδινε μια αρχή με την οποία κάποιος θα μπορούσε να αξιολογήσει ο ίδιος το πρόβλημα και να καταλήξει σε ένα ευλόγα νηφάλιο και αξιόπιστο συμπέρασμα. Αυτό είναι που κρυβόταν πίσω από την υπενθύμισή του σε μας πως είμαστε προσκυνητές σε αυτήν τη γη. Αυτό είναι μια αρχή, μια προϋπόθεση. Εξετάστε όλα τα προβλήματα που έχουμε αντιμετωπίσει την περασμένη εβδομάδα ή τον μήνα, όλα τα πράγματα στην ιδιωτική ζωή μας που φαίνονται πολύ σημαντικά και μας εκνευρίζουν, συγχύζουν, που μας κάνουν να ανησυχούμε ή φοβόμαστε• και έπειτα ας σκεφτούμε ότι, εάν είχαμε θυμίσει στους εαυτούς μας ότι είμαστε μόνο προσκυνητές εδώ, τα πιο πολλά από τα “ζητήματά μας” είναι πολύ ασήμαντα, και πόση διαφορά θα είχε κάνει αυτό στην ποιότητα της ημέρας μας, της εβδομάδας μας, της ζωής μας. 

Μια δεύτερη αρχή που ο π. Σεραφείμ με δίδαξε ήταν ότι η ορθόδοξη πίστη μας δεν είναι “κάτι” το ακαδημαϊκό. Αυτό ίσως φανεί περίεργο να ειπωθεί επειδή έχουμε τα δεδομένα των ογκωδών βιβλίων των αγίων Πατέρων και των ιερών ακολουθιών της Εκκλησίας, και επίσης των βίων των Αγίων – υπάρχουν τόσα πολλά. Φυσικά, υπάρχει ένα ακαδημαϊκό επίπεδο σ’ όλο αυτό το σύνολο, αλλά δεν είναι αυτή η ουσία. Ο π. Σεραφείμ μου έγραψε μια φορά:

“Μην αφήσετε ποτέ κανένα να πάρει όλα τα βιβλία μακριά από σας. Αλλά μην μπερδέψετε την ανάγνωση των βιβλίων με το πραγματικό νόημα, το οποίο είναι η βίωση της Ορθοδοξίας“… Ή Ορθοδοξία, μου είπε, δεν είναι τόσο πολύ θέμα του νου. Είναι ένα βίωμα, και είναι της καρδιάς.

Μια φορά, όταν περπατούσαμε κάπου στην περιοχή του μοναστηριού, τον ρώτησα, “Πάτερ Σεραφείμ, ποιά είναι η αγαπημένη σας εικόνα της Θεοτόκου”; Σταμάτησε και είπε, “Δεν είναι κάποια”.

“Αυτό είναι αδύνατον!”, είπα – “ο καθένας έχει μια αγαπημένη εικόνα της Θεοτόκου – ποιά είναι η δική σας;”.

Σταμάτησε πάλι και με κοίταξε, πραγματικά με κατάπληξη, και είπε:

“Δεν καταλαβαίνεις; Μ’ αρέσει πολύ το όλον της Θεοτόκου”. Αυτή ήταν μια πολύ βαθιά απάντηση: δεν μπορείς μόνο να διαλέξεις μία εικόνα και να πεις αυτή είναι η καλύτερη, ή αυτή είναι εκείνη που συμπαθώ περισσότερο. Είναι πράγματι το σύνολο, το όλον! Σε περιστάσεις όπως αυτή, ο π. Σεραφείμ ήταν σε θέση να μου υπενθυμίσει επανειλημμένα ότι η Ορθοδοξία πρέπει να βιωθεί, όχι μόνο να διαβαστεί, να μελετηθεί ή να γραφτεί κάτι σχετικά… 

Η τρίτη αρχή ήταν πιθανώς η σημαντικότερη όλων. Ο π. Σεραφείμ μου είπε, “Εάν δεν βρεις τον Χριστό σε αυτήν τη ζωή, δεν θα Τον βρεις στην άλλη“. Για ένα χριστιανό της Δύσης, αυτή είναι μια καταπληκτική δήλωση. Τί σημαίνει αυτό πρακτικά; Δεν μιλούσε αυτός για τη μυστική εμπειρία ή δεν είχε τα οράματα ή κάτι παρόμοιας φύσεως.

Καθένας που γνωρίζει τον π. Σεραφείμ συνειδητοποιεί ότι θα είχε μείνει μακριά από τέτοιου είδους συζήτηση. Αυτό που εννοούσε με το να “βρεις τον Χριστό” σε αυτήν τη ζωή είναι, πως κάποιος πρέπει πρώτα να εστιάζει στον Χριστό διαρκώς, ημέρα και νύχτα. Αυτό δεν αποτελεί μίασυνήθεια προσευχής, όπως κάνει κάποιος στις εικόνες όταν βάζει το καπέλο του για να βγει από την πόρτα. Μάλλον, πρόκειται για την περίπτωση που κάποιος έχει στον νου του τον Χριστό όλη την ημέρα, σε κάθε περίσταση, σε κάθε ευκαιρία – να υψώνει κάποιος την καρδιά και τον νου του σε Αυτόν.

Ο π. Σεραφείμ συνήθιζε να μου λέει, αναφερόμενος στην Καινή Διαθήκη: «Ο Θεός είναι αγάπη κι όποιος ζει μέσα στην αγάπη ζει μέσα στον Θεό, κι ο Θεός μέσα σε αυτόν… Η τέλεια αγάπη διώχνει τον φόβο» (Α Ιωάν. 4:16,18). Βλέπετε, ήμουν ένα άτομο που φοβόταν, έτσι θα έλεγε, τέτοιου είδους λόγια. Και έπειτα θα εξηγούσε, “Καλά, εμείς δεν μπορούμε να έχουμε τέλεια αγάπη για τον Θεό, ή τον καθένα, επειδή είμαστε ατελείς. Η αγάπη του Θεού είναι τέλεια. Αλλά εάν κατοικούμε στην αγάπη και ο Θεός είναι αγάπη, κατόπιν ο Θεός κατοικεί σε μας. Και αυτός είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους ερχόμαστε όλο και πιο κοντά, συνεχώς πιο κοντά, στον Χριστό σε αυτό τον κόσμο“. Και έτσι γινόμαστε λιγότερο φοβισμένοι έναντι της ζωής και των άλλων ανθρώπων, των προκλήσεων και των δυσκολιών. 

Άλλα εδάφια που του άρεσε να αναφέρει ήταν:

“Μικρά μου παιδιά, έφτασε το τέλος” (Ά Ίωάν. 2:18), και “Μη φοβάσαι το μικρό μου ποίμνιο. Σ’ εσάς ευαρεστήθηκε ο Πατέρας σας να δώσει τη βασιλεία του” (Λουκ. 12:32).

Στα επόμενα χρόνια θυμήθηκα που ο π. Σεραφείμ επαναλάμβανε τέτοια εδάφια σε μένα – και έρχονταν στον νου μου σε περιόδους φόβου και κινδύνου. Αυτά τα εδάφια ήταν μια ιδιαίτερη ανάπαυση και παρηγοριά για μένα κατά την περίοδο της ξαφνικής ανάπαυσης της Ματιούσκας μου, η οποία συνέβη αρκετά χρόνια αφότου ο π. Σεραφείμ είχε αφήσει αυτόν τον κόσμο. Αλλά, φυσικά, η μεγαλύτερη ανάπαυση από όλα, κατά τον θάνατό της, ήταν που γνώριζα ότι τώρα ήταν μαζί του. Τελικά, θα επιθυμούσα να πω, με πολύ μεγάλη πεποίθηση, ότι ο π. Σεραφείμ βρήκε τον Χριστό σε αυτήν τη ζωή. Δεν μπορείς να δώσεις κάτι που δεν έχεις, και αυτός είχε τόσα πολλά να δώσει. Από αυτό μπορούμε να ξέρουμε ότι ο Χριστός κατοίκησε πράγματι μέσα σε αυτόν» 

π.Σεραφείμ Ρόουζ-”Η ζωή και τα έργα του”Τόμος Γ’