Η Αειφόρος Δυστυχία να είσαι Ευήθης και Άθεος

Του Χαράλαμπου Β. Κατσιβαρδά, Δικηγόρου Παρ’ Αρείω Πάγω

 

H αδράνεια της επισήμου Εκκλησίας αναφορικώς με την ανακοίνωση των δρακόντων υγειονομικών μέτρων ως προαπαιτούμενο προσβάσεως εις την Ναούς, συνιστά μείζον σκάνδαλο και εγείρει ιδιαίτατα ερωτηματικά δια την τρώση του πυρήνα του δικαιώματος του θρησκεύειν εις του πολίτες, την στιγμή την οποία άπαντα τα δικαιώματα συνθλίβονται σφοδρώς υπό την μέγγενη του ολετήρα του υγειονομικού προβλήματος.

Η πολιτεία, βυσσοδομεί κατά της ζώσης Ορθοδόξου Εκκλησίας συνεργεία των συνθηκολογημένης Επισήμου Εκκλησίας, εργαλειοποιώντας την δημόσια υγεία, υπό τις ερπύστριες της οποίας, καταλύεται άρδην, το δικαίωμα πρόσβασης και παρακολούθησης της Θείας Λειτουργίας, με αποτέλεσμα να εγείρονται και ακανθώδη και καίρια ερωτήματα δια την σύλληψη της έννοιας της Πίστεως.

Η Ορθοδοξία καθίσταται βίωμα, δεν υπόκεινται σε στείρους ορθολογιστικούς κανόνες, ή ανεδαφικά σωτηριολογικά κηρύγματα προτεσταντικού τύπου, καθότι η παρέμβαση του Θεού εν τω βίω μας, καθώς και το ισόβιο χρέος και καθήκον μας καθίσταται η πιστή περιφρούρηση των «Αγίας» παρακαταθήκης και όχι να προβαίνουμε σε εκπτώσεις και κατά το δοκούν «διαφωτιστικές» παρερμηνείες.

Ασφαλώς, η τήρηση των υγειονομικών μέτρων, συνιστά σοβαρό ζήτημα αλλά όχι μέσο να καταργήσουμε την Προσευχή και δει ενόψει, της Γεννήσεως του Θεανθρώπου, χάριν δήθεν της διασποράς, δοθέντος ότι ήδη επί δύο σχεδόν έτη, εφαρμόζονται απαρεγκλίτως και ευλαβικώς άπαντα τα υγειονομικά μέτρα, τι εξαίφνη συνέβη;

Δηλαδή η πηγή διασποράς καθίστανται οι Ιεροί Ναοί, γιατί τότε μόλις την 17η Νοεμβρίου εν έτει 2021, διαρκούσης της αναφλέξεως των κρουσμάτων του επίμαχου ιού, έλαβαν χώρα πολυπληθείς κινητοποιήσεις και πορείες προς απότιση φόρου τιμής εις εξέγερση του Πολυτεχνείου και ουδένα εκ των συστημικών Μ.Μ.Ε διαμαρτυρήθηκε, δηλονότι η επίσημος εκκλησία ποιήθηκε την νήσσαν, δια πολλοστή φορά, καίπερ υφίστανται κραυγαλέες αντιφάσεις προς την ιταμώς ανισότιμη διαχείριση της πανδημίας, η οποία φαίνεται να μεροληπτεί και να μεταδίδεται με διαφορετική ταχύτητα και φορτίο προς ορισμένες κατηγορίες πολιτών.

Ωσαύτως, τηρουμένων των αναλογιών, δια της επιβολής των ιδιαζόντως επαχθών μέτρων προς τις Εκκλησίες, έμμεσα αμφισβητείται και η Ιερότητα του Μυστηρίου της Θείας Μεταλήψεως, όπου ο εκάστοτε Ιερεύς, με την παράλογη, άλογη και φρικώδη τοιαύτη λογική, οφείλει, εκάστη φορά που κοινωνά τους πιστούς να αιτείται να του επιδεικνύουν πιστοποιητικό υγείας, τα ως άνω καθίστανται πρωτοφανή και βλάπτουν κατάφωρα τον πυρήνα της Ορθοδόξου παραδόσεως αλλά και την Ιερά Πίστη μας.

Έτι περαιτέρω, η Εκκλησία, δεν συνιστά ψυχαγωγία, ή δεν αποτελεί μία ιδιάζουσα έκφανση Θεατρικής παραστάσεως, ενίοτε και περιττή ή άλλοτε και φορτική, αλλά την υπαρξιακή ανάγκη του ανθρώπου να επικοινωνήσει προσηκόντως με τον Πλάστη του, ακολουθώντας απαρεγκλίτως τον ομφάλιο λώρο της δημιουργίας του, προσευχόμενος, επικοινωνώντας με το Θείο αλλά και ψηλαφώντας την αλήθεια, εξ αυτού του λόγου κατοχυρώνεται και από τον ύπατο Νόμο της Πατρίδας μας, με αυξημένη τυπική ισχύ ,ήτοι από την υπέρτερη Συνταγματική έννομη τάξη  οιουδήποτε υποδεέστερου Νόμου, ως Συνταγματικός Κατοχυρωμένο δικαίωμα, ως εκ τούτου αναπαλλοτρίωτο και αναφαίρετο δια τον Πιστό.

Προφανώς όμως η επίσημος Εκκλησία τα ως άνω τα έχει αντιπαρέλθει, καθότι θεωρεί το ποίμνιο ως άμορφη συσσωματωμένη μάζα, η οποία οφείλει να ακολουθεί του Εκκλησιαστικούς ταγούς, ανεξαρτήτως εάν ακολουθούν το δίκαιο ή όχι, επιβάλλοντας του επί ποινή τιμωρίας, μία κατάφωρα άδικη και άλογη υποταγή προς τις άγνωστες βουλές των κοσμο-εξουσιαστών.

Διατί δεν απαιτεί εξηγήσεις η επίσημος Εκκλησία από την κυβέρνηση, να μας αναφέρουν επισήμως και εμπεριστατωμένα, πόσα είναι τα παράνομα τζαμιά στην Αθήνα τα οποία λειτουργούν απρόσκοπτα και εάν οι προσευχόμενοι πιστοί μουσουλμάνοι θα υποβάλλονται σε ανάλογες υγειονομικές διαδικασίες προκειμένου να τους επιτραπεί δεόντως η είσοδος, όπως επίσης εάν θα υπάρχει εκπρόσωπος του Ελλαδικού Κράτους ή αστυνομικό όργανο να ελέγχει ; !!!

Η νεοπαγής νοοτροπία ενός καινοφανούς Σιδηρούν Παραπετάσματος, Σταλινικής επίνευσης και εφαρμογής των «Γκουλάγκ» μεταφέρεται ιλιγγιωδώς και εις την Ελλαδική αποικία της Ευρώπης όπως η θεσμική ελίτ, έχει μετασχηματίσει ανενδοίαστα και επονείδιστα την πατρίδα μας, πλην όμως ημείς δεν ορρωδούμε ουδενός προσβλέποντες προς τους νουνεχείς και εχέφρονες απλούς Κληρικούς, Αρχιμανδρίτες καθώς και ορισμένους διαπρύσιους αγωνιστές Μητροπολίτες, εν ενεργεία και μη, οι οποίοι με θυσιαστική αυταπάρνηση και φόβου Θεού, αγωνίζονται, δεικνύοντας το παράδειγμα για να υψώσουμε το λάβαρο της Επαναστάσεως, διατηρώντας τοιουτοτρόπως άσβεστο την φλόγα της Ελπίδας και της Αναστάσεως.

Αναβλήθηκε το συνέδριο της ΝΔ λόγω Πανδημίας... ή Σαμαρά;

Την απόφαση να αναβάλει το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας πήρε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Αναρωτιόμαστε πως ένα κόμμα που ευαγγελίζεται ότι λειτουργεί με ”ανοιχτές, δημοκρατικές και συλλογικές” διαδικασίες, ακυρώνει το βασικό του συνέδριο μόνο και μόνο επειδή το αποφάσισε ο Πρόεδρος. ”Αποφασίζω και διατάσσω” είναι η νέα γραμμή της πάλαι ποτέ ”μεγάλης κεντροδεξιάς” παράταξης;

 

Συγκεκριμένα, στην εισαγωγική τοποθέτησή του ο πρωθυπουργός στο Προσυνέδριο της ΝΔ, στα Γιάννενα, υπό τον τίτλο «Για τις επόμενες γενιές – Το βλέμμα στο μέλλον» σημείωσε πως «μιλώντας με αρκετά κομματικά μας στελέχη και χθες, στην πολύ ωραία περιοδεία την οποία κάναμε στη Δυτική Μακεδονία και στην Ήπειρο, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι είναι πιο σωστό στην παρούσα συγκυρία να μεταθέσουμε την οργάνωση του Τακτικού μας Συνεδρίου για τους πρώτους τρεις μήνες του 2022».

Όπως είπε δε, «δεν έχω καμμία αμφιβολία ότι θα μπορούσαμε να οργανώσουμε ένα υποδειγματικό Συνέδριο, τηρώντας όλα τα πρωτόκολλα ασφαλείας. Προφανώς και όλοι όσοι θα προσέρχονταν θα ήταν εμβολιασμένοι και θα μπορούσαμε να προσθέσουμε και τη δυνατότητα να κάνουν και rapid test. Όμως, σε κάθε περίπτωση θεωρώ ότι στην παρούσα συγκυρία θα έστελνε ενδεχομένως το λάθος μήνυμα».

 

Παρ’ όλα αυτά, οι ”κακές” γλώσσες αναφέρουν ότι ο Πρωθυπουργός πήρε αυτή την απόφαση όχι λόγω της πανδημίας, αλλά λόγω… Σαμαρά. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο πρώην πρωθυπουργός θα έκανε αυστηρή κριτική (έστω και πλαγίως) στην κυβερνητική πολιτική στην ομιλία του στο συνέδριο, μιας και δεν είναι ευχαριστημένος με τη διαχείριση των εθνικών θεμάτων, όπως το μεταναστευτικό και τα ελληνοτουρκικά. Ο Αντώνης Σαμαράς σε πρόσφατες συνεντεύξεις του έχει εκφράσει τη δυσαρέσκεια του με την πολιτική της κυβέρνησης να οδηγηθεί η Ελλάδα στη Χάγη με την Τουρκία και με την πλήρη αποδοχή της προδοτικής συμφωνίας των Πρεσπών, την οποία οι ίδιοι οι Σκοπιανοί έχουν παραβιάσει σε πολλές περιπτώσεις.

 

Βεβαίως, δεν είναι το κύριο θέμα της εσωτερικής διαμάχης της Νέας Δημοκρατίας οι ξαφνικές ”πατριωτικές” κορώνες του πρώην πρωθυπουργού. Μην ξεχνάμε ότι επί διακυβέρνησής του οι τουρκικές παραβιάσεις ήταν συνεχείς, ενώ είχαν υπογραφεί και τεράστιες συμφωνίες με την Τουρκία. 

Ο κύριος λόγος της ”κεντροδεξιάς κόντρας” είναι τα συγκεκριμένα τζάκια και στρατόπεδα του κόμματος. Τα τελευταία 20 χρόνια οι πόλοι που προσπαθούν να ελέγξουν τη Νέα Δημοκρατία είναι του Καραμανλή, του Μητσοτάκη και του Σημίτη. Μετά τη Προεδρία του μπήκε σφήνα και το μέτωπο Σαμαρά. Ενίοτε τα συγκεκριμένα στρατόπεδα συγκρούονται βάζοντας ακόμη και τρικλοποδίες. Μην ξεχνάμε τη ρήξη του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη με τον Αντώνη Σαμαρά, όπου ο τελευταίος αποχώρησε από τη Νέα Δημοκρατία το1993, ιδρύοντας νέο κομματικό σχηματισμό, την ”Πολιτική Άνοιξη”. Επίσης, η Ντόρα Μπακογιάννη, κόρη του Κωνσταντίνου και αδερφή του Κυριάκου Μητσοτάκη αποχώρησε από τη Νέα Δημοκρατία τον Νοέμβριο του 2010 επί Προεδρίας Αντώνη Σαμαρά και ίδρυσε το κόμμα ”Δημοκρατική Συμμαχία”, το οποίο πήρε 2.55% στις εκλογές του 2012.

 

Απ’ ότι φαίνεται οι Σημιτικοί βρίσκονται σε πλήρη αλληλοϋποστήριξη με το Μαξίμου, ενώ οι Καραμανλικοί και οι Σαμαρικοί περιθωριοποιούνται στις κυβερνητικές αποφάσεις και πολιτικές, με αποτέλεσμα να εκτοξεύουν ”μπηχτές” σε πολλές περιπτώσεις.

Η Νεολαία δεν έχει πει την τελευταία της λέξη...

Και πως δεν έχει χαρακτηριστεί η νεολαία από ”μεγαλύτερους”… Η γενιά του καφέ, του καναπέ κι άλλα διάφορα. Βέβαια, για εμάς που τα ζούμε από μέσα, η αλήθεια είναι διαφορετική…

Είμαστε η γενιά που της άφησαν (;) μόνο τον καφέ και της πήραν τα όνειρα. Είμαστε η γενιά των 600 ευρώ, της εργασιακής εκμετάλλευσης, της ”σεζόν”. Η γενιά που πληρώνει τα σπασμένα των μνημονίων και των δανεικών της Ελλάδος των Παπανδρέου. Ναι, του ”λεφτά υπάρχουν”, ο οποίος διεκδικεί την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και πάλι.

 

Είμαστε η γενιά που έχασε εκατοντάδες χιλιάδες στο εξωτερικό. Η γενιά που δεν βρίσκει καμία πολιτική ελπίδα στα κομματίδια του χθες. Παρ’ όλα αυτά μάθαμε έστω και αργά να αγωνιζόμαστε. Γεμίσαμε τις πλατείες και τους δρόμους για τη Μακεδονία. Αγωνιζόμαστε στις σχολές και στην εργασία μας για ένα καλύτερο μέλλον και μια καλύτερη Ελλάδα. Παρά τις ταμπέλες που δεχόμαστε από τους τηλεδικαστές ή διάφορες μειοψηφικές σέχτες νοσταλγών του Στάλιν, του Λένιν και του Μάο. Και παρά την ηθική παρακμή,την διαστροφή, τον εθνομηδενισμό, την αθεϊα που προωθεί ένα ολόκληρο σύστημα στη νεολαία, ένα μεγάλο τμήμα της αντιστέκεται και επιμένει εθνικά.

 

Αυτό ενοχλεί σήμερα εκείνα τα συμφέροντα που θέλουν μια Ελληνική νεολαία ναρκωμένη και εθισμένη στις εξαρτήσεις, τις ηδονές, τη σήψη, τα ναρκωτικά, την πορνογραφία, την οκνηρία, τον αθεϊσμό και την εναντίωση σε καθετί εθνικό και ηθικό. Τους ενοχλεί μια Νεολαία που Πιστεύει σε Χριστό και αγωνίζεται για Ελλάδα. Θεωρείται απίστευτο για αυτούς να υπάρχουν μαθητές, σπουδαστές και νέοι εργαζόμενοι να μαθαίνουν ιστορία, να κάνουν πνευματική ζωή κοντά στην Εκκλησία και να παλεύουν στην Πατρίδα τους για ένα καλύτερο μέλλον. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τεράστιες πολυεθνικές εταιρείες χρηματοδοτούν και διαφημίζουν τα διάφορα ”Pride”, φεστιβάλ Κάνναβης, περίεργες συναυλίες και ταινίες, αλλά ποτέ δεν προωθούν εκδηλώσεις για την Ιστορία, την Παιδεία, την Ελληνική Λογοτεχνία, τις θρησκευτικές μας εορτές. Μήπως εν τέλει όλες αυτές οι ”αντιδραστικότητες” όχι απλά δεν είναι ενέργειες αντίστασης, αλλά αποτελούν την προμετωπίδα του παγκόσμιου διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος;

 

Οι ημέρες σήμερα απαιτούν ένα Ελληνικό Κράτος με μεταρρυθμίσεις, κοινωνικές αλλαγές και κυρίως μια στροφή Πολιτείας, Λαού και Κράτους στις Εθνικές μας Αξίες, την πραγματική κοινωνική δικαιοσύνη, την Ορθόδοξη Πίστη, την εθνική παραγωγή-οικονομία, την ανεξαρτησία μας από ανελεύθερους υπερεθνικούς οργανισμούς.

Από το Ένδοξο χθες, στο φτωχικό σήμερα...

 

 

 Η ιστορία έχει αναδείξει την Ελλάδα ως γενέτειρα της ανδρείας, της φιλοπατρίας και της πολεμικής αρετής στην Δύση με την ανάλογη αναγνωρισιμότητα σε ολόκληρη την υφήλιο . Από την αρχαιότητα και τις εκστρατείες των περσών ώς και το εκστρατευτικό σώμα της Ελλάδας στην Κορέα ο στρατός  ανέδειξε εξαιρετικές επιχειρησιακές δυνατότητες ,δημιουργείσαι σελίδες δόξας όντας πάντα υπολογίσιμη δύναμη παρά το σχεδόν δεδομένο αριθμητικό του μειονέκτημα σε κάθε μάχη .

Τι είναι όμως αυτό που δημιουργεί αυτήν την ηττοπάθεια στην εξωτερική πολιτική των Ελλήνων; Διότι αν κρίνουμε ιστορικά ο ελληνικός λαός πάρα τις τεράστιες πολεμικές του επιτυχίες έχει αδικηθεί σε όλες τις πτυχές της ιστορίας καθώς έχει εκδιωχθεί ,έχει προδοθεί από τους συμμάχους και τα εδάφη του έχουν κατακρεουργηθεί σχεδόν σε κάθε σημείο της κυριαρχικής του επικράτειας  ενώ συμφωνίες έχουν καταπατηθεί αμέτρητες φορές με κυρώσεις που χαρακτηρίζονται εώς και αφανείς . Η Τουρκία χρησιμοποιεί ανθρώπινες ζωές και ασκεί πίεση σε κάθε κυβέρνηση που ανακυκλώνουμε σε αυτόν τον τόπο κερδίζοντας και την πίεση στην Ευρώπη η οποία αδυνατεί να αντιδράσει ουσιαστικά , χαρίζουμε ονόματα σε γειτονικά “κράτη” που ουδέποτε είχαν ιστορικά σχέση με την περιοχή ,παραχωρούμαι τον εθνικό πλούτο ενώ ο Έλληνας μεταναστεύει για μία καλύτερη ζωή.  

  Η απάντηση για αυτή την φαινομενική υποδούλωση τέμνεται ανάμεσα στον πολιτικό κόσμο της Ελλάδος και στον ίδιο τον λαό ο οποίος έμαθε να λειτουργεί με ένα σοσιαλιστικό ιδεώδες θεωρητικά αλλά πρακτικά τον διακατέχει μία καπιταλιστική στόφα δημιουργώντας τεράστια οικονομικά ελλείματα στο κράτος τα οποία έφτασαν τον ίδιο στην εξαθλίωση και στην υποταγή σε αντίθεση με τα κομμουνιστικά κράτη που μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης δείχνουν τεράστια οικονομική εξέλιξη και αναπτέρωση του εθνικού φρονήματος.  

  Αν αυτό δεν θεωρείται μία ατυχής σύγκριση ίσως φτάνουμε στο συμπέρασμα πως λόγο του ότι η Ελλάδα δεν παραχωρήθηκε στο κομμουνιστικό συνονθύλευμα , με τις απολυταρχικές κυβερνήσεις, την εξαθλίωση με την οικονομία του κεντρικού σχεδιασμού και εν ολίγης την πείνα ο Έλληνας έμαθε σε έναν τρόπο ζωής που κυριαρχεί η αίσθηση πως όλα είναι δεδομένα και πως δεν χρειάζεται να μαχόμαστε για τα ήδη κεκτημένα αναζητώντας ουσία σε ανούσια πράγματα. Αυτό, μεταλλάσσεται ως ηττοπάθεια στα εξωτερικά πολιτικά παιχνίδια που σε συνδυασμό με τις ουκ ολίγες προδοτικές κυβερνήσεις δίνουν το αποτέλεσμα που επικρατεί .

Αυτή η ζαριά...

– Παίζεις ζάρια;

– Γνωρίζω πως, αλλά δεν ασχολούμαι.

– Για να ειδούμε τι γνωρίζεις… Αν σου ειπώ τι κερδίζει, μου λες τι χάνει;

– Δεν νομίζεις ότι είσαι αρκετά μεγάλος, για να κάνεις τέτοιες ερωτήσεις σε ένα μεγαλύτερο και εμπειρότερό σου;

Τέλος πάντων, αφού το έθεσες θα σου απαντήσω, όταν όμως πρώτα μου πεις πόσες κουκκίδες έχει η απέναντι πλευρά από την πλευρά του πέντε.

– … Αυτό… Δεν το ξέρω… Έχει σημασία;

– Βλέπεις λοιπόν; ….

Για να μαθαίνεις, οι απέναντι πλευρές αθροίζουν πάντα επτά. Έτσι έχουμε, το ένα με το έξι, το δύο με το πέντε, και το τρία με το τέσσερα.

Γνωρίζεις επίσης ότι μπορείς να χρησιμοποιήσεις σαν ´´ζάρια´´ και τα υπόλοιπα τέσσερα Πλατωνικά στερεά;

– Τι είναι αυτά;

– Κυρτά κανονικά πολύεδρα. Είναι μόνο πέντε, και με τα οποία ασχολήθηκε ο Πλάτωνας. Εκτός από τον κύβο, το κοινό γνωστό σε όλους ζάρι που φυσικά έχει έξι έδρες, τα υπόλοιπα είναι το τετράεδρο, το οκτάεδρο, το δωδεκάεδρο και το εικοσάεδρο, με όλα αυτά να γίνονται ζάρια όχι μόνο για παιχνίδι, αλλά και επιστημονικό εργαλείο έρευνας.

Η ζωή όμως δεν παίζει ζάρια με αυτά, αλλά με άλλα, ακανόνιστα πολύεδρα όπως π.χ. το πεντάεδρο, ή το ακόμα και σήμερα, μυστηριώδες πολύεδρο του Dürer στο Melencolia I.

– … Η ζωή; …

– Όπως στο έργο ´´Θάνατος στη Βενετία´´;

– Του Τόμας Μαν, το έχω διαβάσει αλλά δεν καταλαβαίνω τι δουλειά έχει με τις ζαριές.

– Άσε είναι νωρίς…

Και στην πολιτική.

– Δηλαδή;

– Όταν ο Ιούλιος Καίσαρας διέβη τον Ρουβίκωνα και είπε ´´ο κύβος ερρίφθη´´, έπαιζε στο ακανόνιστο ζάρι της ζωής, όχι απλά την πολιτική του επικράτηση, αλλά την ίδια την ζωή του.

Σφήνα στη ρωγμή του κατεστημένου.

Η πολιτική στις ημέρες μας, έπαιξε ζάρια με ακανόνιστο πολύεδρο… Και κάθισε Τραμπ και Μπολσονάρο…

Το Ελληνικό πολιτικό σύστημα, έχει υψώσει τείχη και καλά οργανώσει άμυνα, για την ύπαρξη και συνέχειά του, μέσω του συντάγματος και όχι μόνο… Διαπλοκή κ.α.

Παίζει το παιχνίδι του ίδιου ζαριού. Πέντε – δύο, τρία – τέσσερα, ένα – έξι.

Πάντα το ίδιο άθροισμα, το ίδιο κόλπο, το ίδιο ζάρι… Δεν χρειάζεται καν να είναι πειραγμένο.

Σήμερα εγώ, αύριο εσύ. Και ξανά από την αρχή…

Και όμως, όπως αποδείχτηκε υπάρχουν ρωγμές.

Ρωγμές, που μπορεί να μετατραπούν σε χάσματα.

Για πολιτική ζαριά… Με ακανόνιστο ζάρι…

Κυριάκος, Αλέξης και λοιποί διάφοροι, δεν κάνουν αθροιζόμενοι έναν σωστό πολιτικό ηγέτη.

Στην πραγματικότητα, η Νέα Δημοκρατία γνωρίζει ότι δεν κινδυνεύει από τον ΣΥΡΙΖΑ, και ο ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζει ότι δεν κινδυνεύει από την ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, και τους λοιπούς συνδυασμούς που προκύπτουν, γιατί προστατεύονται από το σύνταγμα, καθώς είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους να δίνει πάντα το ίδιο άθροισμα.

Άλλο τρέμουν.

Αυτό το γνωρίζουν επίσης και τα ποικιλόχρωμα ΜΜΕ.

Που δεν χρειάζονται καμία ντιρεκτίβα από τα κόμματα για να πιάσουν δουλειά αποδόμησης του κάθε τυχόν εμφανιζόμενου Έλληνα τύπου Τραμπ.

Βάστα με να σε βαστώ ν´ ανεβούμε το βουνό…

Η κοινωνία.

Με τα διάφορα που έχουν συμβεί, ξέφυγε από την νηφάλια, όση υπήρχε ποιοτικά και ποσοτικά τέλος πάντων, πολιτική σκέψη. Αισθάνεται και είναι αδικημένη, και κρατεί πολύ θυμό μέσα της.

Είναι έτοιμη να ρίξει, αν βρει την ευκαιρία, πολιτική ζαριά με ακανόνιστο ζάρι.

Εκεί υπάρχει ο κίνδυνος για τα κόμματα αλλά και την ίδια.

Αυτή η ζαριά…

Για καλό ή για κακό, για σωτηρία ή πλήρη καταστροφή του έθνους των Ελλήνων…

 

 

ΠΗΓΗ: ANTINEWS

Κυριάκος Μητσοτάκης: Απόλυτος αρνητής της λογικής - Χώρισε τους πολίτες σε 3 κατηγορίες

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

 

 

Στο διάγγελμα του ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρουσιάστηκε ως αρνητής της λογικής, χωρίζοντας τους πολίτες σε τρεις κατηγορίες και μεγαλώνοντας το χάσμα του διχασμού.

Αν κάποτε η Ελλάδα είχε φανεί στον Κωνσταντίνο Καραμανλή ως «ένα απέραντο φρενοκομείο», πόσο περισσότερο θα ταίριαζε αυτή η ιστορική φράση για την κατάσταση που έχει έρθει η χώρα σήμερα, έτσι όπως την κατάντησαν οι πολιτικές που εφαρμόζει ο Κυριάκος Μητσοτάκης;

Στο χθεσινό διάγγελμα, ένας αυτοθαυμαζόμενος πρωθυπουργός εκτός τόπου και χρόνου προσπάθησε (όχι επιτυχώς είναι η αλήθεια) να βγάλει τρελό έναν ολόκληρο λαό. Ο πρωθυπουργός που ουσιαστικά γέννησε τον διχαστικό όρο «αρνητής», παρουσιάστηκε ως απόλυτος αρνητής της αυτοκριτικής, της σύνεσης, των ατομικών ελευθεριών, ακόμα και της ίδιας της λογικής.

 

 

Σα να περιέγρφε άλλη χώρα…

Όχι μόνο δεν είπε λέξη για τη παταγώδη αποτυχία της διαχείρισης της πανδημίας, άλλα μόνο που δεν χτύπησε επαινετικά τον… ώμο του, ισχυριζόμενος πως υπάρχουν αχρείαστες απώλειες «παρά την άρτια εκστρατεία» που οργάνωσε η κυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός της «αριστείας» έδωσε άριστα στον εαυτό του και μετέθεσε τις ευθύνες (για ακόμη μια φορά) στον ελληνικό λαό.

Το κατά πόσο είναι «άρτια» μια εκστρατεία που πέρασε μέσα από λίστες Πέτσα και καραβιές χρημάτων που δόθηκαν σε ΜΜΕ και όχι στην ουσιαστική ενίσχυση του ΕΣΥ, είναι ένα ζήτημα. Και αν προσθέσουμε και την αιχμή της… αρτιότητας, έναν Άδωνι Γεωργιάδη να ωρύεται λέγοντας «μη σώσεις να εμβολιαστείς», τότε έχουμε να κάνουμε με εκστρατεία κανονικού φρενοκομείου.

Μάθαμε πως το δημόσιο σύστημα υγείας όχι μόνο δεν υποβαθμίζεται, άλλα… ενισχύεται. Με 7.000 υγειονομικούς μείον, με πρόχειρη λειτουργία ή απενεργοποίηση ΜΕΘ Covid, με διπλάσια θνητότητα σε ΜΕΘ από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, με άσχετες ειδικότητες να αναλαμβάνουν επείγοντα περιστατικά, άλλα πάντως αναβαθμίζεται.

 

 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε διάγγελμα για… τρεις κατηγορίες πολιτών

Το «συμπολίτες μου» που χρησιμοποίησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην αρχή κάθε θεματικής ενότητας του διαγγέλματος, ουσιαστικά δεν απευθύνεται στο σύνολο ισότιμων πολιτών ενός δημοκρατικού πολιτεύματος, άλλα σε πολίτες τριών κατηγοριών. Τριών λογιών.

Στους πολίτες Α’ κατηγορίας, τους εμβολιασμένους. Κλείνοντας τους το μάτι με την απουσία μέτρων περιορισμού της διασποράς σε κλειστούς χώρους και συνεχίζοντας ένα άκρως επικίνδυνο κυβερνητικό «κανάκεμα» εις βάρος της δημόσιας υγείας. Παρόλο που οι ειδικοί ολοένα και περισσότερο ζητούν το αυτονόητο, δηλαδή να διενεργούν τεστ και οι εμβολιασμένοι, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιλέγει να ξαναπαίξει το καμένο χαρτί των πανδημιοκρατικών «προνομίων», στηρίζοντας τα ως το τέλος.

Μετά πάμε στους πολίτες Α’ κατηγορίας με… ερωτηματικό και αντίστροφη μέτρηση για να βρεθούν στη… Β’ κατηγορία. Βρίσκονται σε πιθανή ζώνη… υποβιβασμού. Αυτοί είναι οι εμβολιασμένοι άνω των 60 που αν δεν λάβουν τη 3^η δόση μέσα σε 7 μήνες από τη 2^η, χάνουν τα πανδημιοκρατικά «προνόμια». Εδώ τελειώνουν τα κανακέματα και εμφανίζεται το πραγματικό πρόσωπο του ωμού εξαναγκασμού. Το συνταγματικό δικαίωμα ελεύθερης μετακίνησης έχει ημερομηνία λήξης 7 μηνών.

Και τέλος πάμε στους κατεξοχήν πολίτες του υγειονομικού «απαρτχάιντ», τη Β’ κατηγορία. Αυτή που η κυβέρνηση αγαπά να μισεί. Οι μη εμβολιασμένοι πολίτες που για ακόμη μια φορά εισέπραξαν όλο το ανάθεμα. Μια ακόμη προσθήκη τιμωριών σε ένα πογκρόμ εκδικητικών μέτρων που στοχεύουν σε κοινωνικό και οικονομικό στραγγαλισμό.

 

 

Ο καταναγκασμός παραμένει το πρώτο «όπλο» της κυβέρνησης

Αντί για πειστικότητα, ο πρωθυπουργός παρουσίασε ένα μενού από εκβιαστικά διλήμματα. Εν όψει εορταστικής περιόδου, απέκλεισε τους ανεμβολίαστους από οποιοδήποτε κτήριο φέρει στέγη. Εκτός από το σπίτι τους, τα φαρμακεία και τα καταστήματα τροφίμων. Άτυπο lockdown δηλαδή, για να μη κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις.

Σαν «φιλόστοργος» ηγέτης απαγόρευσε την είσοδο ανεμβολίαστων στα γυμναστήρια (μάλλον το να μένουν αγύμναστοι είναι… για το καλό τους), τους απέκλεισε από μουσεία, σινεμά και θέατρα (αφού είναι πολίτες… Β’ κατηγορίας τι να τον κάνουν τον πολιτισμό άλλωστε;) και ασφαλώς διατήρησε το υποχρεωτικό τεστ για ανοιχτούς χώρους στην εστίαση, με τις θερμοκρασίες να πλησιάζουν στο μηδέν (και αυτό για το καλό της δημόσιας υγείας).

Και βέβαια ας μην επαναλάβουμε τι τεράστια πτώση τζίρου φέρνουν στην αγορά τα μέτρα που εφαρμόζει η κυβέρνηση κυρίως στην εστίαση και στο λιανεμπόριο, και μάλιστα στη χριστουγεννιάτικη περίοδο.

 

 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν σεβάστηκε ούτε την πίστη των χριστιανών

Όμως δεν σεβάστηκε ούτε καν το θρησκευτικό συναίσθημα των χριστιανών και απαίτησε τεστ στους ιερούς ναούς. Μη έχοντας ούτε στοιχειώδη επαφή με τη φύση μιας εκκλησίας, η οποία είναι «νοσοκομείο» ψυχών και σωμάτων που στέκεται εκεί για να τους δέχεται όλους ανεξαιρέτως.

Δεν δίστασε να εμφυτεύσει εκβιαστικά διλήμματα, επιχειρώντας να θέσει υπό ομηρία ακόμα και την πίστη των ορθοδόξων χριστιανών. Η ορθοδοξία όμως δεν δέχεται διαχωρισμούς, γιατί ακριβώς αποκαλύφθηκε στον κόσμο για να τους καταργήσει. Μπορεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης να αρέσκεται στη σαλαμοποίηση της κοινωνίας, άλλα στο ορθόδοξο ποίμνιο δεν υφίστανται «κατηγορίες».

Σε αυτό το προκλητικό διάγγελμα λοιπόν, κυριάρχησε η παρουσίαση των νέων… κατηγοριών, η αποποίηση ευθυνών, το «δείξιμο με το δάχτυλο», τα επικοινωνιακά τεχνάσματα και οι εξαναγκασμοί «για το καλό σας». Και κυρίως η άρνηση κάθε ίχνους λογικής...

ΘΗΤΕΙΑ ΣΤΟ ΚΚ€ (;)

Για ακόμη μια φορά είδαμε χθες οι Κομμουνιστές να χρησιμοποιούν Έλληνες φαντάρους για κομματική προπαγάνδα. Αν τις παρακάτω εικόνες τις βλέπαμε σε πατριωτικές διαδηλώσεις, τα ΜΜΕ θα τους ανεβοκατέβαζαν ως "ακροδεξιούς", "Μακεδονομάχους" και χίλιες δυο άλλες ταμπέλες. Εφόσον όμως ανήκουν στο ΚΚΕ, όλα καλά. 

Μπορεί το ΚΚΕ επίσημα να έχει ανακοινώσει στην ιστοσελίδα του ότι σε περίπτωση πολέμου θα πολεμήσει και την εγχώρια αστική τάξη (ευκατάστατους αστούς Έλληνες πολίτες δηλαδή), αλλά κανείς δεν τολμά να ζητήσει εξηγήσεις από την ιερή αγελάδα του πολιτικού συστήματος που λέγεται ΚΚΕ. Στρατιώτες συμμετέχουν σε πορεία κατά των στρατιωτικών συμμαχιών και επιχειρήσεων της Πατρίδος μας και δεν υπάρχει ούτε μία πρόταση καταδίκης από τα υπόλοιπα κόμματα.

Τέτοιες κινήσεις αποτελούν απειλή για την εθνική ασφάλεια και την κοινωνική ειρήνη. Ειδικά όταν τέτοιες εικόνες κάνουν τον γύρο του κόσμου και φτάνουν σε φίλους και εχθρούς της Ελλάδος.

Ο Κόκκινος κι ο Μπλε ΣΥΡΙΖΑ της πολιτικής επικαιρότητας

<<Η γειτονιά το 'χει τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι>>.

Μια λαϊκή έκφραση που περιγράφει απόλυτα το πολιτικό γίγνεσθαι και τη συμπάθεια μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Τι κι αν "μαλώνουν" τα πρωτοκλασάτα στελέχη των κομμάτων στη Βουλή. Κι οι Πρέσπες μια χαρά εφαρμόζονται και τα κρούσματα κορονοϊού αυξάνονται και στο τέλος πάλι θα την πληρώσουν οι "αντιδραστικοί". Το μαγαζί να πηγαίνει καλά και να πέφτουν τα ΕΣΠΑ για την περίφημη "ανάπτυξη" που 10 χρόνια έρχεται κι ακόμη να φτάσει. 

Τι κι αν ο γείτονας βρυχάται; Τι κι αν η ακρίβεια έχει βυθίσει τους Έλληνες νοικοκυραίους (Μια λέξη που ενοχλεί τόσο τους συντρόφους στην αριστερά) στην απόγνωση; Το σόου να γίνεται στα επιδοτούμενα από την κυβέρνηση κανάλια. Κι όλα καλά στην Ελλάδα 2.0.

Άλλωστε ο Έλληνας συνήθισε με την ανάπτυξη των μνημονίων, στην ανάπτυξη του great reset θα ενοχληθεί; 

Κι ας απαιτεί η ανάπτυξη αυτή να "προοδεύσουμε". Μην γίνουμε και τίποτα συντηρητικοί σαν τους Πολωνούς, οι οποίοι προστατεύουν τα σύνορα και την Πατρίδα τους από υβριδικές επιθέσεις. Εμείς είμαστε 100 χρόνια μπροστά. Με απόψεις αριστερών κομμάτων που θα ζήλευε κι ο ίδιος ο Ερντογάν...

Κάποιοι επιδιώκουν τον διχασμό του Έθνους μας

Εδώ και 2 χρόνια προωθείται ένας τεχνητός διχασμός. Από τη μία οι "αλάνθαστοι" επιστήμονες και γιατροί της τηλεόρασης που στοχοποιούν οποιονδήποτε Έλληνα πολίτη είναι σκεπτικός ή διαφωνεί με τα αυστηρά μέτρα εγκλεισμού και τις υποχρεωτικές ιατρικές πράξεις. Από την άλλη οι "αλάνθαστοι" υποψήφιοι πολιτευτές της πανδημίας που προβάλλουν ακραίες και ύποπτες θεωρίες "μη ύπαρξης του κορονοϊού", "επίπεδης Γης" και ό,τι μπορεί να φανταστεί ο καθένας. Οι ακραίες παράλογες θεωρίες συνομωσίας και η ακραία θεοποίηση της κυριαρχούσας επιστήμης όσο κι αν φαίνεται ότι αντιμάχονται έχουν τους ίδιους στόχους: πολιτικά και μικροκομματικά οφέλη και τη διχόνοια των Εθνών. Κοινή βάση των προσώπων που ανήκουν στα δύο ακραία στρατόπεδα είναι ο φανατισμός και ο εγωϊσμός. Οι μεν επιθυμούν κάθε αποκλεισμό κι απομόνωση των ανεμβολίαστων, ενώ οι δε θεωρούν κι αυτοί ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια και εναντιώνονται στους ιεράρχες, γιατρούς, συγγενείς, φίλους που υποστηρίζουν κάποια υγειονομικά μέτρα ως "αμαρτωλούς" ή "πειθήνια όργανα του συστήματος". 

Την ώρα που η Ισλαμική Τουρκία είναι ένα βήμα πριν εκτελέσει επιθετικές ενέργειες κατά της Πατρίδος μας και το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα δημιουργεί μια νέα σοβαρή οικονομική κρίση, η οποία θα οδηγήσει στη φτώχεια εκατομμύρια νοικοκυριά, κάποιοι στην Ελλάδα εκμεταλλεύονται τους νεκρούς από τον κορωνοϊό και τον φόβο των πολιτών απέναντι  στην πανδημία ή τα νέα ιατρικά σκευάσματα. Ο Σύλλογος μας εδώ και 2 χρόνια έχει κρατήσει μια σοβαρή και αξιοπρεπή στάση. Είμαστε δίπλα στις οικογένειες που έχασαν δικούς τους ανθρώπους από την ασθένεια, αλλά συνάμα αγωνιζόμαστε για την Ελευθερία και ασκούμε κριτική σε κάθε εκβιασμό και κοινωνικό διαχωρισμό. 

Οι Έλληνες ενωμένοι θα νικήσουμε! 

Νέα Κυβερνητικά μέτρα εξαντλούν οικονομικά 3.500.000 Έλληνες πολίτες - Αυστηρότερα μέτρα απαιτεί η Αριστερά

Χθες, ο υπουργός Υγείας ανακοίνωσε για άλλη μια φορά αυστηρά μέτρα τιμωρητικού χαρακτήρα για τους ανεμβολίαστους πολίτες για τον κορονοϊό. Δυστυχώς, η κυβέρνηση συνεχίζει να εφαρμόζει πολιτικές διαχωρισμού της κοινωνίας και να παραβιάζει βασικά προσωπικά δεδομένα και προσωπικές ελευθερίες. Οι ανεμβολίαστοι πολίτες από το Σάββατο θα χρειάζεται να πληρώνουν από την τσέπη τους τεστ για τον κορονοϊό τα οποία θα είναι απαραίτητα, πλέον, για την είσοδο τους σε δημόσιες υπηρεσίες, καταστήματα λιανεμπορίου και σε εξωτερικούς (!) χώρους εστίασης και ψυχαγωγίας. Επίσης, οι ανεμβολίαστοι εργαζόμενοι δημοσίου και ιδιωτικού τομέα υποχρεούνται να κάνουν 2 τεστ την εβδομάδα όπως και οι φοιτητές! Δηλαδή μια τετραμελής οικογένεια θα χρειάζεται 320 € για τεστ τον μήνα! Τα συγκεκριμένα μέτρα προφανώς και έχουν ως στόχο τον ωμό εκβιασμό των πολιτών να προβούν υποχρεωτικά σε ιατρικές πράξεις, εφόσον οι διαφημιστικές καμπάνιες απέτυχαν και ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού δεν έχει πειστεί από τις πολυεθνικές φαρμακευτικές εταιρείες και τα επιχειρήματα των ειδικών.

 

Ωστόσο η αντιπολίτευση που τόσο καιρό εκμεταλλευόταν τη δυσαρέσκεια του κόσμου αποδείχτηκε ότι όχι μόνο δεν διαφωνεί με τα κυβερνητικά μέτρα, αλλά απαιτεί ακόμη σκληρότερα! Συγκεκριμένα, πριν λίγες μέρες ο Αλέξης Τσίπρας ανέφερε ότι ο εμβολιασμός θα πρέπει να γίνει υποχρεωτικός στις ένοπλες δυνάμεις, την αστυνομία και όλα τα σώματα ασφαλείας. Ο Νίκος Φίλης, επίσης, δήλωσε ότι σε ένα μήνα θα πρέπει να ΑΚΥΡΩΘΟΥΝ τα πιστοποιητικά εμβολιασμού για όσους εμβολιασμένους δεν έχουν κάνει την τρίτη δόση και άρα να θεωρούνται ανεμβολίαστοι! Το ΠΑΣΟΚ από την άλλη φαίνεται ότι επιθυμεί να διατηρήσει τον “Σοσιαλιστικό” του χαρακτήρα, παραβιάζοντας κάθε έννοια ανθρωπίνου δικαιώματος. Έτσι ο γενικός γραμματέας του ΚΙΝΑΛ Χριστοδουλάκης δήλωσε ότι είναι απαραίτητο η κυβέρνηση να υποχρεώσει όλους τους δημόσιους υπαλλήλους να εμβολιαστούν, ενώ παρόμοιες δηλώσεις έχει κάνει και ο Ανδρέας Λοβέρδος. Δυστυχώς, τα τρία πρώτα κόμματα όχι μόνο δεν αφουγκράζονται τα προβλήματα του ελληνικού λαού και δεν προσφέρουν σημαντικές λύσεις στα προβλήματα του Συστήματος Υγείας, αλλά προχωρούν και σε πολιτικά μέτρα που δυσκολεύουν περαιτέρω την ελληνική οικονομία και στέλνουν στο βυθό της χρεοκοπίας μικρές επιχειρήσεις εστίασης και του λιανεμπορίου.

Αγία Γυναίκα και Άξια Μάνα

«Μάνα!» Μία λέξη, ένα πρόσωπο, χιλιάδες συναισθήματα!

Κοντά στη Μάνα τα συναισθήματα που κυριαρχούν είναι εκείνα της απέραντης χαράς, της ασφάλειας, της σιγουριάς, της ηρεμίας. Η μάνα είναι η μόνη που δύναται να κάνει τα παιδιά της να νιώσουν, ότι έχουν ένα αληθινό στήριγμα, μια αγκαλιά πάντοτε έτοιμη να τα δεχθεί με αγάπη, που ποτέ δε θα τα προδώσει, αλλά θα είναι πάντοτε εκεί ακοίμητος φρουρός για οτιδήποτε χρειαστούν. Εκείνη η μάνα αγωνίζεται όλη την ημέρα, για να ευχαριστήσει το σύζυγο και τα τέκνα τους. Να ετοιμάσει φαγητό , να πλύνει τα ρούχα, να καθαρίσει το σπίτι και εκτός από τις ως άνω δουλειές να είναι έτοιμη κάθε στιγμή να ακούσει προβληματισμούς, ανησυχίες, λάθη, ευχάριστα, δυσάρεστα περιστατικά τόσο από τον αγαπημένο σύζυγό της, όσο και από τα παιδιά τους. Αφουγκράζεται και συμβουλεύει η μάνα. Συλλογίζεται, πώς μπορεί με τις συμβουλές της, αλλά ιδίως με το παράδειγμα της να βοηθήσει την οικογένειά της στις ποικίλες προκλήσεις της καθημερινής ζωής. Πάνω απ’ όλα, όμως, η μάνα είναι πάντα με την ευχή στο στόμα. Εύχεται διαρκώς για το καλό των παιδιών της. Προσεύχεται στο Χριστό μας, την Παναγιά μας, τους Αγίους μας να καθοδηγούν τα βήματα ολόκληρης της οικογένειας, ώστε να κάνουν το Θέλημα Του Θεού για τη σωτηρία των ψυχών τους.

 

Η λέξη «μητέρα» είναι μια από τις ελληνικές λέξεις που έχουν παραμείνει αμετάβλητες έως σήμερα. Μπορούμε ακόμα και μέσα από αυτό να συνάγουμε τη σταθερότητα και τη διαχρονικότητα της έννοιας της Μάνας. Και ποιά γυναίκα δεν ονειρεύεται να γίνει μητέρα ; Είναι στη φύση της γυναίκας να γεννά και να γίνεται μάνα και με μητρικά ένστικτα που υπάρχουν ήδη από την παιδική ηλικία. Βλέπουμε από μικρά τα κοριτσάκια να κρατούν στα χέρια τους μικρές παιδικές κούκλες και να τις φροντίζουν με τόση αφοσίωση. Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι χωρίς τη γυναίκα δεν μπορεί να υπάρξει συνέχεια στο ανθρώπινο γένος. Κάποτε ένας ταπεινός και φωτεινός Λειτουργός Του Υψίστου είχε αναφέρει χαρακτηριστικά : « Εσείς οι γυναίκες είστε πολύ σημαντικές. Αυτό να μην το ξεχνάτε. Εσείς  -τηρουμένων των αναλογιών-  γεννήσατε το Χριστό μας».  Πράγματι, αν δεν υπήρχε η Θεοτόκος, η Παναγιά μας, ως ευλογημένη γυναίκα, πώς θα Σαρκωνόταν ο Υιός Του Θεού , ο Υιός της Παρθένου, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός;  Έτσι, πολλές γυναίκες έχουν ως πρώτο και βασικό όνειρό τους να φανερωθεί ο ητοιμασμένος από το Θεό συνοδοιπόρος στην εν Χριστώ ζωή, στην πορεία προς τη Βασιλεία Των Ουρανών και να γίνουν μ΄ αυτό τον τρόπο απλές Ελληνορθόδοξες σύζυγοι και μητέρες. Η καρδιά τους λαχταρά και φωνάζει «Μάνα! Γλυκιά Μανούλα! Γλυκιά Σύζυγος».

 

Μόλις, η γυναίκα γίνει μητέρα όλη της η ύπαρξη κατακλύζεται από αστείρευτη, απέραντη και πλούσια αγάπη για τα παιδιά της. Ήδη προτού γίνει σύζυγος αισθάνεται έτοιμη να θυσιαστεί για την οικογένειά της. Και όταν πραγματοποιηθεί αυτό το όνειρο, τότε η θυσία, η αγάπη, η στοργή και η τρυφερότητα κατέχουν κυρίαρχη θέση στην καρδιά της Μάνας. Αγωνίζεται η Ελληνορθόδοξη Μάνα να αναθρέψει τα παιδιά που της χάρισε ο Θεός , εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Να μεγαλώσει Στρατιώτες Του Χριστού. Να τα διδάξει με το παράδειγμα της να έχουν πίστη, φόβο Θεού και να δοξολογούν και να αγαπούν αενάως το Χριστό μας. Έτσι μόνο συγκροτείται μίαν ευλογημένη Ελληνορθόδοξη οικογένεια, που κέντρο της έχει τον Χριστό μας και ακτινοβολεί το Φώς Του !

 

Ας αγωνίζονται οι Ελληνορθόδοξες Μητέρες να έχουν αρχοντιά Χριστού και να μεγαλώνουν Ελληνόπουλα, τα οποία θα αγαπούν και θα αγωνίζονται κι εκείνα με τη σειρά τους για  το Έθνος και την Ορθοδοξία!

 

Ο Θεός μεθ’ ημών! Αμήν!

 

~ Κατάθεση ψυχής από μία φοιτήτρια της Νομικής Αθηνών ~ 

Θέλει Αρετή και Τόλμη η Ελευθερία

Γράφει η Ιωάννα Γ. Καραγκιούλογλου, Νομικός – Επιστήμων Οικονομικής & Κοινωνικής Διοικήσεως

 

Ἕλληνες. Τό Ἔθνος πού στόλισε τήν Ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος μέ τίς πιό λαμπρές σελίδες. Τό Ἔθνος πού, μόλις πρίν ἀπό λίγες δεκαετίες ρίχτηκε στή μάχη τῆς Λευτεριᾶς καί νίκησε, ὅταν ὁλόκληρη ἡ πλούσια καί πολιτισμένη Εὐρώπη εἶχε χάσει τό ἠθικό της καί εἶχε σκλαβωθεῖ, ἐνῶ ἡ Ἀγγλία, γονατισμένη καί μόνη, ἀγκομαχοῦσε ἠρωϊκά. Εἴμαστε ἐκεῖνοι πού διαχρονικά διατηροῦμε τήν φλόγα πού πάντα μπαίνει ἐθελοντικά στήν ὑπηρεσία τῆς Ἰδέας.

 

Τό φαινόμενο αὐτό παρουσιάζεται ἐδῶ καί χιλιάδες χρόνια. Καί μᾶς ὑποχρεώνει νά παραδεχθοῦμε ὅτι δέν εἶναι προϊόν της τύχης. Ἀποτελεῖ τήν φυσιολογική κατάσταση τοῦ ξεχωριστοῦ φαινομένου πού ὀνομάζεται Ἑλληνισμός.

 

Ἐν ἔτει 2021, ἐν,ἕν μέσῳ ἀτελεύτητων συζητήσεων γιά ἕναν ἀόρατο πόλεμο δίχως ἴχνος δόξας, ἐν μέσῳ μικρῶν καί ἄδοξων ἡμερῶν, βρισκόμαστε ἐνώπιον τοῦ ἠρωϊκοῦ ΟΧΙ, τῆς φωτεινῆς σελίδας πού ἀρκεῖ γιά νά ἐξαγνίζει τήν Ἑλλάδα στίς σκοτεινές πού ἕπονται καί προηγοῦνται. Καλούμαστε νά τιμήσουμε ἕναν μεγάλο πόλεμο, μία πάλη γιγάντων, τόν Ἀγῶνα τῶν Ἑλλήνων, πού μᾶς χάρισε τήν Ἐλευθερία. Τήν Ἐλευθερία πού ἐπιτρέπει σήμερα σέ προνομιούχους ἐπισήμους νά καταθέτουν ἕναν στέφανο, μία γονυκλισία καί μία λέξη γιά τον Ἔπος τοῦ 40, τότε πού ἡ δόξα τῶν λησμονημένων ἐποχῶν κατοικοῦσε στήν Ἑλλάδα.

 

Μέσα στήν γενική ἀποθάρρυνση, μέσα στήν μετριότητα τῆς ζωῆς καί τό ἄδοξο παρόν μας, ἡ ἀνάμνηση τῆς γενεᾶς πού σημείωσε τήν μεγαλύτερη Νίκη τοῦ 20οῦ αἰῶνος δέν εἶναι ἁπλό καθῆκον. Εἶναι ἀστείρευτη πηγή Ἔμπνευσης καί Ἀρετῆς.

 

Ὅταν ὁλόκληρος ὁ κόσμος εἶχε πτοηθεῖ ἀπό τούς θριάμβους τοῦ Χίτλερ, ὅταν ἡ Σοβιετική Ἕνωση ἀνέμενε πρωτοβουλία ἐκ μέρους τοῦ Χίτλερ, ὅταν ἀκόμα καί οἱ ΗΠΑ τηροῦσαν στάση ἀναμονῆς, ὅταν ὁ Ἄξονας εἶχε κυριαρχήσει ἐπί τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἠπείρου, ἡ Ἑλλάς ὄρθωσε τό Ἀνάστημά της. Ἀρνήθηκε νά ὑπακούσει στίς ἐντολές τῶν ἰσχυρῶν καί ὅταν δέχθηκε ἐπίθεση, ἀντιστάθηκε. Ἄνοιξε μέτωπο, κατάφερε νά ἀντεπιτεθεῖ, ἀνέτρεψε τούς εἰσβολεῖς καί ἔδωσε τό σύνθημα τῆς Νίκης στήν Οἰκουμένη.

 

Τήν μεγάλη ὥρα τῆς θυσίας, ἡ ἀπόφαση τοῦ Γεωργίου Β ‘καί τοῦ Ἰωάννη Μεταξᾶ, διερμήνευσε τήν ἀκατάλυτη βούληση τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἡ μικρή Ἑλλάς κατάφερε νά ἀντισταθεῖ ἀπό τήν 28η Ὀκτωβρίου τοῦ 1940 ἕως τά τέλη Ἀπριλίου τοῦ 1941. Ἡ ὑλική βοήθεια τῆς Μεγάλης Βρεττανίας ἦταν πολύ μικρή. Ἡ βοήθεια τῆς Ἑλλάδος στόν Παγκόσμιο Ἀγῶνα ἦταν μεγάλη, ἀπό κάθε ἄποψη. Ἠθικῶς, ἡ Ἑλλάς χάρισε στούς πνευματικῶς καί ψυχικῶς ἐλεύθερους ἀνθρώπους τήν πρώτη νίκη. Στρατιωτικῶς, ἀνάγκασε τόν Χίτλερ νά ἀναβάλει γιά πολλές ἑβδομάδες τήν εἰσβολή του στήν Σοβιετική Ἕνωση. Οἱ ἱστορικά ἀποφασιστικές ἑβδομάδες τῆς Ἑλληνικῆς Ἀντίστασης στούς Ἰταλούς ἀνάγκασαν τόν Χίτλερ νά ἐκστρατεύσει κατά τῆς Ἑλλάδος, καθιστῶντας γεωγραφικῶς καί πρακτικῶς ἀδύνατη τήν ἄφιξή του στήν Μόσχα πρίν ἀπό τόν Νοέμβριο τοῦ 41. Ὁ στρατός του καθηλώθηκε ἀπό τόν Χειμῶνα. Οἱ φοβερές λάσπες καθιστοῦσαν ἀδύνατο τόν ἀνεφοδιασμό. Τό χιόνι καί ὁ πάγος ἐξουθένωναν τό σῶμα καί τήν θέληση. Ὁ Χίτλερ ἀπέτυχε διότι δέν ξεκίνησε ἐγκαίρως. Καί δέν ξεκίνησε ἐγκαίρως διότι τόν ἐμπόδισαν οἱ Ἕλληνες νά ξεκινήσει.

 

80 ἔτη μετά, μέ πρόδηλο τόνο εἰρωνείας, πλανᾶται τό ἐρώτημα.

 

-Ποῦ εἶναι κρυμμένοι οἱ μεγάλοι πατριῶτες καί ἥρωες τῆς μικρῆς καί ἀπρόοπτης Ἑλλάδος;

 

Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλή. Σέ κάθε ἔθνος, πόσο μᾶλλον στό Ἑλληνικό, ὑπάρχουν ἠρωϊκές ψυχές, οἱ ὁποῖες, τήν κατάλληλη στιγμή, διακρίνονται σέ ὅλο τό μεγαλεῖο τοῦ κινδύνου καί τῆς αὐτοθυσίας.

 

Φίλτατε Ἀναγνώστη.

 

Οἱ ἥρωες δέν προϋπάρχουν. Γίνονται μέσα ἀπό τίς περιστάσεις. Ὑπάρχει μέσα τους κάτι τό τολμηρό καί ἠρωϊκό. Ὑπάρχει ἐκεῖνο πού διακρίνει τούς θαρραλέους ἀπό τούς ἄτολμους. Ἐκεῖνο πού διακρίνει τούς ἰδιοτελεῖς καί ἐγωϊστές ἀπό τούς κοινωνούς τοῦ γενικοῦ καλοῦ. Ἡ ἀτμόσφαιρα εἶναι πού ἐκκολάπτει τον ἐν δυνάμει ὑφιστάμενο ἠρωϊσμό. Αὐτό συμβαίνει μέσα στόν ἄνθρωπο πού, ἀπό τήν μιά στιγμή στήν ἄλλη, ἐγκαταλείπει τήν κοινωνική του θέση, τήν ζωή καί τήν οἰκογένειά του, τά πάντα, γιά νά ὑψώσει τίς ἀρχέγονες Ἀξίες. Ἐκεῖ μέσα ὑπάρχει ἀκμαῖο τό σπέρμα τοῦ ἠρωϊσμοῦ. Καί ὅσο ἡ θυσία γίνεται ὑπέρ τοῦ Σκοποῦ, τόσο πιό ὁρατό γίνεται ἐκεῖνο πού ὀνομάζουμε Ἐθνικό Ἰδεῶδες.

 

Τό οἰκεῖο ἱστορικό καί κοινωνικό αὐτό φαινόμενο, δέν πρέπει νά φοβίζει, ἀλλά νά τονώνει. Καί, ὅταν τά ἐλαττώματά μας μᾶς κλονίζουν καί μᾶς πικραίνουν, ὅσοι ἀγαποῦν καί ἀγωνίζονται γιά τήν Ἑλλάδα, πρέπει πάντα νά τό ἐνθυμοῦνται.

 

Τὸ ὁρόσημο τῆς 28ης Ὀκτωβρίου ἀρκεῖ γιὰ νὰ συνειδητοποιήσει κανεὶς τὴν μοῖρα τῆς Ἑλλάδος. Τοποθετημένη μεταξὺ Δύσης καὶ Ἀνατολῆς, εἶναι τὸ σύνορο τοῦ Πολιτισμοῦ. Εἶναι Ἐκείνη ποὺ διαχρονικὰ δέχεται τὶς ἐπιθέσεις τῶν βαρβάρων ποὺ ἐπιστρέφουν γιὰ νὰ καταλύσουν τὸν Πολιτισμό. Ὅμως, εἶναι Ἐκείνη ποὺ θέτει καὶ τὰ ὅρια.

 

Ἡ Ἑλλάδα ἦταν ἐκείνη ποὺ μὲ τοὺς Μηδικοὺς Πολέμους διέσωσε τὸν θησαυρὸ ποὺ ὀνομάζουμε σήμερα εὐρωπαϊκὸ πολιτισμό. Ἡ Ἑλλάδα ἦταν ἐκείνη ποὺ γιὰ πάνω ἀπὸ χίλια χρόνια ἔφραζε τὶς πύλες τῆς Νότιας Εὐρώπης καὶ διεφύλαττε τὴν ἀρχέγονη κληρονομιά. Ἀλλὰ καὶ στοὺς μεταγενέστερους χρόνους, ἀνάλογους ἄθλους κατέκτησε ἡ Ἑλλάδα. Μπορεῖ νὰ ἦταν σκλαβωμένη. Μπορεῖ νὰ τελοῦσε ὑπὸ βαρβαρικὴ κατοχὴ. Μπορεῖ καὶ νὰ φαινόταν πὼς θὰ ἔσβηνε γιὰ πάντα.

 

Ὅμως. Ἡ Ἑλληνικὴ Ψυχὴ, μαζὶ μὲ τὴν Ἀρετὴ καὶ τὴ Δύναμη, πάντα ἀναζωπυρώνονταν μέσα ἀπὸ τὴν τέφρα, ὁδηγῶντας τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὴν Ἱστορία πρὸς νέα πεπρωμένα. Ἔτσι γεννήθηκε καὶ τὸ Ἔπος τοῦ ’40.

 

Ἐνῶ ἅπαντες Εὐρωπαῖοι εἶχαν γονατίσει, ἡ Ἑλλάδα ἦταν ἐκείνη ποὺ προσέφερε στὴν Δύση τὴν πρώτη Νίκη. Ἡ ‘Ἑλλάδα ἐξουθένωσε καὶ γελοιοποίησε μία Ἀξονική δύναμη. Ἦταν ἐκείνη ποὺ κατακρήμνισε τὸν “γίγαντα” Μουσσολίνι. Ἑλληνίδες καὶ Ἕλληνες, ἑνωμένοι, μὲ ἕναν πρωτοφανῆ Ἡρωϊσμό, πολέμησαν ἐνάντια σὲ δύο αὐτοκρατορίες. Ἕνα ἑκατομμύριο ἦταν οἱ θυσιασθέντες γιὰ τὴν Ἐλευθερία τῆς Πατρίδος. Μπορεῖ σήμερα νὰ μὴν εἶναι παρόντες, δὲν εἶναι ὅμως καὶ ἀπόντες. Ὅσα κατέκτησαν οἱ ἡρωίδες καὶ οἱ ἥρωες τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔπους μὲ αἷμα καὶ ἀνείπωτες θυσίες, εἶχαν τὴν Τιμὴ καὶ τὴν Εὐλογία νὰ τὰ καρπωθοῦν οἱ ἑπόμενες γενεές. Τὸ πῶς τὰ διαχειρίστηκαν ὅμως εἶναι μία ἄλλη ὑπόθεση.

 

Φίλτατε Ἀναγνώστη.

 

Ζήσαμε μία ἐπίπλαστη μετεπανασταστική, μεταπολεμική καὶ μεταπολιτευτική περίοδο. Καὶ σήμερα, βρισκόμαστε σκλάβοι. Ἀδύναμοι νὰ παραδώσουμε ὃ,τι μας ἀνήκει νὰ παραδώσουμε. 81 χρόνια μετά, βρισκόμαστε στὸ σημεῖο ὅπου καλούμαστε νὰ ὑπερασπίσουμε τὸ Ἑλληνικὸν τῆς Ἑλλάδος. Εἶναι ἀνάγκη ἐπιτακτικὴ νὰ ἀπαντήσουμε στὴν μόνη γλῶσσα πού ἀντιλαμβάνεται ὁ ἐχθρός ὑπενθυμίζοντας τὸν Τρόπο.

 

Ἐάν θέλουμε νὰ λεγόμαστε Ἕλληνες, δὲν ἔχουμε δικαίωμα νὰ στεκόμαστε στὸ πεδίο τῆς παρατήρησης. Ὀφείλουμε νὰ ἀνέβουμε στὸ ἐπίπεδο τῆς Συλλογικῆς Συνείδησης.

 

Οἱ Ἕλληνες ἀγωνίζονται ὣς Ἔθνος γιὰ τὴν Ἐλευθερία. Ἀντ’ αὐτῆς, διά τῆς βίας, ἔχει ἐπιβληθεῖ ἕνα κράτος παρία. Ἡ Τραγωδία ἐκτυλίσσεται κατ’ ἐπανάληψη στὸν τόπο γενέσεώς της.

 

Τὸ πρόβλημά μας, τὸ πρόβλημα τῶν βαρβάρων ἐπί τῆς οὐσίας, εἶναι ἡ Ἕνωση τῶν Ἑλλήνων. Τὸ πρόβλημα εἶναι ἡ συνένωση τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους γιὰ τὴν δημιουργία ἑνός Ἑλληνικοῦ Ἰσχυροῦ Κράτους. Τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας. Μίας Μεσογειακῆς Ὑπερδύναμης τῶν πενήντα ἑκατομμυρίων. Συνεκτικοί μας δεσμοί παραμένουν οἱ ἀρχέγονοι.

 

Ὁ μόνος τρόπος γιὰ νὰ διορθωθεῖ τὸ Κράτος καὶ νὰ ἐπιβιώσει τὸ Ἔθνος εἶναι ἡ τελετουργική πράξη τῆς Καθάρσεως. Εἶναι ἡ Ἰδέα ποὺ θὰ ἐμφυσήσει τὴν ἀπαραίτητη Πνοή στὸν Ἑλληνισμό ὥστε, σύσσωμος, νὰ κινηθεῖ πρὸς μία κατεύθυνση. Πάντα αὐτός ἦταν ὁ Ἑλληνικός Ἆθλος. Ἡ Ἐπιστροφή στὸν Τρόπο. Ἔτσι ἔρχεται ἡ Ἐλευθερία.

 

Καιρὸς νὰ ἀντιμετωπίσουμε κατάματα τὸ μεῖζον ζήτημα τοῦ Ἐθνικοῦ μας βίου.

 

Ὁ Ἑλληνισμὸς ἀψηφᾶ καὶ τὶς πιὸ ἄθλιες προδοσίες καὶ τὶς πιὸ μεγάλες ἀντιξοότητες. Δὲν περιμένει λευτεριὰ ἀπὸ ἐκείνους πού συντελοῦν στὴν σκλαβιὰ του. Ἡ λευτεριὰ φεύγει ὅταν τὴν ζητιανεύεις. Ἕνα Ἔθνος πού θέλει νὰ διεκδικήσει τὸ δίκιο του, εἶναι ἕτοιμο νὰ τὸ διεκδικήσει. Δὲν συμβιβάζεται. Δὲν ἀλλάζει γραμμὴ πλεύσης, δὲν ὑποστέλλει Σημαία.

 

[Δημοσιεύθηκε στὴν ἐφημερίδα Δημοκρατία, ΑΡ.ΦΥΛ. 3.200, σ.03 ]

28 Οκτωβρίου 1940: Ένα νέο ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ ορθώνεται βροντόφωνα

Γράφει ο Δημήτρης Ι. Παπαδημόπουλος, Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω  

 

«Αἱ Ἰταλικαὶ στρατιωτικαὶ δυνάμεις προσβάλλουσιν ἀπὸ τῆς 05:30 ὥρας τῆς σήμερον τὰ ἡμέτερα τμήματα προκαλύψεως τῆς Ἑλληνοαλβανικῆς Μεθορίου. Αἱ ἡμέτεραι δυνάμεις ἀμύνονται τοῦ πατρίου ἐδάφους».

Συγκλονιστικὴ ἡ δωρικὴ λιτότητα τοῦ πρώτου πολεμικοῦ ἀνακοινωθέντος.

Ἡ πολεμικὴ μηχανὴ τοῦ Χίτλερ ἔχει ἀρχίσει ἤδη νὰ κατασπαράσσει τὰ κράτη. Ἡ Αὐστρία προσαρτᾶται, ἡ Πολωνία ὑποκύπτει σὲ 4 μέρες, ἡ Τσεχοσλοβακία γονατίζει, ἡ Δανία, τὸ Βέλγιο, τὸ Λουξεμβοῦργο καταθρυμματίζονται ἐν μιᾷ νυκτί. Ἡ Γαλλία ἀνθίσταται γιὰ λίγες ἡμέρες. Οἱ ὑπόλοιποι λαοὶ παραδίδονται, κατατάσσονται στοὺς συμμάχους τοῦ Ἄξονος ἢ τηροῦν στάση οὐδετερότητος.

Ἡ ἀνθρωπότητα -σχεδὸν ὁλάκερη- αὐτοβούλως ἰσοπεδώνει τὴ φυσιογνωμία της, ποδοπατεῖ τὴν ἀξιοπρέπειά της. Καὶ ἐνῶ τὸ πρόσωπο τῆς γῆς καὶ τὰ χώματα τῶν πατρίδων αἱμόφυρτα σέρνονται μέσα στὴν Ἱστορία, μιὰ χώρα, μιὰ πατρίδα -κατ’ ἐξοχήν- δὲν ἐπιτρέπει στὴν ὑποταγὴ καὶ τὴ σιωπὴ νὰ διολισθήσουν σὲ ὀκνηρὴ ἀπόδραση ἀπὸ τὸ χρέος: ἡ δική μας πατρίδα!

28η Ὀκτωβρίου 1940: Ἡμερομηνία-ὁρόσημο γιὰ τὴν ἱστορία ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος.

Ἄγρια χαράματα τῆς Δευτέρας 28ης Ὀκτωβρίου, ἡ Ἱστορία ἀναμένει ἐπιτακτικὰ μία ἀπάντηση: ΝΑΙ ἢ ΟΧΙ!

Ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς ἀναλαμβάνει τὸ βάρος τῆς εὐθύνης, τὴν ὥρα ποὺ τὸ πνεῦμα συντρίβει τὴν ὕλη, ποὺ ἡ ψυχὴ κυριαρχεῖ.

Καί, χωρὶς κανέναν ἐνδοιασμό, στὸ τελεσίγραφο τοῦ Γκράτσι καὶ τοῦ Μουσολίνι προφέρει τὸ μεγάλο «ΟΧΙ», ποὺ ἡ ἠχώ του ἀντηχεῖ διαπεραστικὰ μέσα στὴ νύχτα.

Ἡ ἰαχὴ σκίζει σὰν ἀστραπὴ τοὺς λόγγους, τὰ βουνά, τίς θάλασσες, τίς πόλεις καὶ τὰ χωριὰ τῆς Ἑλλάδος κι ἕνα νέο «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ» ὀρθώνεται βροντόφωνα.

Οἱ Ἕλληνες ξυπνοῦν. Παραμερίζουν τὰ ὄνειρα. Ἐπιστρατεύουν τὴ μνήμη τῆς Ἱστορίας. Ἀνασυντάσσονται.

Μόνοι μας σχεδόν, ἐνώπιον τοῦ καθήκοντος καὶ τοῦ προορισμοῦ μας, ὑπερβαίνουμε τὴ μοῖρα ὁλοκλήρου τῆς γῆς. Ἀνασταίνουμε τὴν ἐλπίδα. Ὡς αἰώνιοι ἔφηβοι καὶ ἀνδρεῖοι, σφραγίζουμε μὲ τὴν ἀπόφασή μας καὶ τὸ αἷμα μας τίς ἔννοιες τοῦ ἡρωϊσμοῦ καὶ τῆς Λευτεριᾶς.

Ἅμαξες, τραῖνα, ὑποζύγια, κάρα ἐπιστρατεύονται καὶ μεταφέρουν τὴν Ἑλληνικὴ ψυχὴ στὸ μέτωπο.

Οἱ Εὔζωνοι μὲ τίς φουστανέλες, οἱ Ἕλληνες στρατιῶτες ὁρμοῦν καὶ νικοῦν, κι ἂς τοὺς ἔχουν γύρω κυκλώσει οἱ ψυχὲς τῶν νεκρῶν.

Οἱ γυναῖκες τῆς Πίνδου, ἂν καὶ ἀδύναμες, καχεκτικὲς καὶ ἐξαντλημένες ἀπὸ τίς κακουχίες, κουβαλοῦν πυρομαχικὰ στὸ πεδίο τῆς μάχης.

«Οἱ ἥρωες πολεμοῦν σὰν Ἕλληνες», θὰ γράψουν οἱ Ἐφημερίδες τῆς Εὐρώπης. Μικροὶ ἐναντίον μεγάλων, καὶ ἐπικρατοῦν! Κερδίζουν χρόνο σὲ ὄφελος τῆς ἀνθρωπότητος καὶ σηματοδοτοῦν καθοριστικὰ τὴν τελικὴ ἔκβαση τοῦ ἀγῶνα. Τὴ νίκη τοῦ Δαυΐδ ἔναντι τοῦ Γολιάθ. Τοῦ δικαίου κατὰ τῆς ἀδικίας. Τὸ ἀκατόρθωτο γίνεται πραγματικότητα. Τὸ πνεῦμα νικᾶ τὴν ὕλη, ἡ ψυχὴ τὴ λογική.

Αὐτὸ εἶναι τὸ φάσμα τῆς οὐσίας τοῦ ’40. Ὅμως τὸ ’40 τὸ κατορθώσαμε χθές. Σήμερα καλούμαστε νὰ τὸ κρίνουμε. Νὰ νοιώσουμε τὶς ἀξιώσεις τῆς Ἱστορίας μας. Τοὺς σύγχρονους κινδύνους, τὴν ὕπαρξή μας, τὸ χρέος μας. Ἡ 28η Ὀκτωβρίου καὶ τὸ Ἔπος τοῦ ’40 ἀναζητοῦν ἀντιστάθμισμα καὶ δικαίωση στὸ παρόν. Ἔναντι τῶν ἐθνικῶν μας θεμάτων, τοῦ Κυπριακοῦ προβλήματος, τοῦ Μακεδονικοῦ καὶ τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ ζητήματος. Ἔναντι τῆς λυσσαλέας πολεμικῆς ποὺ ἀσκεῖται κατὰ τῆς Πίστεώς μας, ἔναντι τῆς κατασυκοφάντησης τῆς ἔννοιας τῆς Πατρίδος, τῆς κατάρρευσης τῶν ἀξιῶν μας καὶ τῆς κοινωνικῆς ἀποσύνθεσης. Τῆς ἐκμετάλλευσης τῆς ἐργασίας ἕως ἀφαίμαξης τῶν ἐργαζομένων.

Ἔναντι μιᾶς κατευθυνόμενης διαβίωσης ποὺ λειτουργεῖ ἀκαταπαύστως στὴν ἐντέλεια παραμορφώνοντας τὶς συνειδήσεις καὶ ἑδραιώνεται ὁπλίζοντας τὸ «παγκόσμιο κράτος» ποὺ πλέον ἀποφασίζει γιὰ τὴ μορφὴ τῶν κοινωνιῶν, τὴ διαστροφὴ θεμελιωδῶν ἀξιῶν, τίς δημοτικότητες τῶν προσώπων καὶ τὸ ἀνεβοκατέβασμα τῶν κυβερνήσεων, σπέρνοντας λήθη, κόπωση, νάρκωση, ὁδηγῶντας τοὺς ἀνθρώπους σὲ ἕνα σταδιακὸ μαρασμό, ποὺ βάλλει κάθε ἐλπιδοφόρα πτυχὴ τῆς ζωῆς.

 

Καὶ τί κρίμα! Πόσες χαμένες ψυχές, πόσοι αὐτόχειρες, πόσος πόνος, πόσο ἄδικο, πόση βρώμικη, πόση ἀόρατη, πόση -δῆθεν- εὐγενική, πόση πρόστυχη «ἐπιστημονικὴ» βία!

Ἔφραξαν τὸ μεγάλο ποτάμι. Ποὺ καὶ ἀπὸ ρυάκι πιά, όσο πάει καὶ γίνεται σταγόνα. Μὰ καὶ ἡ σταγόνα ἀκόμα μπορεῖ. Καὶ ἡ πρωϊνὴ πάχνη ἀκόμα -βαστᾶτε, Ἕλληνες- μπορεῖ νὰ κρατήσει ζωντανὸ τὸ λουλούδι τῆς Λευτεριᾶς, ποὺ κι αὐτοῦ ἴσως τοῦ κρύψουν καὶ τὸν ἥλιο μιὰ μέρα, γιὰ νὰ μαραθεῖ. Μὰ ἐσύ, τῆς Δικαιοσύνης Ἥλιε νοητέ, φώτισέ το. Καὶ ἐσύ, ἔνδροσε πρωϊνὲ ὑετέ, πότισέ το!

 

ΖΗΤΩ τὸ ἀθάνατο, τρισένδοξο καὶ ἀειθαλὲς Ἔπος τοῦ 1940

Καταργούν και πάλι τις παρελάσεις κυνικά και ανερυθρίαστα !

Αφού εν μέσω γενικής αποδοκιμασίας, κατακραυγής και πίεσης, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αναθεωρήσει τον αρχικό της σχεδιασμό, να προχωρήσει, όπως πέρυσι, σε πλήρη απαγόρευση των παρελάσεων σ’ όλην την επικράτεια, αποφάσισε υπό το κράτος του φόβου μαζικών αντιδράσεων να επιτρέψει εν τέλει την τέλεσή τους υπό απαραδέκτους περιορισμούς και μέτρα, τα οποία γελιοποιούν, ευτελίζουν και διακωμωδούν τον εορτασμό της Εθνικής Επετείου της 28ης Οκτωβρίου. Κι ενώ όλοι είχαν σχηματίσει την εντύπωση πως το μένος και το μίσος του ξενόδουλου εντεταλμένου πολιτικού συστήματος θα εξηντλείτο και θα κατευνάζετο με τις επιβληθείσεις συντετμημένες έως φαιδρές και ανύπαρκτες εκδηλώσεις τιμής, η πολιτεία επέλεξε να επικαλεστεί και πάλι το αστείο έως εξοργιστικό πρόσχημα της διασποράς του ιού της Κίνας, για να καταργήσει τις μαθητικές παρελάσεις στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη και μέχρι τη Πέμπτη πολύ πιθανόν στη μισή και πλέον χώρα. Οι αργυρώνητες γκρότεσκες φιγούρες της δημοσίας ζωής αποζητούν αενάως και αδιαλείπτως αφορμές και ευκαιρίες αγαστές, ώστε να απομειώσουν τη σημασία της αποτίσεως φόρου τιμής και σεβασμού στους νεκρούς πεσόντες προγόνους μας, να θάψουν την ιστορική μνήμη του λαού μας και να εξαφανίσουν το Εθνικό φρόνημα από την κοινωνική πλειοψηφία και δη τη νέα γενεά.

Μπορεί οι Εθνικοί εορτασμοί για απόδοση τιμής και ευγνωμοσύνης στα χιλιάδες φλογισμένα με πάθος και φιλοπατρία παλληκάρια των Ενόπλων Δυνάμεων, τα οποία τον χειμώνα του 1940-1941 θυσιάστηκαν στις βουνοκορφές της Πίνδου για την Ελευθερία της Ελλάδος, και το υπερήφανο ηγετικό “ΟΧΙ” του Εθνάρχου Σταρτηγού Ιωάννου Μεταξά, να ακυρώνονται για τη δήθεν διασφάλιση της δημοσίας υγείας, ωστόσο οι πορείες και οι συγκεντρώσεις των εθνομηδενιστών, των κίναιδων και κομμουνιστοσυμμοριτών στην Αθήνα εξακολουθούν να γίνονται κανονικά, χωρίς καμμία επίπληξη, παρεμπόδιση ή έστω σύσταση από το καθεστώς. Οι αριστεροί μπορούν να διαδηλώνουν ελεύθεροι, ανεξέλεγκτοι και ανέλεγκτοι, με τις πλάτες των αστικών κομμάτων της διαφθοράς, αλλά τα συντεταγμένα σε παρατάξεις Ελληνόπουλα δεν έχουν το δικαίωμα να παρελάσουν, κρατώντας στα χέρια τους τη Γαλανόλευκη. Τα τελευταία αίφνης χαρακτηρίστηκαν εστίες υπερμεταδόσεως κορωναϊού, ενώ οι πρώτοι παραμένουν εντελώς ακίνδυνοι.

Είναι πρόδηλο πως οι διακρίσεις αυτές στοχεύουν, επιδιώκουν και αποβλέπουν αναμφισβήτητα στόν προοδευτικό αφανισμό των εκδηλώσεων μνήμης και τον βαθμιαίο αφελληνισμό της κοινής γνώμης, με στόχο την εξυπηρέτηση των σχεδίων της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης για εξάλειψη των εθνικών ταυτοτήτων και διαφορών. Όσο τα χρόνια παρέρχονται όλο και περισσότερο οι Έλληνες θα αποξενώνονται από τις ρίζες τους, θα αγνοούν το ένδοξο παρελθόν τους και θα περιφρονούν πράξεις σεβασμού και τιμής των Εθνικών μας ηρώων και μαρτύρων. Το κατεστημένο γνωρίζει άριστα πού οδηγεί τον ευνουχισμένο και υπνωτισμένο λαό των νεοραγιάδων.

Η Διελκυστίνδα του άρθρου 120 του Συντάγματος

Γράφει ο Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς, Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω 

 

Εν τω πλαισίω της σημερινής πολιτικής δυστοπίας και της ταυτόχρονης θεσμικής καχεξίας, αναδύεται ως αφετηρία αντίστασης και όχι ως πανάκεια προσφυγής προς ανυπακοή των προβλέψεων του ιδίου του Συντάγματος, η ακροτελεύτια διάταξη αυτού, ήτοι το περιλάλητο άρθρο 120 παράγραφος 4, το οποίο συμπυκνώνει εύγλωττα, κατά το προσφυώς λεγόμενον, την επιτομή του Συνταγματικού Πατριωτισμού.

Αποπειρώμαι μίας ερμηνείας της εν θέματι διατάξεως, εξ όσων έχων αποκρυσταλλώσει, ως μαχόμενος Δικηγόρος, δίχως να αξιώνω ρήτρα αυθεντίας περί αυτής. Η ως άνω διάταξη της παραγράφου 4, του άρθρου 120 του Συντάγματος, αναγνωρίζει ως υπέρτερο αυτοτελές δικαίωμα – καθήκον και υποχρέωση, την αντίσταση, κατά οιουδήποτε επίβουλου τρίτου, ο οποίος αποπειράται να καταλύσει δια της βίας – σωρευτικώς – τη Συνταγματική έννομη τάξη, υπό άλλη διατύπωση, δίδει τη δυνατότητα εις τον καθ’ έκαστον Έλληνα Πολίτη, να μετέλθει οιοδήποτε, διαθέσιμο πρόσφορο και ικανό μέσο, – θεμιτό ή αθέμιτο – προκειμένου να υπερασπισθεί τη Συνταγματική νομιμότητα, η εύρυθμη λειτουργία της οποίας συνιστά ανυπερθέτως την ύστατη εγγύηση των μείζονων δημοσίων αγαθών, ήτοι αφενός του Πατριωτισμού και εξ ετέρου της Δημοκρατίας, η αφοσίωση εις τα οποία (ως άνω υπέρτερα δημόσια αγαθά), αποτελεί τη θεμελιώδη υποχρέωση των πολιτών, εν συνδυασμώ με το σεβασμό προς το Σύνταγμα και εις τους νόμους που συμφωνούν με αυτό (παράγραφος 2 του άρθρου 120).

Ως εκ τούτου λοιπόν, η εν λόγω υποχρέωση – δικαίωμα καθήκον, εναπόκειται, αμέτρως και ελευθέρως, εις τον πατριωτισμό του καθ’ εκάστου πολίτη, εν ολίγοις δεν υπάρχει δικαιοδοτικό όργανο ή θεσμοθετημένη αρχή εξαναγκασμού επιβολής της εκπλήρωσης της υποχρεώσεως αυτής, απλώς, εις τα άκρα όρια, θεσπίζεται μία ηθική και πνευματική υποχρέωση, δια της οποίας ο εκάστοτε Έλλην Πολίτης αναγορεύεται αυτοκλήτως θεματοφύλακας της Συνταγματικής εννόμου τάξεως, ο οποίος δικαιούται εμπράκτως να εναντιωθεί κατά του επίδοξου σφετεριστή της λαϊκής κυριαρχίας, προξένου της ανατροπής της Πολιτειακής ομαλότητας, τείνουσας προς τη Συνταγματική εκτροπή (παράγραφος 3 του άρθρου 120).

Συνελόντι ειπείν, η ακροτελεύτια διάταξη αναγορεύει τη φιλοπατρία ως συστατικό στοιχείο της Συνταγματικής νομιμοφροσύνης, αναγκαίο προ-απαιτούμενο δια τη θωράκιση της Δημοκρατίας και της Πατρίδας.

Με γνώμονα τα ως άνω, συνάγεται κατά γραμματική ερμηνεία, ότι το εν λόγω άρθρο αποκτά οντότητα όταν υποσκάπτονται τα θεμέλια της μορφής, της οργάνωσης και της λειτουργίας των δομών του πολιτεύματός μας, ως Προεδρευομένη κοινοβουλευτική Δημοκρατία.

Ως εκ τούτου, η ερμηνεία του εν λόγω άρθρου έχει απλώς ένα θεωρητικό, διακηρυκτικό ενδιαφέρον, το οποίο άγει τους πολίτες σε εγρήγορση, αναγνωρίζοντας το δικαίωμα αντίστασης, συλλογικής δράσης, με σκοπό τη βελτίωση της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας, δίχως να αμφισβητείται η δικαιοδοτική εξουσία των δικαστηρίων (κατ’ άρθρο 26 του Συντάγματος) διότι η ενεργοποίηση του δε συνιστά μία αδιάκριτη ή συλλήβδην πρόσκληση αυθαίρετης υπονόμευσης των θεσμών ή κλυδωνισμού της Πολιτείας και εν γένει της υφιστάμενης νομιμότητας, διότι το ίδιο άρθρο αυτό καθ’ αυτό, προϋποθέτει πρωτίστως υπακοή προς το Σύνταγμα και τους Θεσμούς της Πολιτείας.

Εις τον αντίποδα κατά διασταλτική ερμηνεία, θα ηδυνάμεθα να είπωμεν ότι η παραβίαση του άρθρου 120 παράγραφος 4, δίδει τη δυνατότητα πράγματι προς τους πολίτες, να αντιδράσουν με παν πρόσφορο μέσο κατά της οιονεί θεσμικής βίας, όταν το Σύνταγμα, καταλύεται συστηματικώς και κατ’ εξακολούθηση, με αδιάκριτες παραβιάσεις σωρείας εκ των διατάξεών της, ή όταν η ιδία η Πολιτεία το καταφρονεί συνολικώς ή δια πράξεων και παραλείψεών της, εκδηλώνει πάγια βούληση προπετούς ελλείψεως σεβασμού προς αυτό αθροιστικώς.

Εις την ως άνω περίπτωση, όπως εν προκειμένω, όπου βιώνουμε, εκόντες άκοντες, επί μακρόν την αναστολή των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών μας (κατά το άρθρο 5 του Συντάγματος), άνευ εφαρμογής ελέγχου των καθολικών μέτρων αλλεπάλληλων εγκλεισμών, αν αντικειμενικώς αυτά καθίστανται απολύτως αναγκαία, κατάλληλα και τα ολιγότερα επαχθή προς τον περιορισμό του πυρήνα του δικαιώματος της ελευθέρας ανάπτυξης της προσωπικότητάς μας, αλλά και παραλλήλως αν και κατά πόσον τα εν λόγω μέτρα καθίστανται ικανά και πρόσφορα του περιορισμού της «πανδημίας» (κατ’ άρθρο 25 – αρχή της αναλογικότητας)

Εντούτοις η ρηματική επίκληση του άρθρου αυτού καθ’ αυτού, δεν αναιρεί την υποχρέωση των αστυνομικών οργάνων να προβούν σε τυχόν αυτόφωρη σύλληψη προς πολίτη, ο οποίος δε συμμορφώνεται με ισχύοντα νόμο του Κράτους, δυνάμει του οποίου προβλέπεται ρητώς και εκ των προτέρων, η επιβολή ποινής στερήσεως της προσωπικής ελευθερίας ή επιβολή διοικητικού προστίμου

Όλως τουναντίον δε, αποτελεί απλώς μία μορφή θεωρητικής πρότασης, επί της οποίας, απλώς δύναται, ο συλληφθείς επαγωγικώς να δομήσει υπερασπιστική «γραμμή», ενώπιον του ποινικού πλέον δικαστηρίου, προβάλλοντας ισχυρισμούς, αρχής γενομένης από τη λυσιτελή προβολή της ένστασης περί ασκήσεως συγκεκριμένου και παρεμπίπτοντος ελέγχου, περί της συγκεκριμένης διάταξης, η οποία διέπει της επίδικη διαφορά η οποία άγεται προς εκδίκαση, εις τα πλαίσια της δικαιοδοσίας άσκησης δικαστικού ελέγχου της Συνταγματικής νομιμότητας των εφαρμοστέων κανόνων δικαίων κατ’ εφαρμογή του άρθρου 93 παράγραφος 4 του Συντάγματος, υπό των δικαιοδοτικών των οργάνων, πάντοτε σε συνδυασμό με τους υπερασπιστικούς ισχυρισμούς οι οποίοι αρύονται εκ του Ποινικού Κώδικα, προς αποδόμηση του κατηγορητηρίου

Εν κατακλείδι, το άρθρο 120 του Συντάγματος σε συνδυασμό με την παραβίαση του άρθρου 5 και των λοιπών εκφάνσεων του, αποτελεί απλώς μία προσέγγιση σχετικώς με την περιφρόνηση του Συντάγματος, μεσούσης της περιλάλητης «πανδημίας με αποκλειστικό γνώμονα την αόριστη και κατά το δοκούν πολύσημη επιστράτευση της έννοιας του δημοσίου συμφέροντος» πλην όμως η αναφυόμενη πολιτική ανυπακοή με την αμφισβήτηση της Συνταγματικότητας, ιδίως των επίμαχων νόμων περί των αλλεπάλληλων εγκλεισμών, δεν πρέπει να οδηγεί σε σύγχυση, αναρχία ή σε άτοπο, αλλά δέον όπως γίνεται λίαν συννόμως ούτως ώστε να παράξει το αναμενόμενο αποτέλεσμα επ’ ωφελεία της κοινωνίας

Σε διαφορετική περίπτωση, θα οδηγήσει σε αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα, με συνέπεια η βιούμενη ωσεί μόνιμη κατάσταση εξαίρεσης και η άτυπη κήρυξη της Πατρίδος μας σε οιονεί κατάσταση «πολιορκίας» δια των επαχθών μέτρων έκτακτης ανάγκης, εν ονόματι της οποίας θυσιάζουμε τα θεμελιώδη δικαιώματά μας προς αποτροπή του επικείμενου κινδύνου θα θα παραμείνει επάπειρον.

Ως εκ τούτου, η τήρηση της νομιμότητας και η αποκατάσταση της θεσμικής ομαλότητας προς την κανονικότητα, ανάγεται εις τον ορθό τρόπο χρήσης του νομικού οπλοστασίου, όπως το Σύνταγμα, οι Διεθνείς Συμβάσεις, οι Νόμοι, η Νομική Επιστήμη και η Νομολογία όπως εγκύρως έχουν αποκρυσταλλωθεί, υπό τους ειδικούς, άλλως ο ακκίζων τον ειδικό ενώπιον του δικαστή, ευρίσκεται εκτεθειμένος, καθότι, όπως έχει πει ο Βολταίρος: «Ο δικάζων ανυπεράσπιστον δεν κρατεί ρομφαία Δικαιοσύνης αλλά εγχειρίδιο δολοφόνου».

"Ρίχνουν" τον Μητσοτάκη! Έρχονται "νέοι σωτήρες" της αριστεράς

Πριν λίγες μέρες είχαμε προβλέψει, σύμφωνα με πηγές, την ανακοίνωση υποψηφιότητας του Γιώργου Παπανδρέου στις εσωκομματικές εκλογές του ΚΙΝΑΛ (ή Κινήματος καταψύξεως κατ’ εμάς). Πλέον η συγκεκριμένη υποψηφιότητα αλλάζει πολλά στον πολιτικό χάρτη της χώρας. Δεν είναι τυχαίο γεγονός ότι ο ΓΑΠ ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του από το ίδρυμα Γεώργιος Παπανδρέου στον Κεραμεικό… λίγα μέτρα μακριά από τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ στην Κουμουνδούρου!  Συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα αλλά και κάποιες πολιτικές κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης προωθούν και στην Ελλάδα το εκλογικό σκηνικό της Γερμανίας. Οι Γερμανοί είναι πολύ κοντά σε μια συγκυβέρνηση των Σοσιαλδημοκρατών με τους Φιλελεύθερους και τους πράσινους, αφήνοντας εκτός εξουσίας το κεντροδεξιό CDU.

 

Τα πράγματα πλέον για την κυβέρνηση είναι πολύ δύσκολα. Η Νέα Δημοκρατία στα τελευταία δύο χρόνια διακυβέρνησής της έκανε πλήρη στροφή προς την αριστερά και εφάρμοσε εθνομηδενιστικές πολιτικές. Σέβεται και τηρεί πλήρως την προδοτική συμφωνία των Πρεσπών (τη στιγμή που οι Σκοπιανοί την παραβιάζουν συνεχώς), στηρίζει και προωθεί συνεχώς οργανώσεις και την ατζέντα των ΛΟΑΤΚΙ+ , απαγόρευσε με καθεστωτικό τρόπο τις εθνικές παρελάσεις και διάφορες πατριωτικές εκδηλώσεις και συγκεντρώσεις, ενώ έκλεισε για μήνες τις Εκκλησίες και απαγόρευσε τις λιτανείες. Με αφορμή τον κορονοϊό δεν μπορούσαμε να εκκλησιαστούμε ή να τιμήσουμε τους Ήρωες της Πατρίδος μας, αλλά η κάθε λογής κομμουνιστική φράξια ή ισλαμική ομάδα μπορούσε να κλείνει το κέντρο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και να διαδηλώνουν κανονικά.

 

Η κυβέρνηση πίστεψε ότι με την καταπολέμηση της (ανύπαρκτης σχεδόν) “ακροδεξιάς” και την μεταστροφή της σε ένα κεντροαριστερό νεοφιλελεύθερο κόμμα θα μεγάλωνε την εκλογική της βάση και θα επιτύγχανε μια συγκυβέρνηση με το ΚΙΝΑΛ στο μέλλον. Διαψεύστηκε και στα δύο! Η κυβέρνηση αυτή τη στιγμή έχει απωλέσει πάνω από 10% από τις εκλογές του 2019, το οποίο έχει φυλλορροήσει προς τα δεξιά απογοητευμένο από τη μετάλλαξη της Νέας Δημοκρατίας, ενώ δεν έχει κερδίσει καθόλου από τα αριστερά, εφόσον οι “προοδευτικοί” ψηφοφόροι θα επιλέξουν λόγω πολιτικής παράδοσης το ΠΑΣΟΚ ή τον ΣΥΡΙΖΑ. Επίσης, πλέον απομακρύνεται και το σενάριο της συγκυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, μιας και συμφέροντα της Ελίτ προωθούν την εκλογή του ΓΑΠ που θα σημάνει τη μελλοντική συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ και ίσως με τον Βαρουφάκη ή ένα νέο “ΠΡΑΣΙΝΟ” κόμμα ή ένα νέο “ΠΟΤΑΜΙ” της τελευταίας στιγμής. Το σενάριο της “αντιδεξιάς προοδευτικής” συγκυβέρνησης, πλέον, προωθείται ισχυρά από κάποιους επιχειρηματίες και τη γερμανοκρατούμενη ελίτ, μιας και το χαρτί της “δεξιάς” φαίνεται ότι χάθηκε με την πανδημία. Το μοίρασμα του Αιγαίου θα το αναλάβει πιθανότατα ο Τσίπρας και ο Παπανδρέου και σε περίπτωση “πατριωτικής αγανάκτησης”, θα την καρπωθεί πολιτικά η αξιωματική αντιπολίτευση της Νέα Δημοκρατίας (αλά συμφωνίας των Πρεσπών). Οι Πρέσπες του Αιγαίου και οι νέες μνημονιακές δεσμεύσεις με αφορμή την ενεργειακή κρίση έρχονται. Το μόνο που μένει είναι σε ποιον θα πέσει η καυτή πατάτα και ποιος θα είναι αυτός που θα “αντιδράσει” , αλλά θα εφαρμόσει αργότερα τα ίδια μιας και δεν γινόταν αλλιώς…

 

 

Και όσο ο ελληνικός λαός παραμένει εγκλωβισμένος σε αριστερά και δεξιά καλούπια, ο “σωτήρας” του ΔΝΤ Παπανδρέου, συναντήθηκε με τον Κεμαλιστή δήμαρχο Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου, λίγο πριν την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του.

 

«Αγαπητέ Εκρέμ, Είμαι πολύ χαρούμενος που σε ξανασυναντώ, αυτή τη φορά στην Κωνσταντινούπολη. Αγωνιζόμαστε από κοινού για δημοκρατία, ισότητα, αλληλεγγύη, βιώσιμη πράσινη ανάπτυξη και κοινωνίες χωρίς αποκλεισμούς» είπε ο κ. Παπανδρέου.

Πρόσθεσε δε ότι «οι τεράστιες προκλήσεις στην περιοχή μας και στις χώρες μας, οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε σήμερα μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με στενή συνεργασία. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε αυτήν την ανάγκη και να δράσουμε για την προώθηση μιας ειρηνικής συνύπαρξης και σχέσεων καλής γειτονίας. Να συνεργαστούμε σε διαφορετικά επίπεδα για την αντιμετώπιση αυτών των σημαντικών ζητημάτων, όπως οι πανδημίες, η κλιματική αλλαγή, η αύξηση των τιμών της ενέργειας, η μετανάστευση».

Για να καταλήξει: «Ο ρόλος των μητροπολιτικών πόλεων είναι πολύ σημαντικός σε αυτές τις προσπάθειες. Οι πόλεις είναι από τη φύση τους εργαστήρια δημοκρατίας και συμμετοχής. Πολιτικοί, τοπική αυτοδιοίκηση, επιχειρηματική κοινότητα, καλλιτέχνες και διανοούμενοι, ακαδημαϊκός κόσμος και μέλη της κοινωνίας των πολιτών μπορούν να είναι οι πρωταγωνιστές για μια αλλαγή παραδείγματος που θα ωφελήσει την περιοχή μας, τις χώρες μας, τους λαούς μας».

 

Το ξεπούλημα του Αιγαίου και η πλήρης απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας είναι εδώ και μόνο η πατριωτική αφύπνιση του ελληνικού λαού μπορεί να την αντιμετωπίσει.

"Θράκη", όπως λέμε "Μακεδονία"

Γράφει ο Γιάννης Χ. Κουριαννίδης, Δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης «Θεσσαλονίκη Πόλη Ελληνική» 

 

Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω πρόσφατα (15-17 Οκτωβρίου), στην Αλεξανδρούπολη, ένα πολύ ενδιαφέρον συνέδριο για την ιστορία της πόλης και της γύρω περιοχής, που συνδιοργάνωσαν το Τμήμα Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και το Ιστορικό Μουσείο Αλεξανδρούπολης, υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης και του δήμου της πόλης.

Οι εισηγήσεις, στην πλειονότητά τους, ήταν πολύ ενδιαφέρουσες, κάποιες μάλιστα συνεισέφεραν στην ιστορική έρευνα προσκομίζοντας καινούργια στοιχεία, όπως λ.χ. αναφορικά με το πολεοδομικό σχέδιο της πόλεως ή για τις σκοτεινές πτυχές των κατά καιρούς βουλγαρικών κατοχών της πόλης.

Δυστυχώς, για άλλη μία φορά, αρνητικά σχόλια προκάλεσαν οι ανακοινώσεις μερίδας αρχαιολόγων, οι οποίοι εμμένουν στη χρήση όρων που ναι μεν έχουν καθιερωθεί στον επιστημονικό κόσμο, αλλά από σχολές άλλων χωρών, κυρίως της Βουλγαρίας, οι βλέψεις της οποίας για τη Θράκη μάς έχουν αποτυπωθεί επανειλημμένως τόσο ιστορικά όσο και επιστημονικά.

Έτσι, για άλλη μία φορά ακούσαμε για την «Αιγαιακή Θράκη», για εποχές που οι αποικίες «των ελληνικών πόλεων συνάντησαν τον πολιτισμό των Θρακών», αλλά και για την «εξοικείωση των αυτοχθόνων κατοίκων με την παρουσία των Ελλήνων»!

Είναι σαφής δηλαδή στις τοποθετήσεις αυτές ο διαχωρισμός των Θρακών από τους υπόλοιπους Έλληνες. Θα έλεγε κανείς ότι γίνεται προσπάθεια προσαρμογής τους σε μία «επιστημονική ορθότητα», αντίστοιχη της λεγόμενης «πολιτικής ορθότητας», που κυριαρχεί στην πολιτική μας ζωή στρεβλώνοντας το αξιακό σύστημα του Ελληνισμού και προσπαθώντας να επιβάλει κοινωνικές αντιλήψεις ξένες με αυτό.

Για να γίνει αντιληπτό το πόσο επικίνδυνο είναι αυτό, θα ήταν χρήσιμο να κάνουμε κάποιες αντιστοιχίσεις. Οι Σκοπιανοί, αναφερόμενοι στις «αλυτρωτικές» τους «επιστημονικές» τοποθετήσεις στον ενιαίο χώρο της Μακεδονίας, ομιλούν για «Μακεδονία του Αιγαίου», δηλαδή για «Αιγαιακή Μακεδονία», όπως ακριβώς κάνουν και οι Βούλγαροι για τη Θράκη μας. Ο όρος των Σκοπιανών δεν έγινε ποτέ αποδεκτός από την ελληνική επιστημονική κοινότητα, και ορθώς. Γιατί όμως έγινε δεκτός και χρησιμοποιείται ο αντίστοιχος των Βουλγάρων; Τι εμποδίζει τους αρχαιολόγους μας να χρησιμοποιούν λ.χ. τον όρο «ελληνική Θράκη», για το τμήμα της που βρίσκεται εντός των ελλαδικών ορίων;

Οι Σκοπιανοί επίσης αναφέρονται σε «κατάκτηση» της Μακεδονίας και «εξελληνισμό» των Μακεδόνων. Σε τι διαφέρουν λοιπόν οι παραπάνω αναφερθείσες τοποθετήσεις των αρχαιολόγων μας, που διαχωρίζουν τους Θράκες από τους λοιπούς Έλληνες; Θα έκαναν το ίδιο μεταξύ Μακεδόνων και λοιπών Ελλήνων; Προφανώς όχι σήμερα, που το θέμα έχει λάβει τις γνωστές πολιτικές του διαστάσεις. Γιατί λοιπόν το κάνουν αναφορικά με τη Θράκη; Δεν αντιλαμβάνονται ότι κάποια στιγμή οι τοποθετήσεις τους μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε βάρος της πατρίδας μας, αν αποφασίσει η Βουλγαρία να μετέλθει ανάλογων πρακτικών με τα Σκόπια;

Δυστυχώς, η αβελτηρία αυτή έχει αποτυπωθεί στο παρελθόν και σε πολιτικό επίπεδο. Ποιος μπορεί να ξεχάσει, αλήθεια, τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, όταν ήταν υπουργός Τουρισμού, που είχε συμφωνήσει με τη Βουλγάρα ομόλογό του να υλοποιήσουν οι δύο χώρες κοινό τουριστικό πρόγραμμα υπό τον τίτλο «Ελάτε στη Θράκη, τη γη τού Ορφέα»; Μπορεί άραγε να διανοηθεί κανείς ένα αντίστοιχο πρόγραμμα μεταξύ Ελλάδος και Σκοπίων υπό τον τίτλο «Ελάτε στη Μακεδονία, τη γη τού Μεγάλου Αλεξάνδρου»; (Αν και μετά την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών όλα μπορεί να τα περιμένει κανείς!)

Η γειτονική και «φίλη» σήμερα χώρα, μέσω της Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών, έχει καθιερώσει διεθνώς όρους όπως «Θρακολογία», έχει διοργανώσει πλήθος αρχαιολογικών εκθέσεων σε όλον τον κόσμο με τα πλούσια εκθέματα της θρακικής γης, πολλά από τα οποία φέρουν και επιγραφές σε μία γλώσσα που οι Βούλγαροι προφανώς και δεν μπορούν να διαβάσουν και να κατανοήσουν, αφού είναι η ελληνική! Η γη της Θράκης αποκαλύπτει την ιστορική αλήθεια, η οποία όχι απλώς παραποιείται από τη βουλγαρική πλευρά, αλλά δυστυχώς αυτό δείχνει να ενισχύεται από τις πρακτικές της ελλαδικής πλευράς, σε όλους τους τομείς.

Η κακώς νοούμενη «πολιτική φιλίας» δεν απέτρεψε τη Βουλγαρία να μπλοκάρει την είσοδο των Σκοπίων ως «Μακεδονία» στην Ε.Ε. προτάσσοντας το δικό της ιστορικά στρεβλό αφήγημα ότι όλοι οι Σκοπιανοί όχι μόνο δεν είναι «Μακεδόνες», αλλά είναι Βούλγαροι. Τι είναι αυτό που εμποδίζει την Ελλάδα να παρουσιάσει το δικό της αφήγημα της αδιαμφισβήτητης ιστορικής αλήθειας περί της ελληνικότητας των Θρακών, του πολιτισμού και της Ιστορίας τους;

Θεέ μου, αξίωσε με να βρίσκομαι συνέχεια στο σπίτι Σου, στην Εκκλησία!

«Μου αρέσει πάρα πολύ να βρίσκομαι διαρκώς μέσα στην Εκκλησία..». Τι μπορεί να συνεπάγεται μια τέτοια εκ καρδίας έκφραση; Η γλυκύτητα που απορρέει μέσα από τη διαρκή παρουσία στον Ιερό Ναό και την ενασχόληση με πνευματικές και εκκλησιαστικές δραστηριότητες δύναται να σου δημιουργήσει την ανάγκη για συναναστροφή με οτιδήποτε έχει σχέση με τον Κύριο μας Ιησού Χριστό. Εκφράζει μία εσωτερική, μία καρδιακή αναζήτηση του Κυρίου μας. Τούτο σημαίνει ότι η ψυχή και η καρδιά σου διψά για θεϊκή επικοινωνία, η οποία έρχεται ως συμπλήρωμα στην καθημερινή προσευχή.

Πρωτίστως, η συμμετοχή σε κάθε Θεία Λειτουργία και δη στη Θεία Ευχαριστία, που είναι το Μυστήριο των Μυστηρίων, όπου μεταλαμβάνεις τον Ίδιο Τον Χριστό, σε πλημμυρίζει με έντονα αισθήματα συγκίνησης, αγαλλίασης και δοξολογίας. Πόσο όμορφο είναι μετά το πέρας κάθε Λειτουργίας ή Ακολουθίας να επικοινωνείς με τους εν Χριστώ αδελφούς σου, να ανταλλάσσεις ιδέες, εμπειρίες, να βοηθάς αν χρειαστεί μ’ έναν λόγο παρηγορητικό και ελπιδοφόρο, ακόμα και με μία Καλημέρα γεμίζεις ο ίδιος, αλλά παράλληλα ενισχύεις και τον άλλον παρόλο που δεν το καταλαβαίνεις! Χαρακτηριστικά αναφέρει ο Μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης πατήρ Παύλος, στο βιβλίο «Δεν έχουμε άλλο δρόμο από την Αγάπη» , ότι πραγματικός Χριστιανός Ορθόδοξος είναι εκείνος που πηγαίνει στην Εκκλησία και για να επικοινωνήσει με τους αδελφούς του και να αντλήσει έτσι χαρά.

Ακόμα, πόση παρηγοριά προσφέρει να ζητάς την προσευχή της Εκκλησίας και την ευλογία του Κυρίου, ασπαζόμενος το χέρι των ευλαβών ιερέων. Πρόκειται για αντιδράσεις που θα πρέπει να γίνονται καθόλα συνειδητά και να συνοδεύονται από πολλή αγάπη. Πόση δύναμη αντλείς κυρίως, όταν προσκυνάς τις Αγίες Εικόνες, την Εικόνα του Σωτήρος μας, Ιησού Χριστού, της Γλυκειάς μας Μανούλας, της Κυρίας Θεοτόκου και φυσικά των Αγίων και Οσίων μας. Πραγματικά ειρηνεύεις, διακατέχεσαι από απέραντη χαρά και αισιοδοξία στη σκέψη, ότι δίπλα σου έχεις τον Κύριο των Δυνάμεων και την Πλατυτέρα των Ουρανών, την Παναγιά μας.

Και όταν σου δίνεται η ευκαιρία να βοηθήσεις στο μεγάλο και σπουδαίο έργο της Εκκλησίας, να διακονήσεις με άλλα λόγια, πώς να χαρακτηρίσεις τα συναισθήματα αυτά που διαπερνούν όλο σου το «είναι» τη στιγμή που διακονείς στην Εκκλησία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού;Η διακονία έχει ποικίλες μορφές. Μπορείς να βοηθήσεις στην καθαριότητα και στην περιποίηση εσωτερικά του Ναού, του Πνευματικού Κέντρου αλλά και στον εξωτερικό προαύλιο χώρο του. Κατηχώντας, ακόμα, τα παιδάκια και τους εφήβους για τον τρόπο ζωής που μπορούν να ακολουθήσουν, αν θέλουν να αρέσουν στον Χριστό και έτσι με βάση τη Διδασκαλία Του ανάβει μέσα τους η φλόγα της πίστεως, της αγάπης, της ελπίδας, της μετάνοιας, της ανάγκης για προσευχή και τακτικό εκκλησιασμό.

Παράλληλα, πολλές Μητροπόλεις έχουν οργανώσει κοινωνικά φροντιστήρια, τα οποία προσφέρουν στους μαθητές, χωρίς χρήματα, τη δυνατότητα να εμπεδώσουν τις γνώσεις που τους παρέχει το σχολείο και να βελτιώσουν τις επιδώσεις τους. Στο έργο αυτό σημαντική είναι η συμβολή και οι παροχή υπηρεσιών από δασκάλους, καθηγητές, αλλά και γενικότερα από πτυχιούχους με ευρεία γνώση, που είναι σε θέση να μεταλαμπαδεύσουν στα παιδιά την αγάπη για τη γνώση.

Εξαιρετικά χρήσιμη και ζωτικής σημασίας είναι η προσφορά και ενίσχυση του φιλοπτώχου ταμείου της εκάστοτε Ιεράς Μητροπόλεως, των ορφανοτροφείων, γηροκομείων, των εργασιών για την οργάνωση των συσσιτίων και γενικότερα για την φροντίδα των απόρων και μ’ αυτό τον τρόπο ανακουφίζονται πολλοί αδελφοί μας, οι οποίοι δυσκολεύονται να αποκτήσουν τα προς το ζην. Η δράση αυτή ενισχύεται μέσα από το λειτούργημα και διακόνημα της ιατρικής και νοσηλευτικής επιστήμης.

Προσωπικά, μου αλλάζει όλη τη διάθεση η συναναστροφή με ιερείς, με μοναχούς και μοναχές, καθώς λειτουργεί ως υπενθύμιση για το ότι πρέπει να βρίσκεσαι διαρκώς σε πνευματική εγρήγορση και ετοιμότητα, να ξεριζώνεις τα πάθη σου και να καλλιεργείς τις αρετές και ιδίως την υπέρτερη των αρετών, τη μετάνοια, η οποία είναι ένδειξη ταπεινοφροσύνης. Φυσικά, απ’ τη συναναστροφή αυτή δύνασαι να ηρεμήσεις, να ειρηνεύσεις, να παρακινηθείς στην τακτικότερη προσευχή και να εντατικοποιήσεις τις δοξολογίες και ευχαριστίες σου σε κάθε λεπτό που περνά, για τα καλά που σου χαρίζει ο Θεός Πατέρας, αλλά και για τις δοκιμασίες και τις δυσκολίες. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω μονολογήσει « Θεέ μου, αξίωσε με να βρίσκομαι συνέχεια στο σπίτι Σου, στην Εκκλησία ». Συνειδητοποιώ πολύ συχνά, για να μην πω πάντα, ότι το πολυτιμότερο πράγμα που θα μπορούσε να μου χαρίσει ο Θεός είναι να μου δώσει τη δυνατότητα να βρίσκομαι μέσα στον Ιερό Του Ναό και να Τον διακονώ. Η αρωγή αυτή προς την Εκκλησία είναι καλό να δίδεται με τρόπο απλό και ταπεινό, χωρίς υπερηφάνεια, αλλά από αγάπη και μόνο για τον Χριστό και τα δημιουργήματα του. Άλλωστε ο εκλεκτός του Θεού δεν είναι άλλος παρά ο ταπεινός, ήτοι εκείνος που, αν και έχει επίγνωση των δυνατοτήτων του, ταυτόχρονα γνωρίζει καλά ότι όλα αυτά είναι δώρα του Θεού, δεν έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και έτσι δι’ αυτών των θεϊκών δωρημάτων, διακονεί το Θεό και τον άνθρωπο.

Πράγματι, νιώθεις ότι είσαι στο σπίτι σου και αυτό σε κάνει να νιώθεις ζωντανός, να αντιλαμβάνεσαι με όλες σου τις αισθήσεις ότι Κάποιος είναι εκεί και σε στηρίζει, σε καθοδηγεί και σε καταλαβαίνει, διότι μόνο Εκείνος γνωρίζει τι έχει ο καθένας μας μέσα στην καρδιά του. Στο αγγελικό άκουσμα όλων αυτών των δοξαστικών ύμνων προς τον Θεό, μονολογείς και εσύ ταυτόχρονα με μάτια βουρκωμένα από συγκίνηση και αγαλλίαση (κυρίαρχα συναισθήματα): « Δόξα τω Θεώ. Δοξασμένο το Όνομα της Αγίας Τριάδος. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς». Απερίγραπτες στιγμές! Οι ψαλμωδίες σε συνδυασμό με την πνευματική ευωδία του θυμιάματος, το οποίο μεταδίδει τη Θεία Χάρη στους πιστούς, καθώς και το θέαμα των Αγιογραφιών σε ανακουφίζει και την ανακούφιση αυτή δεν μπορεί ο κόσμος εκτός εκκλησίας να στη χαρίσει, γιατί ακριβώς πρόκειται για ανακούφιση πηγάζουσα από το Θεό Πατέρα μας.

Έχοντας στο νου όλα τα παραπάνω, καταλήγεις στο συμπέρασμα πως όταν κάνεις πράγματα που αρέσουν στον Χριστό νιώθεις πραγματικά ελεύθερος. Στην Εκκλησία όλοι μαζί Άγιοι και πιστοί στον ίδιο χώρο συναντώνται και οι Άγιοι υπενθυμίζουν στους πιστούς ότι και Εκείνοι στη γη βρίσκονταν, αλλά κατόρθωσαν, μέσα από την ακλόνητη πίστη και την απόλυτη αφοσίωση τους στον Ιησού Χριστό, να βρίσκονται Ουρανό, κοντά στο Θεό αλλά και δίπλα σε κάθε πιστό ως βοηθοί και ως πρεσβευτές γι’ αυτόν στον Κύριο. Η Εκκλησία είναι χώρος Ζωής. Απελευθερώνεσαι από εμπάθειες, κακίες και υλικά φρονήματα, αντανακλάς γλυκύτητα, σεβασμό, ευγένεια και αγάπη. Επιβεβαίωση αυτού αποτελεί η μεγαλύτερη εντολή του Κυρίου μας, η οποία προτρέπει τον κάθε πιστό με τα εξής λόγια: «Να αγαπήσεις Κύριον τον Θεό σου με όλη σου την καρδιά και με όλη σου την ψυχή και με όλο σου το νού και τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου». Αμήν!

Κατάθεση ψυχής από μία Φοιτήτρια Νομικής ΕΚΠΑ

Ο Πνευματικός μας Πατέρας

Ζει Κύριος ο Θεός ημών! Ζει και χαρίζει Ζωή!

 

Ο Κύριος μας είναι διαρκώς Παρών στη ζωή μας, ελπίδα και δύναμη μας. Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης έλεγε : « Έχει ο Θεός. Εκεί που απελπίζεσαι, σου στέλενει κάτι που δεν το περιμένεις . Αρκεί να Τον πιστεύεις και να Τον αγαπάς. Γιατί κι Εκείνος μας αγαπά και φροντίζει για εμάς, όπως ο κάθε πατέρας για τα παιδιά του. Και όλοι μας είμαστε παιδιά Του Θεού». Ένας αγώνας είναι η ζωή μας, που στόχο έχει τον Κύριο μας Ιησού Χριστό. Ένας δρόμος που οδηγεί στη Βασιλεία των Ουρανών.
Ο αγώνας αυτός είναι δύσκολος, αλλά και γλυκύς συνάμα. Ως συνοδοιπόρο και καθοδηγητή μας σ΄ αυτόν τον αγώνα, τον καλόν και πνευματικό, έχουμε τον πνευματικό μας πατέρα. Πρόκειται για ένα Λειτουργό Του Υψίστου, ένα όργανο της Θείας Χάριτος που μέσα από τούτο το μέγα και ευωδιαστό αξίωμα της Ιερωσύνης, ως δώρο του Κυρίου, δύναται να συγχωρέσει τις αμαρτίες μας μυστηριακά. Δι΄αυτού του τρόπου ενεργεί ο Θεός και τα χρώματα της ψυχής μας ζωντανεύουν εκ νέου, ομορφαίνοντας την.

Ο πνευματικός μας πατέρας αναλαμβάνει τη διακονία των ψυχών ημών και αγωνίζεται μαζί με μας για τη σωτηρία μας. Αποτελεί ένα λιμάνι για κάθε ψυχή που του εμπιστεύεται ο Θεός. Ακούει προσεκτικά τα βάρη που του εναποθέτουμε, τις δυσκολίες, τις ενοχλήσεις, τους πόνους, τις δοκιμασίες και αμέσως μας συμβουλεύει και μας προτρέπει σε θερμή προσευχή, προκειμένου να μπορέσουμε να τα καταπολεμήσουμε με την Χάρη Του Θεού. Εκτός απ’ τα παραπάνω ζητούμε τη βοήθεια του και τη γνώμη του για αποφάσεις που σκεφτόμαστε να λάβουμε στη ζωή μας, μοιραζόμαστε τα όνειρα μας και τις χαρούμενες στιγμές μας. Πραγματικά είναι μοναδικό το συναίσθημα, όταν γνωρίζουμε και νιώθουμε, ότι υπάρχει κάποιος που χαίρεται με τη χαρά μας, πονάει μαζί μας και πάντα βρίσκεται εκεί και μας περιμένει να πάμε, όποτε εμείς το θελήσουμε. Κατευθύνει, έτσι, την πορεία του βίου μας, σεβόμενος πάντοτε την ελευθερία που μας χάρισε ο Φιλάνθρωπος Θεός.
Πόση ευγνωμοσύνη προς το Θεό και απέραντη αγαλλίαση νιώθουμε όλοι εμείς που βρισκόμαστε κοντά στον προορισμένο για εμάς από το Θεό πνευματικό πατέρα. Έναν πατέρα που μπορούμε να του εμπιστευτούμε τα πάντα και την πιο απόκρυφη σκέψη μας. Έναν πατέρα μ’ ένα βλέμμα γεμάτο αγάπη, τόση πατρική αγάπη, που αντανακλά -τηρουμένων των αναλογιών – την Αγάπη του Θεού Πατέρα και τούτη η πατρική αγάπη μας μετατοπίζει σ’ έναν τόπο παραδεισένιο, γαλήνιο, μακριά από κάθε κοσμική και υλική επιθυμία. Τόσο ζεστό και γλυκό το χαμόγελο του πνευματικού μας πατέρα, που μας αναπαύει, μας παρηγορεί, ιδιαιτέρως όταν αυτό το χαμόγελο συνοδεύεται απ’ την προσφώνηση «Παιδάκι μου». Και ενώπιον αυτού μένεις να θαυμάζεις και να προσπαθείς να κατανοήσεις με πόση στοργή και αγάπη μπορεί να καταλαμβάνεται η καρδιά ενός πνευματικού. Ένας πνευματικός μπορεί να μας αλλάξει ολόκληρη τη ζωή και να τη θέσει σε τροχιά Χριστού. Πόση ευλογία, πόση ειρήνη, πόση ευτυχία νιώθουμε κοντά του! Ένας Λειτουργός του Υψίστου με σύνθημα του, ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ, διότι ιερέας που δεν είναι πατριώτης, είναι μισός ιερέας. Νιώθουμε την ανάγκη να μιμηθούμε την ταπείνωση, την πραότητα, την ολιγάρκειά του, τη φιλοπατρία του, την αυτοθυσία και την αγάπη του για το Θεό και τον άνθρωπο, που κάνουν τις καρδιές μας να σκιρτούν και να κατακλύζονται από Θεία λαχτάρα.

Πνευματικός πατέρας και πνευματικά τέκνα προσεύχονται αδιαλείπτως ο ένας για τον άλλον, ώστε να αξιωθούμε με την Χάρη και την Αγάπη του Θεού να ακούσουμε τη γλυκειά φωνή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού να μας καλεί στα Δεξιά Του.

Ο Πανάγαθος Θεός να μας ευλογεί και να μας αγιάζει πάντοτε! Αμήν!

Kατάθεση ψυχής από μία Φοιτήτρια Νομικής ΕΚΠΑ 

Μετά τις Belharra Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας τώρα!

Γράφει ο Γεώργιος Ρωμανός, Συγγραφέας – Αναλυτής, Ιστορικός ερευνητής

Μετά τις Belharra Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας τώρα! 

H δικαίωση του καθηγητού Ι. Θ. Μάζη

Οι υπογραφείσες στο Παρίσι ελληνογαλλικές Συμφωνίες, 28/9/2021, είναι μόνο η αρχή, καθώς ΟΛΑ τώρα ξεκινούν! Οι Συμφωνίες έχουν βεβαρημένο παρελθόν, λόγω έξωθεν παρεμβάσεων-ακυρώσεων και μέλλον που επιδέχεται «ανατροπές». Οι προμήθειες όπλων αυτομάτως ξεκινούν έναν εξαιρετικά βρώμικο πόλεμο σε πεδίο διεθνώς σεσημασμένων συμφερόντων.

Μέχρι να τεθούν οι υπογραφές μεσολάβησε βασανιστικό διάστημα τουλάχιστον τριών ετών κατά το οποίο η Ελλάς ακύρωσε επισήμως… δύο φορές τις Συμφωνίες, λόγω ασυγκράτητου μισελληνισμού κάποιων εκτός και εντός Ελλάδος. Η πρώτη, το 2018, όταν η Γερμανία άσκησε βέτο, ώστε η Ελλάς να μη δώσει στη Γαλλία τα 2 από τα 6 δις επιστροφών που ελάμβανε από την ΕΕ. Και η δεύτερη, Ιούνιος 2020, (με πολλά… επεισόδια), όταν έτεροι «Σύμμαχοι» υπαγόρευσαν στην κυβέρνηση Μητσοτάκη ένα προσβλητικό βέτο προς τους Γάλλους, από «φιλανθρωπία» προς τους Έλληνες Συνταξιούχους που έπρεπε να λάβουν 1,2 δις παρακρατημένων χρημάτων τους. Έτσι επεβλήθη η λογική: «να έχετε λάβει τις συντάξεις σας όταν θα σας σφάζει ο Τούρκος!»

Όπως αναφέρει, η γαλλική La Tribune, 2/10/21, οι ΗΠΑ –Ιούλιος 2020–, απαγόρευσαν στην Ελλάδα να αγοράσει και εξοπλίσει τις φρεγάτες Belharra με βλήματα μακρού βεληνεκούς, 1.000 χιλιομέτρων, Scalp Naval MdCN. Συγκεκριμένα αναφέρεται η αμερικανική εταιρεία Lockheed Martin η οποία ενεργούσε ώστε να μη δοθούν στις φρεγάτες μας όπλα που θα μπορούσαν να απειλήσουν τους Τούρκους.

 

Στις 4/3/21 ο Αμερικανός πρέσβης, Τζ. Πάιατ, δήλωνε δημοσίως ότι: «Οι ΗΠΑ δεν πουλούν απλώς μέταλλο…». Έτσι τα ΜΜΕ έγραφαν ότι οι φρεγάτες των άλλων… είναι μόνο σίδερα και ότι οι ΗΠΑ διεκδικούσαν (-ουν) μαζί με τις φρεγάτες και τα ελληνικά ναυπηγεία σε ευτελέστατη τιμή.

Όλα δείχνουν, ότι ναι μεν οι Συμφωνίες υπεγράφησαν, αλλά αναμένονται περαιτέρω μεθοδεύσεις τρίτων για δραστική μείωση της αποτελεσματικότητάς τους. Ίδωμεν…

Κατά το διάστημα που ακυρώνονταν οι ελληνογαλλικές Συμφωνίες δόθηκε σκληρός αγώνας από όσους τις στήριζαν. Πρώτος ο καθηγητής Γεωπολιτικής, Ι. Θ. Μάζης, πριν δυόμιση χρόνια, είχε αναδείξει με λεπτομερείς μελέτες του την ύψιστη ανάγκη απόκτησης φρεγατών Belharra και την υπογραφή στρατηγικής Αμυντικής Συμφωνίας με την Γαλλία. Κείμενα και χάρτες αυτής της ολοκληρωμένης γεωπολιτικής–γεωστρατηγικής πρότασης βρίσκονται στο βιβλίο του καθηγητού: «Μεσογείου Παλίμψηστον», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λειμών.

Ο καθηγητής πρότεινε επίσης πρώτος και την ανάγκη δημιουργίας ενός υπο-Νατοϊκού θυλάκου μεταξύ: Γαλλίας, Ελλάδος, Κύπρου, Ισραήλ, με τον άξονα αυτόν να μπορεί να επεκταθεί στην Αίγυπτο και σε ΜΗ νατοϊκές χώρες, όπως Ιορδανία, Λίβανος και άλλες αραβικές. Έτσι δημιουργείται ισχυρό συμμαχικό πλαίσιο στην ΝΑ Μεσόγειο καιγέφυρα με την Ινδία.

 

Ως γνωστόν, ο Ι. Θ. Μάζης είναι αυτός που εισηγήθηκε το μεθοδολογικό εργαλείο της «Συστημικής Γεωπολιτικής Ανάλυσης», η οποία μεταξύ άλλων προασπίζει αποτελεσματικά τα εθνικά μας συμφέροντα. Και επειδή δεν νοείται μια τέτοια «Ανάλυση» χωρίς κατάλληλη στελέχωση υπενθυμίζουμε μία ακόμη πλήρη μελέτη, του καθηγητού: την ανάγκη ίδρυσης «Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας», με οργανόγραμμα στελέχωσης, καταστατικό λειτουργίας και λεπτομερές έργο ανά τομέα. Το θέμα παρουσίασε ο ίδιος, το 2005, σε μέλη και βουλευτές της τότε ελληνικής κυβέρνησης.

 

Τα οφέλη από την λειτουργία αυτού του «Συμβουλίου» είναι αυτονόητα: 

 

1. Θα υποχρεώνει την εκάστοτε κυβέρνηση να παίρνει μόνο εθνικά επωφελείς αποφάσεις.

2. Θα κλείνει τον δρόμο στους ισχυρά πρακτορεύοντες ξένα συμφέροντα.

3. Θα εμποδίζει την εθελοδουλία, που τόσο πολύ αναπτύχθηκε κατά την εθνομηδενιστική Μεταπολίτευση των Μνημονίων, των Ιμίων, της παράδοσης της Μακεδονίας και της άμεσα επαπειλούμενης παράδοσης στην Τουρκία ελληνικής εθνικής κυριαρχίας, μέσω Χάγης, από τους ενδοτικούς των Αθηνών.

4. Θα αποκλείει τεράστια οικονομικά σκάνδαλα στους εξοπλισμούς, τα οποία αποδεικνύουν οι καταδίκες και οι φυλακίσεις κορυφαίων ηγετικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ –(ενώ μεγάλος αριθμός ενόχων δεν τιμωρήθηκε ποτέ).

Ωστόσο μέχρι σήμερα καμία ελληνική κυβέρνηση του Ενιαίου Κυβερνητισμού της Μεταπολίτευσης δεν αξιοποίησε αυτήν την τεράστιας σημασίας εθνική προσφορά προς μεγίστη ζημία της χώρας και του έθνους.

 

Κρίσιμα ερωτήματα επί των ελληνογαλλικών Συμφωνιών

 

Η χώρα μας, έστω και από γεωπολιτικές–γεωστρατηγικές καραμπόλες… έχει μία χρυσή ευκαιρία να κάνει ένα νέο ξεκίνημα.

 

ΟΜΩΣ υπάρχουν πολύ κρίσιμα ερωτήματα που απαιτούν εθνωφελείς απαντήσεις:

 

i. Οι φρεγάτες Belharra θα φέρουν σύστημα εκτόξευσης Sylver A 70 (που είναι χαμηλού κόστους!) για εκτόξευση βλημάτων βεληνεκούς 1.000 χιλιομέτρων, Scalp Naval MdCN, ώστε να νιώσει η Τουρκία την απειλή μέχρι την Άγκυρα; Εάν ΔΕΝ το φέρουν θα σημαίνει αυτομάτως ότι η Ελλάς ΑΠΟΔΕΧΤΗΚΕ την δουλεία των «Συμμάχων» να αυτοακυρώσει τις Belharra και να μην μπορεί να αμυνθεί εναντίον της Γενοκτόνου (κατά Μπάιντεν) διαρκώς επιτιθέμενης Τουρκίας.

ii. Πότε θα αγοραστούν οι κρίσιμης σημασίας πύραυλοι Aster 30 ΝΤ, Exocet MM40 Block 3c, και φυσικά οι Scalp Naval MdCN;

iii. Θα εξοπλιστούν τα –διαλειτουργικά με τις Belharra– Rafale (αεροπλάνα ΚΑΙ βομβαρδισμού) με πυραύλους MICA και Scalp;

iv. Σε ποια ελληνικά ναυπηγεία θα «χτιστούν» οι κορβέτες Gowind; Όλες οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις ξεθεμέλιωσαν και αχρήστευσαν τις ανάλογες υποδομές.

v. Πότε η Ελλάς θα δώσει τουλάχιστον μία πολυδύναμη βάση στη Γαλλία, που για πολλούς λόγους πρέπει να βρίσκεται στη Λέρο; Η Κύπρος ήδη πράττει αναλόγως. Το Άρθρο 2 της Συμφωνίας, λέει πως Ελλάδα και Γαλλία θα συνδράμουν η μία την άλλη με όλα τα μέσα που διαθέτουν –και πολεμικά. Άρα η Γαλλία χρειάζεται βάση (–εις) στην Ελλάδα ΑΜΕΣΩΣ.

 

Γιατί υπογράφηκαν τώρα οι Συμφωνίες με τη Γαλλία

 

Οι Συμφωνίες δεν θα υπεγράφοντο ποτέ εάν δεν συνέτρεχαν οι εξής λόγοι:

 

α. Η συμφωνία AUKUS, η οποία στο ανώτατο επίπεδο της γαλλικής διπλωματίας χαρακτηρίστηκε «πισώπλατη μαχαιριά.»

β. Η βιομηχανία όπλων των ΗΠΑ εδώ και χρόνια έχει σημαντικά προβλήματα. Παράδειγμα το αεροσκάφος F-35 που «βελτιώνεται» τουλάχιστον επί 15 χρόνια, ενώ οι μέχρι πρότινος «αστοχίες» του ήταν περίπου 800!

γ. Οι δήθεν φρεγάτες-πλοία Λιμενικού, MMSC, τις οποίες οι Αμερικανοί αντιπαρέβαλλαν με τις κορυφαίες Belharra, είναι γνωστές στο ελληνικό Π.Ν. ως: «Αλουμινότρατες ή Φαρόπλοια που βουλιάζουν». Καταλυτικό ρόλο στο να υπογραφούν τώρα οι ελληνογαλλικές Συμφωνίες έπαιξε και το ότι οι Αμερικανοί χρειάζονταν ακόμη έξη μήνες… δοκιμών στην για πολλοστή φορά αποτυχημένη μηχανή πρόωσης των MMSC, όπως, και το ότι αποσύρουν τα μόλις εννέα ετών ιδίου τύπου σκάφη.

Η ελληνική κυβέρνηση ορθώς αντιλήφθηκε, ότι μια νέα εξάμηνη αναβολή ή και περισσότερο, θα στοίχιζε πολύ ακριβά στην Ελλάδα και προσωπικά στον κ. Μητσοτάκη, με δεδομένο τον άμεσο κίνδυνο επίθεσης από την Τουρκία. Έτσι η ελληνογαλλική στρατηγική Αμυντική Συμφωνία και χωρίς τις Belharra (μέχρι το 2025) είναι χρυσός!

δ. Οι Συμφωνίες υπεγράφησαν (και) διότι απέτυχαν όλες οι φιλοτουρκικές προσπάθειες του κ. Πάιατ. Οι Τούρκοι απέρριψαν περισσότερες από τρεις προσκλήσεις που τους απηύθυνε δημοσίως ο ίδιος, προκειμένου να συμμετάσχουν (!) στον East Med, απαντώντας του πως ο αγωγός περνά από την (δήθεν) τουρκική ΑΟΖ του (πλαστού) Τούρκο-Σάρατζ, Μνημονίου, και άρα είναι οι μεγάλοι συνιδιοκτήτες…

 

Να απομονωθούν ο Δούρειος Ίππος και η Πέμπτη Φάλαγγα

 

Στο πρωθυπουργικό περιβάλλον υπήρξαν και υπάρχουν ως σήμερα Σύμβουλοι που απεργάζονται την υποταγή της Ελλάδος στην νεο-οθωμανική Τουρκία με την νοσηρά φαντασιακή, δήθεν, «Γαλάζια Πατρίδα». 

 

Το ότι ο σημερινός πρωθυπουργός διατηρεί στενότατη σχέση με γνωστό «Ίδρυμα» και έχει σύμβουλό του πρώην πρόεδρό του, ο οποίος υποστηρίζει την Τουρκία (και όχι μόνον αυτός…), αποτελεί κορυφαίο εθνικό πρόβλημα. 

Πρόσφατα ο κ. Μητσοτάκης καταφέρθηκε εναντίον της Βουλγαρίας και υπέρ των Σκοπίων, διαμαρτυρόμενος επειδή οι Βούλγαροι εμποδίζουν την είσοδό τους στην ΕΕ! Ο ίδιος, το 2019, δήλωνε: «Το δικαίωμα της Ελλάδος για βέτο στην ένταξη των Σκοπίων στην ΕΕ δεν πρόκειται να το απεμπολήσω…»

Εάν οι σύμβουλοι προάγουν τέτοια πολιτική καμία συμφωνία δεν μπορεί να σώσει τη χώρα. Δεν αρκούν τα τέλεια όπλα! Πρέπει προηγουμένως να απομονωθούν ο Δούρειος Ίππος και η Πέμπτη Φάλαγγα που βρίσκονται στην «Αγορά» της ολέθριας μεταπολιτευτικής πολιτικής.

 

Χρειάζονται ηγέτης και ταγοί που θα σέβονται το Έθνος, την Ελευθερία, την Δημοκρατία, την Θρησκεία μας και τον Λαό και θα είναι έτοιμοι να θυσιαστούν για την Πατρίδα. 

Στην κλεψύδρα της Ιστορίας μπορεί πέφτουν τώρα… οι τελευταίοι κόκκοι της ακεραιότητας της Ελλάδος.