Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αγίοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αγίοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 6 Δεκεμβρίου 2021

6 Δεκεμβρίου: Άγιος Νικόλαος ο Ιεράρχης και Θαυματουργός




Η Ανατολική Ορθόδοξη του Χριστού Εκκλησία πανηγύριζει σήμερα 6 Δεκεμβρίου  την ιερά και άσβεστη μνήμη Του Αγίου Νικολάου του Μεγάλου, Θαυματουργού και Αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας, του προστάτου των ναυτικών και του αξιομάχου και ετοιμοπολέμου Πολεμικού μας Ναυτικού, το οποίο διαφυλάσσει την Εθνική μας κυριαρχία ως κόρην οφθαλμού από τον αδηφάγο νεοθωμανικό ιμπερεαλισμό ! 

Χρόνια πολλά και Ευλογημένα σ' όλους τους εορτάζοντες και όλες τις εορτάζουσες ! 

Ἀπολυτίκιον  
Κανόνα πίστεως καὶ εἰκόνα πραότητος, ἐγκρατείας Διδάσκαλον, ἀνέδειξέ σε τῇ ποίμνῃ σου, ἡ τῶν πραγμάτων ἀλήθεια· διὰ τοῦτο ἐκτήσω τῇ ταπεινώσει τὰ ὑψηλά, τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια. Πάτερ Ἱεράρχα Νικόλαε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.


Σάββατο 4 Δεκεμβρίου 2021

4 Δεκεμβρίου: Αγία Βαρβάρα προστάτις του πυροβολικού



Η Αγία Βαρβάρα η Μεγαλομάρτυς ας σκεπάζει, προστατεύει και επιδαψιλεύει αφειδώς τις Χάρες Της στο αξιόμαχο, ετοιμοπόλεμο και καύχημα των Ενόπλων Δυνάμεων μας, το Πυροβολικό και σώματα τεθωρακισμένων της Πατρίδος μας, τα οποία διαφυλάττουν με ισχύ, πυγμή και αποφασιστικότητα την ασφάλεια της χώρας, την Εθνική μας κυριαρχία και την ανεξαρτησία και Ελευθερία του λαού μας από το επίβουλο νεοθωμανικό κράτος συμμορία και κάθε εξωτερική εχθρική απειλή, που εποφθαλμιά τα κεκτημένα και τα δίκαια της Φυλής μας ! 

Τὸν νυμφίον σου Χριστὸν ἀγαπήσασα, τὴν λαμπάδα σου φαιδρῶς εὐτρεπίσασα, ταῖς ἀρεταῖς διέλαμψας Πανεύφημε· ὅθεν εἰσελήλυθας, σὺν αὐτῷ εἰς τοὺς γάμους, τὸ στέφος τῆς ἀθλήσεως, παρ' αὐτοῦ δεξαμένη, ἀλλ' ἐκ κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς, τοὺς ἐκτελοῦντας Βαρβάρα τὴν μνήμην σου.


Δευτέρα 29 Νοεμβρίου 2021

29 Νοεμβρίου: Αγίου Νεομάρτυρος Φιλουμένου - Ο σύγχρονος Άγιος που δολοφονήθηκε από φανατικούς Εβραίους


29 Νοεμβρίου
Αγίου Νεομάρτυρος Φιλουμένου Αγιοταφίτου, του Φρέατος του Ιακώβ

Ο Άγιος Φιλούμενος (κατά κόσμον Σοφοκλής) γεννήθηκε στην Λευκωσία, στις 15 Οκτωβρίου 1913. Γονείς του ήταν οι Ευσεβείς Γεώργιος και Μαγδαληνή. Ήταν δίδυμος αδελφός με τον π. Ελπίδιο (κατά κόσμον Αλέξανδρος) και από μικροί ξεχώρισαν για την αγάπη που είχαν προς τον Θεό και γι’ αυτό από πολύ νωρίς άναψε μέσα τους η επιθυμία για τη μοναχική ζωή. Το 1927, σε ηλικία μόλις 14 ετών αναχώρησαν και οι δυο για την Ιερά Μονή Σταυροβουνίου, αφού πήραν την ευχή του πνευματικού τους, αλλά και των ευλαβών γονέων τους. Εκεί έμειναν 6 περίπου χρόνια, όταν ο Έξαρχος του Παναγίου Τάφου τους πήρε για να φοιτήσουν στο Γυμνάσιο του Πατριαρχείου στα Ιεροσόλυμα, όπου βρέθηκαν το 1934, μαθητές στην Σχολή της Αγίας Σιών.

Το 1937 εκάρησαν μοναχοί παίρνοντας ο Σοφοκλής το όνομα Φιλούμενος και ο Αλέξανδρος το όνομα Ελπίδιος. Στις 5 Σεπτεμβρίου του ιδίου χρόνου χειροτονήθηκαν διάκονοι και το 1939 αποφοίησαν από το Γυμνάσιο του Πατριαρχείου. Ο π. Ελπίδιος έφυγε από την Αγία Γη, υπηρετώντας σε άλλους τόπους και στο Άγιον Όρος. Ο Άγιος Φιλούμενος παρέμεινε στα Ιεροσόλυμα για 45 συνεχή χρόνια, μέχρι το μαρτύριό του. Το 1943 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και αφού πέρασε από διάφορες διακονίες μέσα στο Πατριαρχείο και διορίσθηκε σε διάφορες θέσεις υπηρετώντας πάντοτε με ευθύνη και φόβο Θεού και με πολύ αγάπη προς τους αγιοταφίτες πατέρες, στις 8 Μαΐου του 1979 μετατέθηκε στο Φρέαρ του Ιακώβ όπου υπηρέτησε μέχρι το μαρτυρικό του θάνατο, στις 29 Νοεμβρίου του ιδίου έτους. Εκεί όμως, αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα από φανατικούς Εβραίους που συνέχεια τον απειλούσαν ότι αν δεν εγκαταλείψει το Φρέαρ και πάρει τις εικόνες και τον Εσταυρωμένο να φύγει, θα τον σκοτώσουν. Εκείνος όμως απαντούσε ότι δεν θα εγκαταλείψει ποτέ το προσκύνημα, αλλά ότι ήταν έτοιμος ακόμα και να μαρτυρήσει, ως πιστός φύλακας αυτού.

Το απόγευμα της 29ης Νοεμβρίου του 1979, ημέρα της μνήμης του Αγίου Μάρτυρος Φιλουμένου, φανατικοί Εβραίοι μπήκαν στο χώρο του Φρέατος του Ιακώβ κι ενώ ο Άγιος τελούσε τον Εσπερινό, του επιτέθηκαν με τσεκούρι, τον κακοποίησαν και τέλος τον σκότωσαν. Το μαρτύριό του ήταν φρικτό, γιατί οι δήμιοί του τον χτύπησαν αλύπητα στο πρόσωπο και του έκοψαν τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού. Στη συνέχεια βεβήλωσαν την Εκκλησία και το Σταυρό κι έριξαν μια χειροβομβίδα καταστρέφοντας τον χώρο. Είναι συγκλονιστική η μαρτυρία του π. Σωφρονίου που παρέλαβε το τίμιο λείψανο του μάρτυρα για να το ντύσει και να το ετοιμάσει για την ταφή, ότι παρέμεινε 5 μέρες μετά το μαρτύριό του ζεστό και εύκαμπτο και «βοήθησε» το Γέροντα Σωφρόνιο για να τον ντύσει. Συγκλονιστική είναι επίσης η μαρτυρία του κατά σάρκα αδελφού του π. Ελπιδίου, που αν και μίλια μακρυά, άκουσε τη φωνή του π. Φιλουμένου να του λέγει: «Αδελφέ μου με σκοτώνουν προς δόξαν Θεού. Σε παρακαλώ μην αγανακτήσεις».

Η Εκκλησία τον τιμά ως Άγιο στις 29 Νοεμβρίου και το ευωδιάζον και θαυματουργό σκήνωμά του βρίσκεται εντός του νέου τρισυπόστατου μεγαλοπρεπούς ιερού ναού που χτίστηκε στο Φρέαρ του Ιακώβ, επ’ ονόματι της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος, του Αγίου Φιλουμένου και του αγίου Ιουστίνου. Κτίτωρ του νέου αυτού ναού είναι ο Αρχιμανδρίτης π. Ιουστίνος, στον οποίο ο Άγιος Φιλούμενος εμφανίζεται συχνά και τον προστατεύει από τις επιθέσεις των φανατικών Εβραίων που συνεχίζονται εναντίον του π. Ιουστίνου και του Ιερού Προσκυνήματος. Χιλιάδες ορθόδοξοι καταφθάνουν κατ’ έτος για να προσκυνήσουν το ιερό λείψανό του στο Φρέαρ του Ιακώβ, στη Σαμάρεια.

Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2021

25 Νοεμβρίου: Τιμούμε τη μνήμη της Αγίας Αικατερίνης



Η Αγία Αικατερίνη καταγόταν από την Μεγαλόπολη της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου και άκμασε επί του ασεβούς βασιλέως Μαξεντίου, το έτος 304. 
Ήταν κόρη του βασιλιά Κώνσταντος, ο οποίος ήταν γιός του Μεγάλου Κωνσταντίνου! Ήταν πανέμορφη και υψηλή στο ανάστημα. Ήταν πολύ μορφωμένη με 7 πτυχία, αφού σπούδασε όλη την Ελληνική φιλολογία, όλους τους φιλοσόφους και όλη θαύμαζαν τη σοφία της. 

Τη ζήτησαν πολλοί εις γάμο, αλλά εκείνη θέλησε να μείνει παρθένος. 
Όμως οι οικείοι της, την πίεζαν να παντρευτεί και εκείνη τους έλεγε:
- Αν με βρείτε γαμπρό ανώτερό μου ή τουλάχιστον ίσος μου στις γνώσεις, στον πλούτο, στην ευγένεια και στην ομορφιά μου, θα τον παντρευτώ! Αν είναι κατώτερός μου, δεν καταδέχομαι να τον πάρω και δεν είναι άξιος για μένα... 
Τέτοιος όμως γαμπρός αν και οι οικείοι της ψάξανε, δεν βρήκαν. 

Η μητέρα της είχε έναν πνευματικό. 
Έτσι μια μέρα πήρε την Κατερίνα και πήγαν στον γέροντα αυτόν με τη σκέψη, να την συμβουλεύσει και αυτός. 
Ο γέροντας της είπε:
- Γνωρίζω έναν θαυμάσιο άνθρωπο, ο οποίος σε υπερβαίνει ασυγκρίτως, σε όλα τα χαρίσματα που έχεις και ακόμα περισσότερα! Αναρίθμητα έχει!
- Είναι δυνατόν να δω, αυτόν τον θαυμάσιο άνθρωπο; τον ρώτησε η Αγία.
Τότε ο γέροντας της έδωσε μία εικόνα της Παναγίας μας, να έχει τον Κύριό μας στην αγκαλιά της και της λέει:
- Αυτή είναι η αειπάρθενος Μήτηρ, Εκείνου περί του οποίου σου είπα. Πάρε λοιπόν την εικόνα, κλείσου στο σπίτι σου και προσευχήσου τη νύχτα και παρακάλεσέ την, να σου δείξει τον Υιό της. Και ελπίζω, ότι θα σου Τον δείξει...

Η Αγία πήρε την εικόνα και το βράδυ άρχισε να προσεύχεται. Εκεί που κουράστηκε στην προσευχή, βλέπει ξαφνικά σε όραμα την Παναγία, αλλά το Βρέφος που κρατούσε στην αγκαλιά της - ο Χριστός - έστρεφε το πρόσωπό Του προς τη Μητέρα Του και απέφευγε να κοιτάξει την Αγία. 
Τότε ακούει την Παναγία να λέει:
- Κοίταξε Τέκνο Μου τη δούλη Σου Αικατερίνη, πόσο ωραία και πάγκαλος είναι!
- Είναι ζοφώδης, είναι άσχημη και δεν δύναμαι να την βλέπω! είπε ο Χριστός, επειδή η Αγία ήταν ακόμα αβάπτιστη.
- Μη καταφρονείς τέκνο μου το πλάσμα Σου, αλλά νουθέτησε αυτό, τι να πράξει, για να απολαύσει τη δόξα Σου και να δει το υπέρλαμπρο πρόσωπό Σου.
- Ας πάει στον γέροντα, ο οποίος της έδωσε την εικόνα και ό,τι της συμβουλέψει εκείνος, ας κάνει και τότε να έρθει να Με δει, για να λάβει πολύ αγαλλίαση και ωφέλεια... 

Ο Αγία ξύπνησε και είπε το όραμά της στην μητέρα της και πηγαίνουν και οι 2 στον γέροντα. Διηγήθηκε η Αγία το όραμα στον γέροντα και ο γέροντας της μίλησε για τα μυστήρια της Ορθοδόξου πίστεως, πώς έχουν τα θέματα και της είπε, ότι πρέπει να βαπτιστεί. 
Έτσι η Αγία βαπτίστηκε από τον γέροντα και έγινε Χριστιανή.

Το βράδυ η Αγία πήγε να ξαπλώσει και βλέπει πάλι την Παναγία και το Ουράνιο Βρέφος. Τώρα ο Χριστός κοίταζε την Αικατερίνη με πολλή ιλαρότητα. 
Η δε Παναγία ρώτησε τον Χριστό:
- Σου αρέσει τέκνο μου τώρα η παρθένος,
- Τώρα είναι λελαμπρυσμένη και ένδοξος η πρώην ζοφώδης και άσχημη. Η πένης και η άγνωστος, έγινε πλουσία και πάνσοφος! Η καταφρονημένη και άσημος, έγινε ευγενής και περίφημος! Και του σου των αγαθών και χαρίτων είναι επεπλησμένη και τόσο την ευνοώ, ώστε στέργω να την μνηστευτώ δια νύμφη Μου άφθορον!

Τότε η Κατερίνα έπεσε καταγής με δάκρυα λέγουσα:
- Δεν είμαι αξία υπερένδοξε Δέσποτα, να βλέπω τη Βασιλεία Σου, αλλά αξίωσέ με να συναριθμηθώ με τους Δούλους Σου! 
(Όταν εισέλθει το Πνεύμα της Χάριτος, πόσο ο άνθρωπος ταπεινώνεται και πως βλέπει τον εαυτόν του.)
Η δε Παναγία έλαβε το δεξί χέρι της Αγίας και λέει:
- Δώστην τέκνο μου δαχτυλίδι να την νυμφευθείς και να την αξιώσεις της Βασιλείας Σου...
Τότε ο Δεσπότης Χριστός της έδωσε ένα ωραιότατο δαχτυλίδι λέγοντάς της:
- Ιδού σήμερα σε λαμβάνω για νύμφη Μου άφθορον και αιώνιον και φύλαξε την υπόσχεσή σου, να μη λάβεις άλλον νυμφίον επίγειον...

Όταν έλαβε τέλος το όραμα και ξύπνησε η Αγία Αικατερίνη, βλέπει στο δεξί της χέρι ,το ωραιότατο δαχτυλίδι και αιχμαλωτίστηκε στο θείο έρωτα η καρδιά της. 
Αυτός είναι ο λόγος, που δίνουν ευλογία σε όλους τους Ορθοδόξους προσκυνητές που πάνε στη μονή της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά, ένα ασημένιο δαχτυλίδι.

Ο αυτοκράτορας Μαξέντιος βλέποντας την ακεραιότητά της και την πίστη της, θέλησε να την μεταπείσει, ώστε να αρνηθεί το Χριστό. Και όχι μόνο δεν κατόρθωσε τίποτα, αλλά το αποστόμωσε κιόλας! 
Γι’ αυτό ο Μαξέντιος επιστράτευσε 150 εξαίρετους και ικανότατος Αθηναίους φιλοσόφους, προκειμένου να την μεταπείσουν και στους οποίους είπε:
- Ετοιμαστείτε επιμελέστατα, να αγωνιστείτε ανδρείως και μη αμελήσετε, θαρρούντες ότι με γυναίκα έχετε τη διάλεξη, αλλά σαν να έχετε έναν αγωνιστή ανδρειότατον και σοφότατο ρήτορα (την είχε φοβηθεί ο Μαξέντιος)! Βάλετε λοιπόν τη σπουδή και δείξατε τη σοφία σας, ότι καθώς εγώ ακριβώς την εγνώρισα, υπερβαίνει εις την σοφίαν και αυτόν τον θαυμάσιο Πλάτωνα! Γι’ αυτό σας παρακαλώ, σαν να έχετε αυτόν ανταγωνιστή, τόση επιμέλεια και προσοχή επιδείξατε... Και εάν νικήσετε, θα σας δώσω μεγάλα χαρίσματα. Εάν όμως ηττηθείτε, θα λάβετε επώδυνο θάνατο!

Πριν όμως φθάσουν οι απεσταλμένοι στην Αγία, για να την παραλάβουν και να την πάνε στο θέατρο, που ήσαντε οι 150, ήρθε ουρανόθεν ο Αρχάγγελος Μιχαήλ και λέγει στην Αγία Αικατερίνη:
- Κορίτσι του Κυρίου, μη φοβάσαι! Ο Κύριος θα σου δώσει σοφία εις την σοφία σου, να νικήσεις τους 150 ρήτορες και όχι μόνο αυτοί και άλλοι πολλοί θα πιστέψουν δια σου και θα λάβεις το στέφανο του μάρτυρα...
Και το αποτέλεσμα ήταν, η Αγία με επιχειρήματα τους κατατρόπωσε τους 150 ρήτορες, οι οποίοι έμεινα άφωνοι και χωρίς επιχειρήματα! Τους είχε νικήσει!

Βλέποντας ο Μαξέντιος αυτήν την εξέλιξη, θύμωσε και διέταξε να ανάψουν φωτιά στο κέντρο της πόλεως και να κάψουν τους 150 ρήτορες.
Όταν οι ρήτορες άκουσαν την απόφαση του Μαξεντίου, έπεσαν στα πόδια της Αγίας Αικατερίνης, δεόμενοι, να τους συγχωρήσει ο Κύριος, όσα εν αγνοία ημάρτησαν και να αξιωθούν του αγίου βαπτίσματος και της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος! 
Αντί δηλ. οι 150 ρήτορες να κάνουν την Αγία ειδωλολάτρισσα, έκανε η Αγία Αικατερίνη τους 150 Χριστιανούς!

Η Αγία βλέποντας την από απόφαση των 150 ρητόρων, εμπλήσθη από ευφροσύνη και χαρά και τους είπε:
- Είστε μακάριοι και καλότυχοι, διότι αφήσατε το σκότος και το φως της αληθείας ακολουθήσατε! Μην έχετε αμφιβολία γι’ αυτό, διότι το πυρ τούτο με το οποίο σας φοβερίζουν οι ασεβείς, θα σας γίνει βάπτισμα και κλίμακα ουράνιος και θα καθαρίσει πάσα κηλίδα και ρύπο ψυχής και σώματος και θα σας υπάγει στη Βασιλεία Θεού... Και Εκείνος θα σας κάνει φίλους αγαπημένους Του!
Τους έριξε λοιπόν αυτούς ο Μαξέντιος στη φωτιά, στις 17 Νοεμβρίου του 305.

Ο Μαξέντιος την Αγία την κράτησε για να την βασανίσει. Όμως τι έγινε;
Είχε ένα στρατηγό ο Μαξέντιος, τον οποίο η Αγία κατορθώνει και τον κάνει και αυτόν Χριστιανό! Αλλά και η γυναίκα του Μαξεντίου, όταν πήγε εκείνη να επισκεφτεί την Αγία, γίνεται και εκείνη Χριστιανή!
Τότε ο Μαξέντιος εξεμάνη, απελπίστηκε! Σκότωσε τον στρατηγό του και τη γυναίκα του και διέταξε να βασανίσουν την Αγία και τελικά να την αποκεφαλίσουν. 

Όταν πήγαν την Αγία στο τόπο της τελειώσεως, ζήτησε και έκανε μια προσευχή στο Κύριο και στη συνέχεια την αποκεφάλισαν. Από το λαιμό της, αντί να τρέξει αίμα, έτρεξε γάλα! Το θαύμα αυτό έκανε πολλούς, που είδαν το μαρτύριο της, να πιστέψουν στον Χριστό. Αυτό δε έγινε στις 25 Νοεμβρίου του 305.

Το δε Άγιο Λείψανό της το έλαβαν Άγγελοι και το πήγαν στο όρος Σινά, όπου έμεινε εκεί 1000 χρόνια. Έπειτα αποκαλύφθη στους μοναχούς της Μονή του Σινά και κατέβασαν το Λείψανό της στο μοναστήρι και φυλάσσεται μέχρι σήμερα εκεί.

Εύχομαι η Αγία Αικατερίνη με το αίμα της και με τη σοφία της, να ελεήσει και εμάς και κατεξοχήν την Ορθοδοξία μας σήμερα, που τόσο κινδυνεύει... Αμήν.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

Κυριακή 21 Νοεμβρίου 2021

Χρόνια πολλά στις τρισένδοξες Ένοπλες Δυνάμεις !!!


Τα Εισόδια της Θεοτόκου, μία εκ των σπουδαιοτέρων εορτών της Χριστιανοσύνης, τιμώνται οι περιώνυμες για το ακμαίο φρόνημα και το ακλόνιτο ήθος τους Ένοπλες Δυνάμεις. Τα Τρία Σώματα του φιλοχρίστου και φιλοπάτριδος Στρατού μας αποτελούν τον άγρυπνο φρουρό της Φυλής μας, ο οποίος με υποδειγματική ετοιμότητα και ακαταμάχητη πίστη στα ιδανικά της Πατρίδος, βρίσκεται μονίμως σε θαυμαστή επιφυλακή για την διασφάλιση της Εθνικής μας κυριαρχίας και την προάσπιση της εδαφικής μας ακεραιότητος. Με στρατιωτική αρετή, σιδηρά πειθαρχία και αλύγιστο πείσμα ως εφάμιλλοι συνεχιστές των Μαραθωνομάχων, των Σαλαμινομάχων, των προμάχων των Θερμοπυλών, των οπλαρχηγών και καπεταναίων του ’21, των πολεμιστών της Πίνδου και των μαχητών της Μεγαλονήσου αναμετρώνται με τα ιστορικότερα πρότυπα τόλμης και ευψυχίας του διαχρονικού Ελληνισμού. Οι αρετές, οι θυσίες και η αποφασιστικότητά τους εγγυώνται καθημερινα την ασφάλεια, την πρόοδο και την ευημερία του λαού μας. Αδιακόπως σε εγρήγορση προς αντιμετώπιση πάσης απειλής απο το νεοθωμανικό κράτος-συμμορία οι Ένοπλες Δυνάμεις μας δικαίως κατακτούν τον τίτλο της φυσικής αριστοκρατίας του Έθνους γενόμενες το αδαμάντινο κύτταρο της Εθνικής μας κοινωνίας. Σ’ αυτές οφείλουμε την Ελευθερία και την ίδια την ύπαρξή μας !

Μετὰ τὸ τεχθῆναί σε, Θεόνυμφε Δέσποινα, παρεγένου ἐν Ναῷ Κυρίου, τοῦ ἀνατραφῆναι εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, ὡς ἡγιασμένη. Τότε καὶ Γαβριὴλ ἀπεστάλη πρὸς σὲ τὴν πανάμωμον, τροφὴν κομίζων σοι. Τὰ οὐράνια πάντα ἐξέστησαν, ὁρῶντα τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐν σοὶ σκηνῶσαν. Διὸ ἄσπιλε ἀμόλυντε, ἡ ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς δοξαζομένη, Μήτηρ Θεοῦ, σῷζε τὸ γένος ἡμῶν.

Σάββατο 20 Νοεμβρίου 2021

Άγιος Νεκτάριος: " Η μεγάλη λύπη κρύβει μέσα της υπερηφάνεια "


Σκοπός τῆς ζωῆς μας εἶναι νά γίνουμε τέλειοι καί ἅγιοι. Νά ἀναδειχθοῦμε παιδιά τοῦ Θεοῦ καί κληρονόμοι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ἄς προσέξουμε μήπως, γιά χάρη τῆς παρούσας ζωῆς, στερηθοῦμε τή μέλλουσα. Μήπως, ἀπό τίς βιοτικές φροντίδες καί μέριμνες, ἀμελήσουμε τό σκοπό τῆς ζωῆς μας.
Ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία καί ἡ προσευχή ἀπό μόνες τους δέν φέρνουν τούς ἐπιθυμητούς καρπούς, γιατί αὐτές δέν εἶναι ὁ σκοπός τῆς ζωῆς μας· ἀποτελοῦν τά μέσα γιά να πετύχουμε τό σκοπό.
Στολίστε τίς λαμπάδες σας μέ ἀρετές. Ἀγωνιστεῖτε ν’ ἀποβάλετε τά πάθη τῆς ψυχῆς. Καθαρίστε τήν καρδιά σας ἀπό κάθε ρύπο καί διατηρῆστε τήν ἁγνή, γιά νά ἔρθει καί νά κατοικήσει μέσα σᾶς ὁ Κύριος• γιά νά σᾶς πλημμυρίσει τό Ἅγιο Πνεῦμα μέ τίς θεῖες Τοῦ δωρεές.

 


Παιδιά μου ἀγαπητά, ὅλη σας ἡ ἀσχολία καί ἡ φροντίδα σ’ αὐτά νά εἶναι. Αὐτά ν’ ἀποτελοῦν σκοπό καί πόθο ἀσταμάτητο. Γι’ αὐτά ὅλη σας ἡ προσευχή πρός τό Θεό.
Νά ζητᾶτε καθημερινά τόν Κύριο· ἀλλά μέσα στήν καρδιά σας καί ὄχι ἔξω ἀπ’ αὐτήν. Καί ὅταν Τόν βρεῖτε, σταθεῖτε μέ φόβο καί τρόμο ὅπως τά Χερουβείμ καί τά Σεραφείμ, γιατί….
ἡ καρδιά σᾶς ἔγινε θρόνος τοῦ Θεοῦ.
Ἀλλά γιά νά βρεῖτε τόν Κύριο, ταπεινωθεῖτε μέχρι τό χῶμα, γιατί ὁ Κύριος βδελύσσεται τούς ὑπερήφανους, ἐνῶ ἀγαπάει καί ἐπισκέπτεται τούς ταπεινούς στήν καρδιά. Γι’ αὐτό καί λέει: «καί ἐπί τίνα ἐπιβλέψω, ἀλλ’ ἡ ἐπί τόν ταπεινόν καί ἠσύχιον, καί τρέμοντα τούς λόγους μου;» (Ἤσ. 66, 2).
Ἀγωνίζου τόν ἀγώνα τόν καλό καί ὁ Θεός θά σέ ἐνισχύει. Στόν ἀγώνα ἐντοπίζουμε τίς ἀδυναμίες, τίς ἐλλείψεις καί τά ἐλαττώματά μας. Εἶναι ὁ καθρέφτης τῆς πνευματικῆς μας καταστάσεως. Ὅποιος δέν ἀγωνίστηκε, δέν γνώρισε τόν ἑαυτό του.

 


Προσέχετε καί τά μικρά ἀκόμη παραπτώματα. Ἄν σᾶς συμβεῖ ἀπό ἀπροσεξία κάποια ἁμαρτία, μήν ἀπελπίζεστε, ἀλλά σηκωθεῖτε γρήγορα, προσπέστε στον Θεό πού ἔχει τή δύναμη νά σᾶς ἀνορθώσει. Ἡ μεγάλη λύπη κρύβει μέσα της ὑπερηφάνεια.
Οἱ ὑπερβολικές λύπες καί ἀπελπισίες εἶναι βλαβερές καί ἐπικίνδυνες, καί πολλές φορές παροξύνονται ἀπό τό διάβολο γιά ν’ ἀνακόψουν τήν πορεία τοῦ ἀγωνιστῆ.
Μέσα μας ἔχουμε ἀδυναμίες καί πάθη καί ἐλαττώματα βαθιά ριζωμένα, πολλά εἶναι καί κληρονομικά. Ὅλα αὐτά δέν κόβονται μέ μία σπασμωδική κίνηση οὔτε μέ τήν ἀδημονία καί τή βαρειά θλίψη, ἀλλά μέ ὑπομονή καί ἐπιμονή, μέ καρτερία, μέ φροντίδα καί προσοχή.

 


Ὁ δρόμος πού ὁδηγεῖ στήν τελειότητα εἶναι μακρύς. Εὔχεσθε στό Θεό νά σᾶς δυναμώνει. Νά ἀντιμετωπίζετε μέ ὑπομονή τίς πτώσεις σας καί ἀφοῦ γρήγορα σήκωθεῖτε, νά τρέχετε καί νά μή στέκεστε, σάν τά παιδιά, στόν τόπο πού πέσατε, κλαίγοντας καί θρηνώντας ἅπαρηγόρητα.
Ἀγρυπνεῖτε καί προσεύχεστε γιά νά μήν μπεῖτε σέ πειρασμό. Μήν ἀπελπίζεστε ἄν πέφτετε συνέχεια σέ παλιές ἁμαρτίες. Πολλές ἀπ’ αὐτές εἶναι καί ἀπό τή φύση τούς ἰσχυρές καί ἀπό τή συνήθεια. Μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου ὅμως καί μέ τήν ἐπιμέλεια νικοῦνται. Τίποτε νά μή σᾶς ἀπελπίζει.

Σάββατο 13 Νοεμβρίου 2021

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ




Δακρύων ἄξιος 
«Οὐ βλάβη τις εἰς τόν Θεόν ἀπό τῆς βλασφημίας ἐκβαίνει, ἄλλ ’ ὁ βλασφημῆσας αὐτός καί τό τραῦμα ἔλαβεν. Οὐκοῦν στέναξον, θρήνησον. Καί γάρ δακρύων ἀξιον τό πάθος». [Ε.Π.Ε. 10,292]

Μετάφρασις 
Δἐν παθαίνει τίποτε ὁ Θεός ἀπό τή βλασφημία, ἀλλ’ ἐκεῖνος πού βλαστήμησε, αὐτός ὑφίσταται ὅλη τή ζημιά. Γι’ αὐτό, λοιπόν, νά ἀναστενάξης, νά κλάψης γοερά. Διότι εἶναι ἄξιο δακρύων τό πάθος τῆς βλασφημίας.
-----------------------------------
Ἐναντίον ποιοῦ; 
«Ὅταν τις ὑβρίζῃ τόν μηδέν ἠδικηκότα, κατά τόν τοῦ δικαίου λόγον δίδωσι δίκην. Ὅταν δέ τις τόν εὐεργέτην, τόν οὐδέν προπαθόντα αἴτιον καί Θεόν ὄντα καί ψυχήν ἐμπνεύσαντα καί μυρία χαρισάμενον καί εἰς οὐρανόν βουληθέντα ἀναγαγεῖν, εἶτα τοῦτον μετά τοσαύτας εὐεργεσίας μή μόνον ὑβρίζῃ, ἀλλά καί καθ’ ἡμέραν ὑβρίζῃ δι᾿ ὧν ποιεῖ, ποίας ἄξιος ἔσται συγγνώμης;». [Ε.Π.Ε. 18,244]

Μετάφρασις 
Ὅταν κάποιος βρίζη ἄνθρωπο, πού κανένα κακό δέν τοῦ ἔκανε, τιμωρεῖται σύμφωνα μέ τούς περί δικαίου νόμους. Κάποιος ὅμως βρίζει τόν Εὐεργέτη του, ἐκεῖνον πού ὄχι μόνο πρίν κανένα κακό δὲν τοῦ ἔκανε, ἀλλὰ τοῦ χάρισε ἄπειρα καλά, ἐκεῖνον ποῦ τοῦ ἔδωσε τή ζωή καί εἶναι ὁ Θεός του καί τοῦ ἐμφύσησε ψυχή καί τοῦ χάρισε μύρια καλά καί εἶναι ἕτοιμος, ἄν θελήση, νά τόν ἀνεβάση στόν Οὐρανό. Αὖτόν, λοιπόν, τὀν Εὐεργέτη του, μετά ἀπό τόσες εὐεργεσίες, Τόν βρίζει. Καί ὄχι ἁπλῶς Τόν βρίζει, ἀλλά καθημερινά Τόν βρίζει καί μέ τό στόμα του καί μέ τίς πράξεις του, τότε πῶς μπορεῖ νά συγχωρηθῆ;
-----------------------------------
Δέν τιμωρεῖται ἀπό τό κράτος 
«Βλασφημἰα τοῖς νομοθέταις οὐδέν εἶναι δοκεῖ φοβερόν· οὗδείς γοῦν τόν Θεόν βλασφημήσας εἰς δικαστήριον εἱλκύσθη καί δίκην δέδωκεν. Ἀλλ’ ἐάν μέντοι ἱμάτιόν τις κλέψῃ ἤ βαλλάντιον διατέμῃ, καί τάς πλευράς διορύττεται καί θανάτω παραδίδοται πολλάκις, τόν δέ Θεόν βλασφημῶν οὐκ ἐγκαλεῖται παρά τῶν ἔξω νομοθετῶν». [Ε.Π.Ε. 18,336]

Μετάφρασις
Ἡ βλασφημία δέν θεωρεῖται ἀπό τούς κοσμικούς νομοθέτες ὡς φοβερό κακό. Κανένας ἑπομένως δέν προσήχθη σέ δικαστήριο καί δέν τιμωρήθηκε, ἐπειδή βλαστήμησε τόν Θεό. Ἄν ὅμως κλέψη κάποιος ἕνα ροῦχο ἤ διαρρήξη ἕνα πορτοφόλι, ἀπό τό κράτος ξυλοκοπεῖται καί κάποτε θανατώνεται. ’Ενῶ, ἄν βλασφημήση τόν Θεό, δὲν γίνεται κατηγορούμενος ἀπό τούς νομοθέτες τοῦ κόσμου.
-----------------------------------
Πόσο τρομακτική ἁμαρτία! 
«Εἰ ὁ βασιλέα ὑβρίζων ἀφόρητον ἔχει τήν τιμωρίαν διά τήν τοῦ προσώπου ἀξιοπιστίαν, ὁ τόν Θεόν ὑβρίζων πόσων ἔσται ὑπεύθυνος ταλάντων; Ὥστε κἄν τά αὐτά εἰςτόν Θεόν ἁμαρτάνωμεν, ἅπερ εἰς τούς ἀνθρώπους, οὐδέ οὕτω τό ἴσον ἐστίν, ἄλλ ’ ὅσον μέσον Θεοῦ καί ἀνθρώπων, τοσοῦτον τῶν ἁμαρτημάτων ἐκείνων καί τούτων». [Ε.Π.Ε. 24,150]

Μετάφρασις
Ἄν ὅποιος βρίζει τό βασιλιά δέχεται σκληρή τιμωρία, λόγῳ τοῦ ἀξιώματος τοῦ προσώπου, ὅποιος βρίζει τόν Θεό, πόσα χρωστάει; Τά ἴδια ἁμαρτήματα μπορεῖ νά κάνουμε στόν Θεό καί στούς ἀνθρώπους. Ἡ βαρύτητα ὅμως δὲν εἶναι ἡ ἴδια. Ὅση διαφορά ὑπάρχει μεταξύ Θεοῦ καί ἀνθρώπων, τόση διαφορά ὑπάρχει καί στά ἁμαρτήματα πού γίνονται κατά τοῦ Θεοῦ καί κατά τῶν ἀνθρώπων. 
-----------------------------------
Δέν ντρέπεται! 
«Τόν Θεόν ὑβρίζων, οὐκ ἐρυθριᾷς; Πανταχοῦ γάρ πάρεστι καί πάντα ἀκούει». [Ε.Π.Ε. 24,536]

Μετάφρασις 
Βρίζεις τόν Θεό καί δέν ντρέπεσαι; Δέν κοκκινίζεις; Ξεχνᾶς, ὅτι ὁ Θεός εἶναι παντοῦ καί τά ἀκούει ὅλα;
-----------------------------------
Τὸ ἀντίθετο τῆς εὐχαριστίας
«Οὐδέν εὐχαριστίας ἴσον ἀγαθόν, ὥσπερ βλασφημίας χεἴρον οὐδέν· μή θαυμάσωμεν, ὅτι πνευματικοῖς ἐπιτιθέμενοι πράγμασι πολλά πάσχομεν δεινά». [Ε.Π.Ε. 31,616]

Μετάφρασις 
Τίποτε δὲν εἶναι πιό ὡραῖο ἀπό τήν εὐχαριστία, ὅπως τίποτε χειρότερο δέν ὑπάρχει ἀπό τή βλασφημία. Ἄς μήν ἀποροῦμε, ὅταν ἀναμένοντες πνευματικά πράγματα, ὑποφέρουμε πολλές δοκιμασίες. 
-----------------------------------
Ἀντί εὐχαριστίας 
«Μέγας θησαυρός ἡ εὗχαριστία, μέγας πλοῦτος, ἀνάλωτον ἀγαθόν, ὅπλον ἴσχυρόν· ὥσπερ οὖν ἡ βλασφημία τήν οὖσαν ἐπιτείνει ζημίαν, καί ὧν ἀπωλέσαμεν πλείονα προσαπολέσαι ποιεῖ». 
[Ε.Π.Ε. 31,620]

Μετάφρασις 
Μεγάλος θησαυρός εἶναι ἡ εὗχαριστία. Μεγάλος πλοῦτος. Ἀκατάβλητο ἀγαθό. ’Ισχυρό ὅπλο. Ὅπως ἄλλωστε καί τό ἀντίθετο, ἡ βλασφημία· ἐπιτείνει τή ζημιά καί μᾶς κάνει νά χάσουμε περισσότερα τῶν ὅσων ἔχουμε χάσει.
-----------------------------------
Ῥάπισμα 
«Τούς ἐν τῇ πόλει βλασφημοῦντας σωφρονίσατε. Κἄν ἀκούσῃς τινάς ἐν ἆμφόδῳ ἤ ἐν ἀγορᾷ βλασφημοῦντας τόν Θεόν, πρόσελθε, ἐπιτίμησον, κἄν πληγάς ἐπιθεῖναι δέῃ, μή παραιτήσῃ. Ράπισον αὐτοῦ τήν ὄψιν, σύντριψον τό στόμα, ἁγίασον σοῦ τήν χεῖρα διά τῆς πληγῆς. Κἄν ἐγκαλῶσί τινες, κἄν εἰς δικαστήριον ἕλκωσιν, εἰπέ μετά παρρησίας, ὅτι τόν βασιλέα τῶν ἀγγέλων ἐβλασφήμησεν». [Ε.Π.Ε. 31,622]

Μετἀφρασις 
Νά σωφρονίσετε αὐτούς πού βλασφημοῦν. Καί ἄν ἀκούσης κάποιον στό δρόμο ἤ στήν ἀγορά νά βλαστημάη τὀν Θεό, πλησίασε, ἐπίπληξέ τον. Καί ἄν πρέπη, νἀ τόν δείρης, νά μή διστάσης. Ράπισέ τον στό πρόσωπο, σύντριψέ του τό στόμα, ἁγίασε τό χέρι σου μὲ τέτοιο ρἀπισμα. Καί ἅν σέ σύρουν γι᾿ αὐτό στό δικαστήριο, νά πῆς: Ναί, τόν χτύπησα, γιατί βλαστήμησε τόν Βασιλέα τῶν ἀγγέλων. 
-----------------------------------
Νὰ μή τήν παραβλέπουμε 
«Κολἀσωμεν τῶν βλασφήμων τήν μανίαν, σωφρονίσωμεν αὐτῶν τήν διάνοιαν, προνοήσωμεν αὐτῶν τῆς σωτηρίας. Κἄν ἀποθανεῖν δέῃ τοῦτο ποιοῦντας, μέγα ἡμῖν οἴσει τό πρᾶγμα κέρδος· μή παρίδωμεν τόν κοινόν ὑβριζόμενον Δεσπότην. Μέγα τι τέξεται τῇ πόλει κακόν τό τά τοιαῦτα παρορᾶν». [Ε.Π.Ε. 31,642]

Μετάφρασις
Ἄς τιμωρήσουμε τή μανία τῶν βλασφήμων. Ἄς σωφρονίσουμε τή νοοτροπία τους. Ἄς φροντίσουμε γιά τή σωτηρία τους. Καί ἄν, ἀγωνιζόμενοι κατά τῆς βλασφημίας, χρειαστῆ ἀκόμα καί νά πεθάνουμε, μεγάλο κέρδος θά ἔχουμε. Ἄς μήν ἀδιαφοροῦμε, ὅταν ἀκοῦμε νά βρίζεται ὁ Δεσπότης Χριστός (καί ἡ Θεοτόκος Μαρία) . Ἡ ἀδιαφορία μας γιά τή βλασφημία θά φέρη μεγάλο κακό στήν πόλι. 
-----------------------------------
Θεοῦ καί ὕβρις ἀνθρώπων 
«Μέγα τι τέξεται τῇ πόλει κακόν τό τά τοιαῦτα παρορᾶν... Τόν Θεόν ὑβριζόμενον περιεῖδες· ἰδού συνεχώρησεν ὑβρισθῆναι βασιλέα· καἰ τόν περί τῶν ἐσχάτων ἐπικρεμασθῆναι πᾶσι κίνδυνον». [Ε.Π.Ε. 31,642]

Μετάφρασις 
Ἡ ἀδιαφορία γιά τή βλασφημία θά προκαλέση μεγάλο κακό στήν πόλι... Ὅταν βλασφημοῦσαν τόν Θεό, ἀδιαφοροῦσες. Νά ὅμως τώρα, πού ἐπέτρεψε ὁ Θεός νά ὑβρισθῆ ὁ ἐπίγειος βασιλιάς· καί βρισκόμαστε ἤδη ὅλοι σέ ἔσχατο κίνδυνο.
-----------------------------------
Νά κλείσουμε τὰ στόματα 
«Ἐμφρἀξῳμεν τῶν βλασφήμων τά στόματα, καθάπερ πηγάς θανατηφόρους ἀποκλείσωμεν, και πρός τό ἐναντίον μεταβάλωμεν, καί πἀντως στήσεται τά κατειληφότα τήν πόλιν κακά» [Ε.Π.Ε. 31,644]

Μετάφρασις 
Ἄς φράξουμε τά στόματα τῶν βλασφήμων. Ἄς τά κλείσουμε, ὅπως κλείνουμε πηγές θανατηφόρες. Καί ἄς τά μεταβάλουμε σέ στόματα ὑμνούντων. Ἔτσι ὁπωσδήποτε θά σταματήσουν τά κακά πού βρῆκαν τήν πόλι. 
-----------------------------------
Ἀνοχή σέ βλασφήμους 
«Οὗ μετέσχες τῶν τετολμημένων; Ἐπαινῶ (λέει ὁ Θεός) καί ἀποδέχομαι· ἀλλ᾿ οὐδέ ἐπέσχες τά γινόμενα· τοῦτο κατηγορίας ἄξιον. Ταῦτα παρά τοῦ Θεοῦ τά ρήματα ἀκουσώμεθα, ὅταν σιγῇ φέρωμεν τάς εἰς αὐτόν ὕβρεις καί παροινίας γινομένας». [Ε.Π.Ε. 31,644]

Μετάφρασις 
Δέν πῆρες μέρος σέ ὅσα κακά ἀποτολμήθηκαν; Αὐτό τό ἐπαινῶ καί τό ἀποδέχομαι. Ὅμως δέν ἐμπόδισες τούς δράστες τοῦ κακοῦ. Καί αὐτό εἶναι ἄξιο κατηγορίας. Παρόμοια λόγια θά ἀκούσουμε ἀπό τόν Θεό, ἐφ᾽ ὅσον μέ σιωπή ἀνεχόμαστε τίς ὕβρεις καί τίς προσβολές τοῦ ἁγίου ὀνόματός Του. 
-----------------------------------
Ἄνοια καί μανία 
«Πῶς οὐκ ἄτοπον τούς μέν εἰς ἀνθρώπους γενομένους πονηρούς μετά τοσαύτης φεύγειν σπουδῆς, τούς δέ εἰς αὐτόν ὑβρίζοντας τόν Θεόν ποιεῖσθαι κοινωνούς καί τούς προσκυνοῦντας τόν Ἐσταυρωμένον τοῖς ἐσταυρωκόσι συνεορτάζειν; Τοῦτο γάρ οὐ μόνον ἀνοίας, ἀλλά καί τῆς ἐσχάτης μανίας ἐστίν» [Ε.Π.Ε. 34,120]

Μετάφρασις 
Εἶναι ἐξωφρενικό: ’Απότή μιά μεριά νά ἀποφεύγη κανείς ὅποιον σέ ἄνθρωπο ἔκανε κακό, καί ἀπό τήν ἄλλη νά συναναστρέφεται ὅσους βλασφημοῦν τόν ἴδιο τόν Θεό. ’Εξωφρενικό νά βλέπης ἀνθρώπους, πού προσκυνοῦν τόν ’Εσταυρωμένο νά συνεορτάζουν μέ τούς σταυρωτές Του. Αὐτό εἶναι δεῖγμα ὄχι ἁπλῶς ἀνοησίας, ἀλλὰ τῆς πιό φοβερῆς μανίας. 
-----------------------------------
Δαιμονισμὀς 
«Εἰπέ μοι, ὅπου δαίμονες οἰκοῦσιν, οὐχί ἀσεβείας χωρίον ἐστί, κἄν μή ξόανον εἱστήκει;        Ὅπου χριστοκτόνοι συνέρχονται, ὅπου σταυρός ἐλαύνεται, ὅπου βλασφημεῖται Θεός, ὅπου Πατήρ ἀγνοεῖται, ὅπου Υἱός ὑβρίζεται, ὅπου Πνεύματος ἀθετεῖται χάρις, μᾶλλον δέ καί αὐτῶν ὄντων δαιμόνων, οὐ μείζων ἐντεῦθεν ἡ βλάβη;». [Ε.Π.Ε. 34,126]

Μετάφρασις 
Πές μου, ἐκεῖ ποῦ κατοικοῦν οἱ δαίμονες δὲν εἶναι τόπος ἀσεβείας, καί ἂν ἀκόμα δέν ὑπάρχῃ στημένο εἴδωλο; Ὅπου συγκεντρώνονται οἱ χριστοκτόνοι, ὅπου ἐκδιώκεται ὁ σταυρός, ὅπου βλασφημεῖται ὁ Θεός, ὅπου ἀγνοεῖται ὁ Πατέρας, ὅπου ὑβρίζεται ὁ Υἱός, ὅπου περιφρονεῖται ἡ χάρις τοῦ Πνεύματος, ἤ καλύτερα, καί αὐτοί οἱ ἴδιοι εἶναι δαίμονες, δέν εἶναι μεγαλύτερη ἡ βλάβη πού προέρχεται ἀπό τὴν ἐκεῖ παρουσία (χριστιανῶν); 
-----------------------------------
«Δὲν ἔχω μάτια νά τόν δῶ!» 
«Εἴτις τὀν υἱόν ἀνεῖλε τόν σόν, ἆρα αὐτόν 
ἄν ἰδεῖν ὑπέμεινας; Ἆρα ἄν ἀκοῦσαι τῆς προσηγορίας; Ἀλλ’ οὐχ ὡς δαίμονα πονηρόν, ἀλλ’ οὐχ ὡς αὐτόν τόν διάβολον ἔφυγες ἄν; Τοῦ Δεσπότου σου τόν Υἱόν ἀνεῖλον καί τολμᾶς αὐτοῖς εἰς ταὐτόν συνιέναι;». [Ε.Π.Ε. 34,132] 

Μετάφρασις 
Ἄν κάποιος φόνευε τό παιδί σου, πές μου, θά μποροῦσες νἀ τόν ἀντικρύσης; Θά εἶχες τή δύναμι ν’ ἀκούσης τό ὄνομά του; Δέν θά τόν ἀπέφευγες σάν δαίμονα κακό, σάν νά ἦταν αὐτός ὁ ἴδιος ὁ διάβολος; Τοῦ Θεοῦ σου τόν Υἱό φόνευσαν ( οἱ Ἰουδαῖοι) καί τολμᾶς νά συγκεντρώνεσαι μαζί τους στόν ἴδιο χὤρο; 
-----------------------------------
Μέ πολλούς τρόπους 
«Βλασφημίας τρόποι πολλοί καί διάφοροι. Διόπερ ἀναγκαῖον αὐτούς ἐκθέσθαι, ὥστε μήτε ἑκόντας τινί τοιούτῳ περιπεσεῖν, μήτε τινά τῶν φίλων, μήτε ἐχθρόν περιπίπτοντα παριδεῖν. Οὐ γάρ ἐστιν, ταύτης ἁμαρτία χείρων, ἀλλ᾿ οὐδέ ἴση, ἀλλά καἰ προσθήκη κακῶν τοῦτό ἐστι καί ὅ πάντα συγχεῖ καί ἁσύγγνωστον ἔχει κόλασιν καί ἀφόρητον τιμωρίαν». [Ε.Π.Ε. 34,556] 

Μετάφρασις 
Πολλοί καί διάφοροι εἶναι οἱ τρόποι τῆς βλασφημίας. Γι’ αὐτό πρέπει νά τούς ἐκθέσουμε, ὥστε οὔτε μέ τή θέλησἰ του νά πέφτη κανείς στό βρωμερό αὐτό ἁμάρτημα, οὔτε νά ἀφήση νά πέση κάποιος ἀπό τούς φίλους του, οὔτε καί νά παραβλέψη τόν ἐχθρό του βλέποντας νά πέφτη σ’ αὐτήν. Διότι δέν ὑπάρχει χειρότερη ἁμαρτία ἀπό αὐτήν, οὔτε καί ἴση, ἀλλ αὐτή ἀποτελεῖ προσθήκη κακῶν . Εἶναι ἡ ἁμαρτία, πού ὅλα τά συγχέει καί ἐπιφέρει ἀσυγχώρητη τιμωρία καί ἀφόρητη κόλασι. 
-----------------------------------
Φράξε τους τό στόμα 
«Οὐ μισήσεις τήν βλάσφημον γλῶττα, οὐκ ἐμφράξει τά ἄθεα στόματα;». [Ε.Π.Ε. 34,570] 

Μετάφρασις 
Δέν θά μισήσῃς τή γλῶσσα πού βλαστημάει; Δέν θά φράξης τά ἄθεα στόματα; 
-----------------------------------
Ἀντί εὐχαριστίας 
«Βλασφημεῖς τόν Θεόν, ὑπέρ ὧν εὐχαρίστως ἕτεροι ἔχουσιν;». [Ε.Π.Ε. 34,584] 

Μετάφρασις 
Ἐσύ βλαστημᾶς τόν Θεό γιά τόσα πράγματα πού ἄλλοι Τόν εὐχαριστοῦν; 
-----------------------------------


Πέμπτη 4 Νοεμβρίου 2021

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης ο Ομολογητής - Τιμούμε τη μνήμη του Αγίου 4 Νοεμβρίου



Ό όσιος και ομολογητής Γεώργιος Καρσλίδης είχε την καταγωγή του από τα αγιασμένα χώματα τής Ανατολής. Γεννήθηκε στις αρχές του 20οΰ αιώ­να, το 1901, στην Αργυρούπολη του μαρτυρικού μας Πόντου. Έζησε συνο­λικά 58 χρόνια ομολογίας, θυσίας και προσφοράς έχοντας ως σύνθημα τής ζωής του «νά μη ζει για τον εαυτό του άλλά για τον Θεό και τούς ανθρώπους». Γονείς είχε τούς ευλαβείς Σάββα και Σοφία. Από αυτούς διδάχθηκε τη θε­οσέβεια. Νωρίς όμως έμεινε ορφανός και από τούς δύο γονείς του – ο πα­τέρας του σκοτώθηκε σε κάποια μάχη.

 

Τα πρώτα χρόνια

Έτσι τον μικρό Αθανάσιο (αυτό ήταν το βαπτιστικό όνομα του Άγιου) ανέλαβε νά τον προστατέψει ή πιστή γιαγιά του. Αυτή του ενέπνευσε την αγάπη προς τη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας μας και τη συνειδητή πνευματική ζωή. Με αυτή την ευλαβέστατη γιαγιά του σε ηλικία 7 ετών ο Αθανάσιος επισκέπτεται για πρώτη φορά την ιστορική Μονή της Παναγίας στον Σουμελά του Πόντου.

 

Και εκεί το μικρό παιδί εναποθέτει την ελπίδα της ζω­ής του. Σύντομα ό­μως και ή γιαγιά του άνεχώρησε για τον ουρανό αφήνοντας του πολύτιμη κλη­ρονομιά μαζί με τη θεοσέβεια και μία φιλντισένια εικόνα τής Παναγίας – σε μορφή επιστήθιου εγκολπίου – την ό­ποια πλέον έφερε πάντα πάνω του ως οικογενειακό κειμή­λιο ευλάβειας και προστασίας.

 

Ή σκληρή και βά­ναυση συμπεριφο­ρά του μεγαλυτέρου αδελφού του τον ανάγκασαν μαζί με τον παππού του νά φύγουν για τη Θεοδοσιούπολη τής Μεγάλης Αρμενίας. Δεν θα παραμείνει όμως για πολύ εδώ.

 

Αισθάνεται μέσα του βαθιά δίψα για τον Θεό. Αυτόν ποθεί και σ’ Αυτόν ε­πιθυμεί ν’ αφιερωθεί.

 

Ξεκινά λοιπόν μό­νος το μεγάλο του ταξίδι με όπλο του την πίστη, έχοντας μαζί του έκτος από την εικόνα τής Παναγίας, ένα σταυρό, ένα θυμιατό και το πιστοποιητικό τής γεννήσεως του. Διήνυσε περιπετειώδη πορεία μέσα από δύσβατα μονοπάτια και χιονισμένες εκτάσεις του Καυκάσου.

 

Ο κύριος τον προστάτευε

Ό Κύριος τον προστάτευε συνεχώς. Αλλά και οι Άγιοι πού έπεκαλεΐτο και τούς ονόμαζε φίλους του, ήταν πάντα κοντά του και τον συνόδευαν, και κυρί­ως ο άγιος Γεώργιος.

 

Έφθασε στην Τιφλίδα τής Γεωργίας. Και από εκεί ή θεία Πρόνοια οδήγησε τα βήματα του σε γειτονικό μοναστήρι τής Ζωοδόχου Πηγής.

 

Με ευγνωμοσύ­νη προς τον άγιο Θεό εισήλθε στον ά­γιο αυτό χώρο. Στο­λισμένος με την α­θωότητα, τη σύνε­ση, την « αδιάκριτη »* πί­στη και τον φόβο του Θεού απέσπασε την αγάπη και τον σε­βασμό των συμμοναστών του. Στα διακονήματα πού του ανέθεσαν, τής ρα­πτικής, τής υφαντι­κής και τής μαγειρι­κής, υπήρξε υποδει­γματικός με ζηλευτή φιλεργία και αποδο­τικότητα.

 

Αγαπούσε όμως πολύ και την αυστηρή άσκηση στον εαυτό του και την κακοπάθεια. Ζούσε για τον Θεό και χαιρόταν για ό­σα απολάμβανε εκεί. Και έλεγε: «Εγώ έτσι θα περάσω στη ζωή μου».

 

Στις 20 Ιουλίου 1919 ο Αθανάσιος κείρεται μοναχός και λαμβάνει το όνο­μα Συμεών. Κατά την ιερή εκείνη ώρα τής κουράς του οι καμπάνες τής Μο­νής κτύπησαν από μόνες τους.

 

Και θε­ωρήθηκε αυτό το γεγονός θείο σημείο τής εύνοιας του Θεού προς τον πιστό δούλο του, τον μελλοντικό Άγιό του.

 

Ό μοναχός Συμεών πλημμυρισμένος από τη χάρη του Θεού συνεχίζει τώρα την άσκηση του ακόμη πιο υπεύθυνα, τηρώντας με ακρίβεια τις ιερές υπο­σχέσεις πού έδωσε στην κουρά του για αυστηρή παρθενία, αδιάκριτη υπακοή και πλήρη ακτημοσύνη.

 

Οι διωγμοί των χριστιανών

Όμως από το 1917 στη Ρωσία άρ­χισε νά μαίνεται ισχυρός ο άνεμος των διωγμών εναντίον τής Εκκλησίας του Χριστού από το αθεϊστικό καθε­στώς.

 

Ό Χριστός «ξανασταυρώνεται» με τόσο σκληρά διατάγματα και διαγ­γέλματα, ώστε νά λένε: «Εμείς θα δι­ορθώσουμε τα λάθη του Διοκλητιανού και του Νέρωνος».

 

Εκκλησίες βεβηλώ­νονται ή ισοπεδώνονται. Μοναστήρια πυρπολούνται ή κατεδαφίζονται. Μο­ναχοί και ιερωμένοι άλλά και λαϊκοί φυλακίζονται και βασανίζονται σκλη­ρά, γιατί παραμένουν πιστοί στην ορ­θόδοξη πίστη.

 

Οι πρώτοι μάρτυρες κα­ταγράφονται στα Μαρτυρολόγια τής Ρωσικής Εκκλησίας. Ήρθε όμως και ή σειρά τής Γεωργίας. Το Μοναστήρι τής Ζωοδόχου Πηγής λεηλατήθηκε. Οι μοναχοί συνελήφθησαν.

 

Τούς έκλει­σαν σε υγρή και σκοτεινή φυλακή, ό­που ήταν αναγκασμένοι νά ξαπλώ­νουν σε μία σανίδα κάτω ακριβώς από την όποια αναδύονταν οι οσμές ακα­θαρσιών από διερχόμενο υπόνομο.

 

Ό ηγούμενος τής Μονής δεν άντεξε. Υπέ­κυψε και πέθανε μέσα στη φυλακή. Τον μοναχό Συμεών τον διαπόμπευσαν κάποια μέρα στους δρόμους και τον περιέφεραν δεμένο και χωρίς ρούχα, φωνάζοντας ειρωνικά γι’ αυτόν: «Νά ο προφήτης!». Σταθεροί στην πίστη οι έγκλειστοι μοναχοί θέλησαν κάποιο Πάσχα και έψαλαν δυνατά μέσα στη φυλακή όλοι μαζί το «Χριστός Ανέστη».

 

Η καταδίκη η θαυματουργή διάσωσή του

Ό διοικητής εξαγριωμένος διέταξε την καταδίκη τους. Αφού τούς φόρεσαν λευκούς χιτώνες, τούς οδήγησαν δεμέ­νους στην άκρη απόκρημνων βράχων.

 

Και από εκεί τούς γκρέμισαν, Αφοί προηγουμένως τούς πυροβολούσαν ασταμάτητα. Ό μοναχός Συμεών δέ­χθηκε τρεις σφαίρες.

 

Μία τον χτύπησε στο σιδερένιο περίβλημα τής εικόνας τής Παναγίας πού φορούσε, ή άλλη τον πήρε επιδερμικά στο λαιμό και ή τρίτη στα πόδια. Ό Όσιος σώθηκε θαυ­ματουργικά.

 

Και τελικά του χάρισαν τη ζωή, γιατί υπήρχε νόμος πού έλεγε: «Νά αθωώνεται κάθε κατάδικος πού δέχεται τρεις σφαίρες όχι θανάσιμες».

Όμως oi εχθροί της πίστεως δεν ησύχασαν. Απαιτούσαν από τον Άγιο να αρνηθεί την Ορθοδοξία του.

 

Και ο Συμεών απάντησε με έντονη φωνή χτυπώντας το χέρι του στο τραπέζι του διοικητή: «Εσύ δεν έχεις εξουσία περισσότερη από τον Θεό».

 

Γι’ αυτό φυλάκισαν τον Όσιο και πάλι, τώρα σε σκληρότερες και πιο απάνθρωπες συνθήκες. Εκεί μέσα στη φυλακή ο Άγιος ασθένησε βαριά, του έπεσαν τα δόντια και υπέφερε φρικτά στα πόδια του.

 

Ό πανάγιος Θεός όμως επεμβαίνει θαυματουργικά, και με παρέμβαση ευ­γενών ανθρώπων τής περιοχής εκείνης αποφυλακίζει τον δούλο του. Εξέρχεται ο Όσιος με τα «στίγματα» του μάρτυ­ρος και του όμολογητού. Με μορφή κα­ταπονημένη άλλά φωτεινή. Περιφέρεται τώρα ως διωκόμενος μοναχός. Ζει με εράνους…

 

Η Χειροτονία

Ό Κύριος καλεί τώρα τον πιστό δούλο του στο υπούργημα τής ίερωσύνης.

 

Χειροτονείται πρώτα διάκονος και στις 8 Σεπτεμβρίου 1925 χειροτονείται ιερεύς στον Άγιο Μηνά στη Γρούζια Σχέτα λαμβάνοντας το νέο του όνομα: Γεώρ­γιος.

 

Με το όνομα αυτό θα δοξάσει τον Θεό τον υπόλοιπο χρόνο τής ζωής του. Ό όσιος ιερεύς π. Γεώργιος ήταν για όλους τούς ανθρώπους φως, δύναμη και παρηγοριά.

 

Προικισμένος με το χά­ρισμα τής διορατικότητος απεκάλυπτε τα προβλήματα των ανθρώπων. Έδινε σοφές συμβουλές σε όλους και τούς καθοδηγούσε προς τον Χριστό.

 

Ή φή­μη του ως άγιου άρχισε από εκεί νά α­πλώνεται… Και όταν από την Τιφλίδα ήρθε στο Σοχούμ, και εδώ ο κόσμος τον αγάπησε πολύ.

 

Δεν έπαυσε δε ο όσιος Γεώργιος παρά τη φιλάσθενη κράση του νά συνεχίζει την ασκητική του ζωή μέσα στην πόλη μένοντας σε ένα απέριττο δωμάτιο πάμφτωχος και απαρνούμενος τις περιποιήσεις του κόσμου.

 

Παρέμενε φτωχός άλλά ήταν πάντα πλούσιος σέ αγάπη και σε κα­λοσύνη, πού αντλούσε από τον μεγάλο Διδάσκαλο της αγάπης, τον Κύριο μας Ιησού Χριστό!

 

Το 1929 ο όσιος Γεώργιος έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, πού τόσο αγαπούσε και επιθυμούσε. Αποβιβά­ζεται στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης.

 

Και το 1930 εγκαθίσταται μόνιμα στο χωριό Σίψα (σήμερα Ταξιάρχες) της Δράμας. Εδώ ο πολύπαθος όσιος και ομολογητής ιερομόναχος π. Γεώργι­ος θα παραμείνει μέ­χρι το τέλος της ζωής του βαστάζοντας «έν τω σώματι του τά στί­γματα του Ιησού Χρι­στού».

 

Το μοναστήρι και το κελί του

Το 1939 έχτισε το τα­πεινό μοναστήρι του με τον ιερό ναό της Αναλήψεως και ένα φτωχό κελλάκι γι’ αυ­τόν. Το 1941 τον συν­έλαβαν οι Βούλγαροι και τον οδήγησαν σε εκτέλεση.

 

Τον άφησαν όμως ελεύθερο και έ­φυγαν έντρομοι, κα­θώς τον έβλεπαν εξαϋλωμένο νά προσ­εύχεται πριν τον θανατώσουν.

 

Καθώς περνούσαν τα χρόνια, στη συν­είδηση των ανθρώπων ο ιερομόναχος π. Γεώργιος Καρσλίδης έπαιρνε τη θέ­ση τού οσίου και του αγίου. Πλήθος κό­σμου, πολλοί μάλιστα από τη Δράμα, βαδίζοντας με τα πόδια έφθαναν στο Μοναστήρι τής Αναλήψεως. Άλλά και από πολλά μέρη τής Μακεδονίας και τής Θράκης κατέφθαναν εκεί άλλοι για νά ζητήσουν την ευχή τού Γέροντα και άλλοι νά αναπαυθούν κοντά του στο Μυστήριο τής ιεράς Εξομολογήσεως.

 

Φωτισμένος από το Πανάγιον Πνεύμα, εξαγνισμένος από τη μακροχρόνια ά­σκηση και το μαρτύριο στον Πόντο, «πλημμυρισμένος από γνήσια και κα­θαρά αισθήματα αγάπης προς τον συν­άνθρωπο», μπορούσε νά καθοδηγεί με ασφάλεια τον απλό και κουρασμένο κόσμο και νά τον οδηγεί στη σωτηρία. Μιλούσε άπλά και σταθερά. Και φύτευε στις καρδιές των ανθρώπων την αγάπη προς τον Χριστό και την Εκκλησία.

 

Ο άνθρωπος της Αγάπης

Ιδιαίτερα τόνιζε την άξια τής συγχωρητικότητος. Χτυπούσε κάθε μορφή διχόνοιας και καλούσε τούς αν­θρώπους νά συμφι­λιωθούν μεταξύ τους και με τον Θεό.

 

Στον λόγο του πάντα συν­δύαζε την αυστηρότη­τα με την αγάπη χωρίς νά έχει ποτέ αστεία. Ή­ταν βαθιά ταπεινός στο φρόνημα του, άκακος και πραότατος.

 

Καλλιεργούσε το φιλακόλουθο πνεύμα τε­λώντας με ακρίβεια και ιεροπρέπεια κάθε ιε­ρή Ακολουθία τής Εκκλησίας μας. Κα­τά την ώρα τής θείας Λειτουργίας ήταν πάντα μεταρσιωμένος και συμβούλευε τούς πιστούς «νά είναι απερίσπαστοι και προσηλωμένοι στα τελούμενα, για νά αξιώνονται νά βλέπουν τα μεγαλεία τού Θεού».

 

Το κύριο χαρακτηριστικό τού Αγίου ήταν ή αγάπη. Γι’ αυτό τον ονόμαζαν «ο άνθρωπος τής αγάπης». Ήταν ο ελεήμων και ο φιλόξενος. Συμμετείχε στα πένθη με παρήγορο και ενισχυτικό λόγο, διένεμε φαγητό σε φτωχούς, κάποτε ύφαινε ο ίδιος με τα χέρια του ρούχα για τούς άπορους.

 

Μαζί δε με αυτά δεν παρέλειπε ποτέ και την προσωπική του άσκηση και την κακοπάθεια, τη νηστεία του και τη μακρά και θερμή προσευχή του, παρ’ όλο πού ήταν φιλάσθενος και έπασχε από χρόνια κρυολογήματα.

 

Ήρθε όμως και ή μεγάλη ώρα για νά αναχωρήσει ο Άγιος από τον κόσμο αυτό. Προαισθάνθηκε το τέλος του. Γα­λήνιος και ειρηνικός, αφού προσέφερε όλο τον εσωτερικό του πλούτο στους ανθρώπους, γεμάτος από την παρουσία του Θεού και αφού ατένισε με ευλάβεια την εικόνα τής Παναγίας και τής είπε: «Τής ευσπλαχνίας την πύλην άνοιξον ήμίν, ευλογημένη Θεοτόκε», άφησε την πνοή του στον Πλάστη του και πέταξε στον ουρανό στις 4 Νοεμβρίου 1959. Είχε διανύσει ο Άγιος 58 ολόκληρα χρόνια μαρτυρίας, ομολογίας, ασκή­σεως, αγάπης, αυτοθυσίας…

 

Κηδεύθηκε στη Μονή του με δάκρυα από τον πολυπληθή και ευγνώμονα λαό του Θεού. Και ετάφη δίπλα στον Ιερό Ναό τής Αναλήψεως πού ο Ίδιος εκεί με κόπο είχε κτίσει. Στις 9 Φεβρουαρίου 2006 έγινε ή ανακομιδή των ιερών χα­ριτόβρυτων λειψάνων του από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δράμας κ. κ. Παύλο, τα όποια ετέθησαν σε ιερή λει­ψανοθήκη για τον αγιασμό των πιστών. Πάμπολλα είναι τα θαύματα πού ο Κύριος με τις πρεσβείες του επιτελεί. Εκατοντάδες είναι οι προσκυνητές πού καταφθάνουν για νά αφήσουν στον Άγιο ικετευτικές δεήσεις για τα θέματα τους και ευχαριστήριες προσευχές για τα θαύματα του.

 

Ή ζωή του νέου Όσιου μας και όμολογητού άγιου Γεωργίου του Καρσλίδη συνεχίζει και στις μέρες μας νά μας συγκινεί και νά μάς διδάσκει. Μας καλεί νά βαδίσουμε και μείς τον δρόμο τής άγιότητος όπως ακριβώς και εκείνος τον έβάδισε μέσα από τον αγώνα τής ασκήσεως, την ομολογία τής πίστεως και τής έμπρακτης αγάπης. Αυτό μάς ζητεί ο Άγιος. Μην του το αρνηθούμε. Αυτό θέλει και από μάς ο Θεός μας.

Ιωάννης Γ' Δούκας Βατάτζης: Ο Άγιος Αυτοκράτορας του Βυζαντίου


Η ιστορία της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ή Βυζαντινής έχει αναδείξει σπουδαίες προσωπικότητες, οι οποίες με το ισχυρό φρόνημα, το αγωνιστικό πνεύμα και τις Ορθόδοξες αξίες τους, έχουν στιγματίσει την πορεία της Αυτοκρατορίας. Ένας από αυτούς είναι ο Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης, Αυτοκράτορας, κυβερνήτης, διπλωμάτης, στρατιωτικός και Άγιος.

 

Ο Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης γεννήθηκε στο Διδυμότειχο το 1193.  Υπήρξε Αυτοκράτορας από το 1222 ως το 1254, μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204 από τους Σταυροφόρους. Γεννήθηκε στη θρακική γη, που έχει αναθρέψει αυτοκράτορες, άρχοντες, ευγενείς, ηγεμόνες, πατριάρχες και λαό της Αυτοκρατορίας. Έζησε την εποχή, όπου η φράγκικη κατοχή και οι συγκρούσεις των Ελλήνων με τους γύρω λαούς, αφύπνισαν την εθνική τους συνείδηση διαμορφώνοντας το νέο ελληνισμό.

 

Ο Ιωάννης Βατάτζης υπήρξε κατά κοινή ομολογία όλων των ιστορικών ένας από τους μεγαλύτερους αυτοκράτορες του Βυζαντίου. Στην περίπτωσή του επαληθεύεται η ρήση του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, του τελευταίου Αυτοκράτορα, ο οποίος απευθυνόμενος προς τον αδερφό του, Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγο, είπε τα εξής: «Από την ιστορία μας έχουμε το δίδαγμα πως όσο κυβερνούσαν βασιλιάδες στρατιώτες, το Βυζάντιο δοξαζόταν, ενώ μόλις έπαιρναν την αρχή οι ευνούχοι, το κράτος διαλυόταν». Ο Ιωάννης Βατάτζης ανήκει στην πρώτη κατηγορία, μόνο που δεν τον διέκρινε η ιμπεριαλιστική νοοτροπία και η επιθυμία για αποκόμιση πλούτου και δόξας. Αντίθετα πρώτιστο μέλημα του Ιωάννου ήταν ο λαός του. Για αυτό έμεινε στην ιστορία γνωστός ως πατέρας των Ρωμαίων.

 

Δε θυμίζει συνηθισμένο αρχηγό του κράτους, ακόμα και για τα γνωστά Βυζαντινά πρότυπα. Πολεμά, εργάζεται και πονά μαζί με το λαό. Ως προς τις στρατιωτικές του ενέργειες, συνετέλεσε τα μέγιστα στην ανόρθωση της Αυτοκρατορίας και τη μετά το θάνατό του ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Επικοινώνησε διπλωματικά ακόμα και με τους Δυτικούς, προκειμένου να πετύχει το στόχο του, ήτοι την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης. Με τη δυναμική του προσωπικότητα και τη διπλωματική του ικανότητα δημιούργησε το υπόβαθρο για την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης και καθυπέταξε κάθε προσπάθεια αντίστασης και εν δυνάμει αμφισβήτησης της κυριαρχίας του. Στήριξε τους Ακρίτες, το λαό, τους φτωχούς, τη μόρφωση, την εγχώρια παραγωγή, αναδιένειμε το δημόσιο πλούτο και δημιούργησε κοινωνικές δομές, σε ποσότητα και ποιότητα που εκπλήσσουν ακόμη και σήμερα.

Η εσωτερική του πολιτική αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση. Κατόρθωσε να ανεβάσει το βιοτικό επίπεδο του απλού λαού, με την εξυγίανση της δημόσια διοίκησης και  την πάταξη της αδικίας και της ασυδοσίας των αρχόντων. Επέφερε ευημερία στο λαό και άνθηση της οικονομίας σε όλους τους τομείς. Με σειρά μέτρων ενίσχυσε τις χαμηλές οικονομικά και κοινωνικά τάξεις. Μείωσε τη φορολογία και με τη θεσμοθέτηση του εμπορίου, της βιοτεχνίας, της κτηνοτροφίας και της γεωργίας ευνόησε την ανάπτυξη και την κερδοφορία. Απαγόρευσε την εισαγωγή ειδών πολυτελείας, με αποτέλεσμα να ενισχυθεί η εντόπια παραγωγή. Φρόντισε την παιδεία ανεγείροντας σχολεία και βιβλιοθήκες, ίδρυσε νοσοκομεία και φιλανθρωπικά ιδρύματα, οικοδόμησε μεγαλόπρεπους ναούς και ενίσχυσε οικονομικά πολλά μοναστήρια. Ο ίδιος κατείχε τόση περιουσία όση του χρειαζόταν για να συντηρείται.

 

Όσον αφορά την άμυνα του κράτους του, την ενίσχυσε με οχυρωματικά έργα, ασφαλίζοντας τα σύνορά του και δίνοντας εργασία σε πολλούς ανθρώπους. Στα σύνορα τοποθέτησε ακρίτες, έδωσε γη να καλλιεργούν για να ζουν τις οικογένειές τους, εξασφαλίζοντας έτσι ισχυρή φύλαξη των συνόρων του.

 

Όσον αφορά τις στρατιωτικές επιχειρήσεις ενεργούσε πάντα με σύνεση και καρτερικότητα. Δεν εμπλεκόταν σε πόλεμο, αν δεν υπήρχε άμεση ανάγκη και προσπαθούσε πάντα να εκμεταλλεύεται τα λάθη των αντιπάλων του, ενώ χρησιμοποιούσε νέες στρατηγικές και μεθόδους αντιμετώπισης των εχθρών, τις οποίες και εφάρμοσε εναντίον των Φράγκων, των Βουλγάρων, των Τούρκων, των Μογγόλων, αλλά και Ελλήνων. Το γεγονός ότι δεν μπόρεσε να ελευθερώσει τη βασιλεύουσα οφείλεται στις εμφύλιες προστριβές, αλλά και στη συνεχή στήριξη του Φράγκου βασιλιά της Κωνσταντινούπολης από τους Βενετούς και τον Πάπα.

Στο διπλωματικό τομέα διέπρεψε, καθώς ήξερε να εκμεταλλεύεται τις αδυναμίες των αντιπάλων του. Πολλές φορές με πρόσχημα την ένωση των Εκκλησιών κατόρθωνε να αποτρέψει τη βοήθεια του Πάπα προς τους Λατίνους της Πόλης. Με τους Βουλγάρους και τους Τούρκους που συνόρευε προσπαθούσε να έχει καλές σχέσεις, χωρίς να χάνει την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί τις εξωτερικές και εσωτερικές τους αναταράξεις.

 

Ο βίος του μεγάλου Έλληνα Αυτοκράτορα και Αγίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, Ιωάννη Γ΄ Δούκα Βατάτζη αποτελεί σύμβολο του Ελληνισμού. Τα επιτεύγματά του καθ’ όλη τη διάρκεια της βασιλείας του ήταν πολύ μεγάλα. Ο Ιωάννης ουσιαστικά παρέλαβε μια επαρχία και κατόρθωσε να τη μετατρέψει σε Αυτοκρατορία. Στην πραγματικότητα έθεσε τα θεμέλια για τη δημιουργία ενός άλλου είδους κράτους, το οποίο είχε καθαρά Ελληνική ταυτότητα, με δημοκρατικό χαρακτήρα. Πρωταρχικός στόχος του ήταν η ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης και η ανασύσταση της Αυτοκρατορίας. Η ανακατάληψη δεν επιτεύχθηκε, όμως κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα ισχυρό κράτος. Αν δεν τον ταλάνιζαν προβλήματα υγείας, θα ζούσε περισσότερο και αναμφισβήτητα θα έμπαινε θριαμβευτής τη βασιλεύουσα. Εξάλλου η ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1261 από το Μιχαήλ Παλαιολόγο χρεώνεται από όλους τους ιστορικούς στον Ιωάννη Βατάτζη.

 

Ο Ιωάννης Βατάτζης δικαιολογούσε απόλυτα την ετυμολογία του ονόματός του, ήταν δηλαδή «χάρισμα Θεού», το χάρισμα του Πανάγαθου Θεού προς τον Ελληνισμό. Αν οι μετέπειτα βυζαντινοί Αυτοκράτορες ακολουθούσαν την ίδια εσωτερική και εξωτερική πολιτική με αυτή του Ιωάννη Βατάτζη, τότε σίγουρα το 1453 δεν θα ήταν η καταληκτική ημερομηνία για την ιστορία του Βυζαντίου.

 

Αξιοπρόσεκτη είναι η επιστολή που έστειλε ο Βατάτζης στον Πάπα Γρηγόριο Θ΄, στην οποία μπορούμε να δούμε το Ελληνικό φρόνημα που τον διακατείχε, καθώς ο ηγέτης της Νίκαιας ανατρέχοντας στο ιστορικό του παρελθόν με υπερηφάνεια δηλώνει την εθνική του ταυτότητα. Αποτελεί το εξαιρετικό παράδειγμα Ελληνορθόδοξου ηγέτη, συμβάλλοντας σε μεγάλο βαθμό στην αφύπνιση και τη δημιουργία του νέου Ελληνισμού.

 

Κοιμήθηκε στο Νυμφαίο της Μικράς Ασίας το  1254. Η μεγαλύτερη ιστορική του επιβράβευση επήλθε μετά το θάνατό του, όταν ανακηρύχθηκε από το λαό Άγιος της Εκκλησίας. Η επίσημη Εκκλησία άργησε να τον αναγνωρίσει, καθώς σύμφωνα με το εκκλησιαστικόγια να αναγνωριστεί κάποιος άγιος, πρέπει να περάσουν τουλάχιστον 50 με 60 χρόνια. Ωστόσο η αγιοποίησή του από το λαό ήταν άμεση, καθώς αναγνωρίστηκαν τα θαύματά του και κτίστηκε προς τιμήν του Ιερός Ναός στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας και εκκλησάκι στο Νυμφαίο, τα οποία μαρτυρούν την αγάπη του λαού προς εκείνον. Ο Ελληνισμός τον τίμησε για τη φιλανθρωπική του δράση και την αγιοσύνη του. Αυτός είναι ο Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης. Ο ελεήμων Αυτοκράτωρ, ο Άγιος.

 

Για τον Άγιο Βασιλιά του Ελληνισμού επικρατούν πολλοί θρύλοι και παραδόσεις. Ο Όσιος Ανδρέας ο διά Χριστόν σαλός (6ος αιώνας μ.Χ.), προφητεύοντας στο μαθητή του Επιφάνιο για τη μελλοντική τύχη της Κωνσταντινούπολης, όταν έφθασε στο σημείο της κατάκτησης της πόλης και της ανάκτησης αυτής από τους Έλληνες, ανέφερε ότι θα βασιλεύσει στην πόλη για τριάντα δύο χρόνια ένας βασιλιάς κάνοντας θαυμαστά πράγματα, που το όνομά του θα είναι Ιωάννης. Οι μετέπειτα προφητείες Αγίων και Γερόντων αναφέρουν ότι ο βασιλιάς αυτός θα είναι στον τύπο του Ιωάννη Βατάτζη, ο οποίος βασίλευσε τριάντα δύο χρόνια! Υπάρχει ακόμα και ο θρύλος ότι ο βασιλιάς Ιωάννης θα είναι ο ίδιος ο Ιωάννης Βατάτζης, ο οποίος θα εγερθεί την κατάλληλη στιγμή για να σώσει τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία.

 

Πηγή υλικού

Ιωάννου Α. Σαρσάκη, Ιωάννης Γ΄ Βατάτζης Ο Άγιος Αυτοκράτορας του Βυζαντίου, Εκδόσεις «Ορθόδοξος κυψέλη», Θεσσαλονίκη, Ιούνιος 2010

(www.romiosini.org.gr)

Επιλογή υλικού

Αικατερίνη Διαμαντοπούλου, Υπεύθυνη υλικού των Ιστοχώρων του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων

 

Δευτέρα 1 Νοεμβρίου 2021

1η Νοεμβρίου - Η Αγία μας Εκκλησία τιμά την μνήμη των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού



Σήμερα, 1η Νοεμβρίου, η Αγία μας Εκκλησία τιμά την μνήμη των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού, των Αγίων γυναικών Μαρτύρων Κυριαίνης και Ιουλιανής και του Οσίου Δαβίδ του εν Ευβοία.

Οι επιστήμονες Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός κατάγονταν από την Ασία από γονείς χριστιανούς. Ορφανοί από πατέρα, δέχτηκαν απλόχερα από τη μητέρα τους Θεοδότη τη χριστιανική ανατροφή και παιδεία.

Επιδόθηκαν στη σπουδή των επιστημών και ιδιαίτερα της ιατρικής, με επιμέλεια και σύνεση, καλλιεργώντας ταυτόχρονα όλες τις χριστιανικές αρετές. Ως ιατροί, πρόσφεραν τις γνώσεις τους έντιμα, αφιλοκερδώς, καθώς και με αγάπη και σεβασμό, προς τους πάσχοντες αδελφούς. Αυτός είναι ο λόγος που ονομάστηκαν από την Εκκλησία «Άγιοι Ανάργυροι».

Η συνείδηση των πιστών εκφράζεται μέσα από την υμνογραφία της εορτής. Οι Άγιοι, αφού εναπόθεσαν στον Τριαδικό Θεό την ελπίδα τους, τότε επένδυσαν θησαυρό ασύλητο, δηλ. αιώνιο. Είχαν πάντα την πεποίθηση ότι «δωρεάν έλαβαν, δωρεάν δίδουν» με ανιδιοτέλεια στους ανθρώπους την αποθεραπεία, σύμφωνα με το ιερό Ευαγγέλιο, και έτσι χρήματα και πλούτη δεν απέκτησαν. Με χαρά μεταδίδουν διαρκώς τις πνευματικές και τις σωματικές ευεργεσίες στους ανθρώπους καθώς και στα άλογα ζώα.

Ολοκλήρωσαν ειρηνικά την επίγεια ζωή τους και με πλούσια προσφορά.

Οι άνθρωποι δε λησμονούμε ότι οι Άγιοι της Εκκλησίας είναι το εφαρμοσμένο Ευαγγέλιο. Με αυτή την προϋπόθεση ζητούμε, με θερμή προσευχή, τη συμπαράσταση των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού, και του Οσίου Δαβίδ και των Μαρτύρων Κυριαίνης και Ιουλιανής, που εορτάζουμε σήμερα. Αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα την ώρα του σωματικού πόνου και της ψυχικής ασθένειας, καθώς και σε κάθε άλλη ανάγκη και δοκιμασία που επιφέρει η συνεχώς μεταβαλλόμενη κοινωνία μας.


~ Του Επισκόπου Μεσαορίας Γρηγορίου~ 


Θείου Πνεύματος, τὴ χειρουργία, θεραπεύετε, παντοίας νόσους, σὺν Κοσμᾶ Δαμιανὲ οἱ Ἀνάργυροι, ὁ γὰρ Σωτὴρ ἰατροὺς ὑμᾶς ἔδειξεν, εἰς περιποίησιν πάντων καὶ ἴασιν ὅθεν ρύσασθε, παθῶν δυσαλθῶν καὶ θλίψεων, τοὺς ποθῶ τῷ ναῷ ὑμῶν προστρέχοντας.


Πηγή : orthodoxianewsagency.gr 

Τρίτη 26 Οκτωβρίου 2021

26 Οκτωβρίου: Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλήτης


Η Αγία Ανατολική Του Χριστού Εκκλησία εορτάζει σήμερα 26 Οκτωβρίου την ιερά και άσβεστη μνήμη του Αγίου και Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλήτου, του αθλοφόρου, στεφανηφόρου και λόγχη τρωθέντος, ο οποίος μαρτύρησε για την Πίστη του στον μόνον αληθινό Τριαδικό Θεό επί αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού.

Χρόνια πολλά και Ευλογημένα, πρεσβείαις του Αγίου Δημητρίου, στις εορτάζουσες και τους εορτάζοντες, καθώς και στην ένδοξη πρωτεύουσα της μίας ελληνικής και μοναδικής Μακεδονίας μας, την Θεσσαλονίκη μας για τον Πολιούχο της !


Ἀπολυτίκιον

Μέγαν εὕρατο ἐv τοῖς κιvδύvοις, σὲ ὑπέρμαχοv, ἡ οἰκουμένη, Ἀθλοφόρε τὰ ἔθνη τροπούμενον. Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τὴν ἔπαρσιν, ἐν τῷ σταδίῳ θαῤῥύvας τὸν Νέστορα, οὕτως Ἅγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Δευτέρα 25 Οκτωβρίου 2021

Ο Άγιος Δημήτριος Σώζει τη Θεσσαλονίκη από τους Βουλγάρους το 1207



Ο Άγιος Δημήτριος συχνά απεικονίζεται μπροστά στο Μαξιμιανό, στη φυλακή, ευλογώντας το Νέστορα, αλλά επιπλέον επειδή ο Άγιος Δημήτριος είναι και ένας από τους στρατιωτικούς και συγχρόνως προστάτης της Θεσσαλονίκης, που πολλές φορές έσωσε από διάφορους κινδύνους, οι παραστάσεις, στις οποίες ο άγιος εικονίζεται στρατιωτικός, είτε πεζός είτε καβαλάρης, είναι συνηθισμένες στην ορθόδοξη αγιογραφία.

Μεταξύ αυτών των αγιογραφιών ο Άγιος Δημήτριος απεικονίζεται και έφιππος σε κόκκινο άλογο, σε αντίθεση με το λευκό άλογο του Άη Γιώργη.

Στην εικόνα αυτή ο άγιος Δημήτριος παρουσιάζεται καβαλάρης με στρατιωτική στολή πάνω σε κόκκινο άλογο φονεύοντας με το δόρυ του τον τσάρο των Βουλγάρων Σκυλογιάννη. Πρόκειται για το θαύμα που έγινε τον Οκτώβριο του 1207 έξω από τα τείχη της Θεσσαλονίκης.

Ο τσάρος των Βουλγάρων Ιωαννίτζης που οι Βυζαντινοί αποκαλούσαν Σκυλογιάννη, φονεύτηκε κατά την παράδοση από τον άγιο Δημήτριο, όταν εκείνος πολιορκούσε τη Θεσσαλονίκη. Στο πρόσωπο του αγίου Δημητρίου η Θεσσαλονίκη βλέπει πάντοτε τον προστάτη της, το στήριγμά της. (Η απελευθέρωση της πόλης από τους Τούρκους το 1912 συνέπεσε με την ημέρα της γιορτής του αγίου μας).

Να σημειωθεί ότι ο Άγιος Δημήτριος έζησε και μαρτύρησε στη Θεσσαλονίκη επί Διοκλητιανού. Καθώς οι απαρχές της λατρείας του Αγίου Δημητρίου δεν είναι γνωστές με βεβαιότητα, από τον 18ο αι. διατυπώθηκαν διάφορες θεωρίες για την προέλευσή της, επικρατέστερη των οποίων μεταξύ των μελετητών είναι ότι δεν υπήρξε Δημήτριος που μαρτύρησε στη Θεσσαλονίκη, αλλά η λατρεία του προέρχεται από το Σίρμιο της Παννονίας. Σημαντικό κέντρο της λατρείας του είναι η Θεσσαλονίκη, όπου τιμάται από την πρωτοχριστιανική περίοδο και έχει ανεγερθεί βασιλική προς τιμήν του. Είναι ένας από τους λαοφιλέστερους αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που εορτάζει τη μνήμη του στις 26 Οκτωβρίου.

Κανείς στην πραγματικότητα δεν ξέρει γιατί απεικονίζεται με κόκκινο άλογο, ωστόσο η πιο πειστική εξήγηση είναι ότι οι αγιογράφοι σηματοδότησαν με  βάση τους δυο μεγάλους  Αγίους της εκκλησίας μας τον Άγιο Δημήτριο και τον Άγιο Γεώργιο τη χειμερινή και εαρινή περίοδο. Ο Άγιος Γεώργιος έχει άσπρο άλογο λόγω της άνοιξης και ο Άγιος Δημήτριος το κόκκινο άλογο λόγω του φθινοπώρου.

Ο άγιος Δημήτριος αποκαλείται από τον υμνωδό της Εκκλησίας «ο μέγας φρουρός της Θεσσαλονίκης, ο ρύστης εν τοις κινδύνοις ο εξαίρετος, πρόμαχος ο κράτιστος» (Κανώνδεύτερος). Σ’ έναν άλλο Κανόνα, που συνέθεσε ο Συμεών Θεσσαλονίκης, ο άγιος Δημήτριος φέρεται να λέει στην προστατευόμενή του πατρίδα Θεσσαλονίκη’ «…μη φοβού ουν, πατρίς μου, εμέ κατέχουσα, τους εχθρούς σου γαρ πάντας πατάξω εν Χριστώ και φυλάξω σε την τιμωσανμε».

Δίκαια παρατηρήθηκε, πως από όλες τις εικόνες του Αγίου Δημητρίου, η εικόνα του έφιππου αγίου αγαπήθηκε περισσότερο, γιατί ενσαρκώνει τα ελληνικά ιδεώδη της παλληκαριάς και της λεβεντιάς. Στη συνείδηση των πιστών ο άγιος Δημήτριος δεν έιναι μόνο, κατά τον υμνωδό, «κρηπίς ακατάβλητος και θεμέλιος άρρηκτος και πολιούχος, οικιστής και υπέρμαχος» της πόλεως της Θεσσαλονίκης και «εν πολλοίς και πολλάκις κινδύνοις χαλεποίς των Θεσσαλονικέων προϊστάμενος», αλλά και ομέγας υπέρμαχος της οικουμένης.

 

Για τούτο ψάλλει η Εκκλησία μας,

«Μέγαν εύρατο εν τοις κινδύνοις, σε υπέμαχον η οικουμένη, αθλοφόρετα έθνη τροπούμενον. Ως ουν Λυαίου καθείλες την δύναμιν, εν τω σταδίω θαρρύνας τον Νέστορα, ούτως Άγιε, μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος»

(απολυτίκιο του αγίου)

 

ΠΗΓΗ

Δευτέρα 18 Οκτωβρίου 2021

18 Οκτωβρίου: Του Αγίου Λουκά του Ευαγγελιστού


Στις 18 Οκτωβρίου εκάστου έτους η Εκκλησία μας γιορτάζει τον Άγιο Λουκά τον Ευαγγελιστή, ο οποίος καταγόταν από την Αντιόχεια της Συρίας, αλλά η εθνικότητα του ήταν ελληνική. Στον Άγιο Λουκά αποδίδονται οι πρώτες εικόνες Της Παναγίας μας. Σχεδίασε με κερί και μαστίχα την εικόνα της Θεοτόκου με τον Χριστό αγκαλιά και αφού φιλοτέχνησε άλλες δύο τις μετέφερε στα Ιεροσόλυμα, για να τις δείξει στην ίδια την Παναγία και να την ρωτήσει αν της αρέσουν. Έκτοτε, η εξαίρετη αυτή τέχνη της αγιογραφίας έγινε γνωστή σ’ όλη την οικουμένη.

Ωστόσο, ο Άγιος Λουκάς ήταν γιατρός στο επάγγελμα. Στην χριστιανική πίστη κατηχήθηκε από τον Απόστολο Παύλο, τον οποίο συνάντησε στη Θήβα όπου κατοικούσε και στο εξής αφιερώθηκε στο κήρυγμα της διδασκαλίας του Κυρίου μας. Περιόδευσε στη Δαλματία, Ιταλία, Γαλλία, Αχαΐα και τη Βοιωτία. Συνέγραψε το τρίτο κατά σειρά Ευαγγέλιο της Καινής διαθήκης και τις Πράξεις των Αποστόλων. Για το τέλος του Αγίου υπάρχουν δύο εκδοχές.

Η μία αναφέρει ότι μαρτύρησε και η άλλη ότι πέθανε ειρηνικά στη Θήβα γύρω στο 84 μ.Χ. όπου και ετάφη. Το 357 μ.Χ. το λείψανο του μετακομίσθηκε στην Κωνσταντινούπολη, στο ναό των Αγίων Αποστόλων.

 

Χρόνια Πολλά και Ευλογημένα, πρεσβείας και μεσιτείας του Αγίου Λουκά του Ευαγγελιστού σ’ όλην την Ορθόδοξη οικουμένη !

 

Λουκᾶν τὸν θεηγόρον καὶ τοῦ Παύλου συνέκδημον καὶ Εὐαγγελίου τοῦ τρίτου συγγραφέα θεόπνευστον, ἐν ὕμνοις τιμήσωμεν, πιστοί, ὡς ἄξιον ἐργάτην τοῦ Χριστοῦ. Τῷ φωτι γὰρ τοῦ Κυρίου καταυγασθεὶς μετέδωκε φῶς τῷ κόσμῳ. Γράψας τὰς θαυμαστὰς παραβολάς, σύστασιν ἐκκλησίας τε τῇ ἐπελεύσει τοῦ πνεύματος ἱστορησάμενος.

Τρίτη 12 Οκτωβρίου 2021

Άγιος Παΐσιος : «Νὰ μὴν ἔχουμε ἀπαιτήσεις παράλογες ἀπὸ τοὺς ἄλλους»



«Ἡ ἀδιάκριτη συμπεριφορὰ τὶς περισσότερες φορὲς κάνει μεγαλύτερο κακὸ ἀπὸ τὴν συμπεριφορὰ τῶν τρελλῶν ποὺ ἔχουν τὸ ἀκαταλόγιστο καὶ σπάζουν κεφάλια, διότι οἱ ἀδιάκριτοι μὲ τὰ κοφτερά τους λόγια πληγώνουν εὐαίσθητες ψυχὲς καὶ πολλὲς φορὲς τὶς τραυματίζουν θανάσιμα, γιατὶ τὶς φέρνουν σὲ ἀπόγνωση.Εἶναι καὶ μερικοὶ ποὺ συμπεριφέρονται μὲ τὸν ἴδιο τρόπο πρὸς ὅλους. Δὲν μποροῦμε ὅμως σὲ μιὰ δακτυλήθρα νὰ βάλουμε ὅσο βάζουμε σὲ ἕνα βαρέλι· ἢ νὰ φορτώσουμε ἕνα βόδι ὅσο ἕνα ἄλογο. Τὸ βόδι εἶναι γιὰ νὰ τραβάη τὸ ἀλέτρι· δὲν γίνεται νὰ τοῦ βάλουμε σαμάρι καὶ νὰ τὸ φορτώσουμε. Τὸ ἄλογο πάλι κακῶς τὸ βάζουμε στὸ ἀλέτρι, γιατὶ εἶναι γιὰ νὰ σηκώνη βάρος. Γιὰ ἄλλη δουλειὰ εἶναι τὸ ἕνα, γιὰ ἄλλη τὸ ἄλλο. Νὰ μὴθέλουμε νὰ βάλουμε ὅλον τὸν κόσμο στὸ δικό μας καλούπι. Ὁ καθένας ἔχει τὸ δικό του. Νὰ παραβλέπουμε καὶ μερικά, ὅταν δὲν βλάπτουν. Ἐὰν μποροῦσαν νὰ μποῦν σὲ τάξη ὅλοι οἱ ἄνθρωποι σ ̓ αὐτὴν τὴν ζωή, δὲν θὰ γίνονταν ἀταξίες καὶ θὰ ἦταν καὶ ἐδῶ Παράδεισος. Νὰ μὴν ἔχουμε λοιπὸν ἀπαιτήσεις παράλογες ἀπὸ τοὺς ἄλλους.».


Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Β’ «Πνευματικὴ Ἀφύπνιση»

Σάββατο 25 Σεπτεμβρίου 2021

Πνευματική Εργασία : Χωρίς αυτήν όλα βαίνουν εις μάτην !


Όσο μπορείτε, αυτό να κοιτάζετε: Πώς να αναπαύετε τον άλλον και να αφήνετε τον εαυτό σας εν λευκώ, στα χέρια του Θεού.

Αυτή είναι η πνευματική εργασία που πρέπει να κάνετε. Και άσκηση αν κάνετε, δεν ωφελεί, γιατί αν κανείς δεν κάνει αυτήν την εργασία, δουλεύει σε άλλη συχνότητα από την συχνότητα του Θεού.

Πάνε όλα μετά χαμένα, και οι μετάνοιες και οι νηστείες… Δεν λέω αυτά να μην γίνονται, αλλά να μη νομίζει κανείς, ότι επειδή κάνει εκείνο, και εκείνο… είναι εντάξει!

 

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Δευτέρα 19 Ιουλίου 2021

Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ - 19 Ιουλίου / εορτή ανακομιδής Ιερών λειψάνων


"H πολυλογία είναι αρκετὴ να διασπάσει την ψυχικὴ ειρήνη ενὸς πνευματικού ανθρώπου. "

" Κατά το τριακοστό πέμπτο έτος της ηλικίας, δηλα­δή στο ήμισυ της επιγείου ζωής, συμβαίνει να κάνει ο άνθρωπος μεγάλο αγώνα για την διατήρηση του εαυ­τού του. Πολλοί σ' αυτή την ηλικία δεν παραμένουν στην αρετή, ξεφεύγουν,  και ακολουθούν τον δρόμο των επιθυμιών τους."

Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ
19 Ιουλίου / εορτή ανακομιδής Ιερών λειψάνων


" Ο Τσάρος Νικόλαος θα είναι Χριστιανός μέχρι τα βάθη του. Ο Τσάρος θα μας επισκεφθή με όλη του την Οικογένεια. Τί χαρά θα γίνη τότε! Θα εορτασθή το Πάσχα μέσα στο καλοκαίρι! "

 (Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ) 

Προφητικά λόγια του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ, που εκπληρώθηκαν με την Αγιοκατάταξή του και την Ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων στις 19 Ιουλίου 1903 με την παρουσία του Αγίου Τσάρου Νικόλαου Β' Ρομάνοφ και της Οικογένειάς του. Η Αγιοκατάταξη την οποία ο Νικόλαος προσπάθησε, συναντώντας μεγάλη δυσκολία να προωθήσει και τελικά το κατόρθωσε, ήταν ενός από τους πιό αγαπημένους Αγίους του Λαού της Ρωσίας, του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ, τον οποίο ο Τσάρος και η Οικογένειά του τιμούσε ιδιαίτερα. Ο Νικόλαος διατηρούσε στο γραφείο του ένα πορτραίτο του Αγίου και πολύ πριν από το γεγονός της Αγιοκατάταξης εξέφραζε την βεβαιότητά του για την Αγιότητά του. Έλεγε χαρακτηριστικά:
 
''Είμαι ήδη τόσο πεπεισμένος για την Αγιότητα και την θαυματουργική χάρη του Αγίου Σεραφείμ, που κανείς δεν θα μπορέσει να κλονίσει ποτέ την πίστη μου. Έχω αδιάσειστες αποδείξεις γι' αυτό''. 

Στη φωτογραφία ο Τσάρος Νικόλαος Β΄(πρώτος αριστερά) μεταφέρει τη Λάρνακα με τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ.


Δευτέρα 12 Ιουλίου 2021

Σήμερα 12 Ιουλίου Τιμούμε τη μνήμη του Αγίου Παισΐου


Η Ορθόδοξη Ανατολική του Χριστού Εκκλησία επιτελεί σήμερα 12 Ιουλίου πανηγυρικώς την ιερά και άσβεστη μνήμη του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου! 

Τῶν Φαράσων τὸν γόνον, καὶ τοῦ Ἄθωνος κλέϊσμα, καὶ τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος ὁσίων, μιμητὴν καὶ ἰσότιμον, Παΐσιον τιμήσωμεν πιστοί, τὸ σκεῦος χαρισμάτων τὸ μεστόν, ὡς φυλάσσοντα ἐκ πάντων τῶν λυπηρῶν, τοὺς πίστει ἀνακράζοντας, δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.


Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
“Μία ποίμνη, είς ποιμήν”

“…. Οι χριστιανοί θα διωχθούν ξανά. Θα μηχανευτούν οι εχθροί του χριστιανισμού πολλά, αλλά από τον διωγμό που θα προκύψει, ο χριστιανισμός ολόκληρος θα ενωθεί. Όχι όμως έτσι που το θέλουν αυτοί που μηχανεύονται την παγκόσμια ένωση των θρησκειών, θέλοντας να υπάρξει επικεφαλής ένας θρησκευτικός ηγέτης. Θα ενωθεί επειδή οι καταστάσεις που θα δημιουργηθούν θα έχουν ως αποτέλεσμα να ξεχωρίσουν τα πρόβατα το Χριστού από τα ερίφια. Το κάθε πρόβατο θα κοιτά να είναι κοντά με τα άλλα πρόβατα και έτσι θα πραγματοποιηθεί το “μία ποίμνη, είς ποιμήν”. Προσέξατε; Το βλέπουμε εν μέρει να πραγματοποιείται: οι χριστιανοί έχουν αρχίσει να αισθάνονται ότι βρίσκονται σε ανθυγιεινό κλίμα και προσπαθούν να φεύγουν από τις αρρωστημένες καταστάσεις. Η άλλη μερίδα θα τρέχει κατά χιλιάδες στα μοναστήρια και στις εκκλησίες.

Σε λίγο θα δείτε σε μια πόλη να υπάρχουν μόνο δύο μερίδες ανθρώπων: αυτοί που θα ζουν άσωτοι και μακριά από το Χριστό ζωή και οι άλλοι, που θα τρέχουν στις αγρυπνίες και στα προσκυνήματα. Μεσαία κατάσταση δεν είναι δυνατόν να υπάρξει“…

Από το βιβλίο “Σκεύος Εκλογής: Γέρων Παΐσιος 1924-1994” του ιερομ. Χριστοδούλου.


Παρασκευή 11 Ιουνίου 2021

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΤΟΥ ΙΑΤΡΟΥ



Γιὰ πολὺ καιρὸ καὶ μὲ μεγάλη ἐπιμονὴ ἔπλεα κόντρα στὸ ρεῦμα καὶ σὲ σᾶς τὰ παιδιά μου κληροδοτῶ νὰ πλέετε κόντρα στὸ ρεῦμα, ὅσο δύσκολο κι ἂν εἶναι αὐτό. Νὰ ἀποστρέφετε τὸ βλέμμα σας καὶ τὴν καρδιά σας ἀπὸ ἐκείνη τὴ μεγάλη πλειοψηφία τῆς ἀνθρωπότητας, ποὺ ἐπιδιώκει ὄχι τοὺς ὑψηλοὺς στόχους, ἀλλὰ ἐκείνους ποὺ εἶναι πιὸ εὔκολο νὰ ἐπιτευχθοῦν. Νὰ μὴν προσχωρήσετε σ ᾿αὐτὴ τὴ μεγάλη πλειοψηφία ποὺ ζεῖ ὄχι μὲ τὸ δικό της νοῦ, ἀλλὰ μὲ τὸ νοῦ τῶν ἡγετῶν καὶ χτίζει τὴ ζωή της, ὄχι μὲ τὶς ἱερὲς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ μὲ τὶς ὑποδείξεις ἐκείνων ποὺ ἔχουν τὴν ἐξουσία νὰ καθοδηγοῦν τοὺς ἀνθρώπους μόνον ἐκεῖ, ὅπου κατὰ τὴ γνώμη τοὺς πρέπει νὰ πηγαίνουν, ὄχι χάρη τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ἀλλὰ γιὰ χάρη τῆς ἐπίτευξης τῶν ἀγαθῶν της ἐπίγειας βασιλείας. 

Σκοπὸ τῆς ζωῆς νὰ θέσετε τὴν ἐπιδίωξη τῆς ὕψιστης ἀλήθειας καὶ νὰ μὴν παρεκκλίνετε ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ δρόμο, ἂν σᾶς ἀναγκάσουν νὰ ὑπηρετήσετε τοὺς σκοποὺς τῆς κατώτερης ἀλήθειας, καταπατώντας τὴν ὕψιστη ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ. 

Νὰ εἶστε ἕτοιμοι ἀκόμη καὶ γιὰ τὸ μαρτύριο, ἐφ᾿ ὅσον πλέετε κόντρα στὸ ρεῦμα, νὰ τηρεῖτε πλήρη πίστη ἀκόμη καὶ στὶς σκέψεις, στοὺς ἄντρες καὶ τὶς γυναῖκες σας, ὅπως τήρησα κι ἐγώ.



Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2021

Βίος και Διδαχές του Αγίου Εφραίμ Κατουνακιώτη


Δευτέρα 9 Μαρτίου 2020, η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου κατά τη Συνεδρία της απεφάσισε και ανακοίνωσε την αναγραφή του οσίου πατρός Ιωσήφ του Ησυχαστού στους Αγιολογικούς Δέλτους της Εκκλησίας.


Βίος Αγίου Εφραίμ Κατουνακιώτη:


Ο παπα- Εφραιμ Κατουνακιώτης γεννήθηκε το 1912 στο Αμπελοχώρι Θηβών. Ο πατέρας του ονομάζονταν Ιωάννης Παπανικήτας και η μητέρα του Βικτορία. Ο Γέροντας είχε σαν κοσμικός το όνομα Ευάγγελος. Τελείωσε το Γυμνάσιο αλλά η Χάρις του Θεού έκλεινε στον Ευάγγελο τις κοσμικές θύρες της αποκατάστασης.


Η μητέρα του αξιώθηκε να λάβει πληροφορία από τον Όσιο Εφραίμ τον Σύρο ότι το θέλημα του υιού της να γίνει μοναχός ήταν και θέλημα Θεού και πώς ο Ευάγγελος θα τιμήσει την μοναχική ζωή.

Την 14η Σεπτεμβρίου 1933 ο Ευάγγελος άφησε τον κόσμο ήλθε στην έρημο του Αγίου Όρους στα Κατουνάκια, στο ησυχαστήριο του Οσίου Εφραίμ του Σύρου και έβαλε μετάνοια στην συνοδεία των Γεροντάδων Εφραίμ και Νικηφόρου. Μετά την δοκιμασία του εκάρη μικρόσχημος μοναχός με το όνομα Λογγίνος. Το 1935 έγινε μεγαλόσχημος μοναχός από τον Γέροντα του Νικηφόρο και έλαβε το όνομα Εφραίμ. Τον επόμενο χρόνο χειροτονήθηκε Ιερέας.

Ο παπα-Εφραίμ αξιώθηκε και γνώρισε τον πρύτανη της ησυχαστικής ζωής τον διορατικό, προορατικό και άγιο Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή (1898 -1959) και συνδέθηκε πνευματικά μαζί του με την ευλογία του Γέροντα του Νικηφόρου. Ο Γέροντας Ιωσήφ με την σειρά του είχε διδαχθεί την απλανή πνευματική ζωή από τους περίφημους ησυχαστές μοναχό Καλλίνικο και Ιερομόναχο Δανιήλ. Επομένως ο παπα-Εφραίμ μας διδάσκει την επίμονη αναζήτηση για την πνευματική ζωή και την ανεύρεση απλανούς πνευματικού οδηγού, πού θα είναι «Εκδόσεις ακριβής της ορθοδόξου πίστεως». Ο απλανής πνευματικός βλέπει τις δαιμονικές πλάτες και με τα κατάλληλα πνευματικά φάρμακα οδηγεί τα πνευματικά παιδιά του στον Παράδεισο.




Ο μακαριστός παπα-Εφραίμ διαχώρισε την γνήσια υπακοή από την αρρωστημένη όταν συμβούλευσε κοινοβιάτη μοναχό να κάνει υπακοή στον Γέροντα του όχι σαν ζώο αλλά από αγάπη και ζήλο Θεού.


Ο παπα-Εφραίμ με την ευλογία του Γέροντος Ιωσήφ εντρύφησε στην «Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών» και ελάμβανε τις συμβουλές των Νηπτικών Πατέρων για τον αγώνα του. Δεν διάβαζε ούτε βιβλία ψυχιατρικής, ούτε «κουλτουριάρικα» αναγνώσματα δια πνευματικές επιδείξεις στα σαλόνια, ούτε είχε τον φόβο μήπως τον αποκαλέσουν οι κοσμικοί κύκλοι «φονταμενταλιστή».


Ο Γέροντας μετά το 1980 είχε συγκροτήσει συνοδεία και τήρησε την εντολή του Γέροντος Ιωσήφ να αποκτήσει συνοδεία μετά τον θάνατο του παπα-Νικηφόρου. Επομένως ο παπα-Εφραίμ πρώτα έφθασε στην κάθαρση και κατόπιν έγινε ο ίδιος Γέροντας. Ο παπα-Εφραίμ πολέμησε τον μεγάλο εχθρό της πνευματικής ζωής την κενοδοξία. Οι θυσίες του γίνονταν για τον Χριστό και όχι για προσδοκώμενο έπαινο από τους ανθρώπους.




Η θ. Λειτουργία για τον παπα-Εφραίμ ήταν συγκλονιστικό και βιωματικό γεγονός. Είχε εκμυστιρευθεί σε Ιερομόναχο πνευματικό φίλο του ότι από την πρώτη θεία Λειτουργία πού τέλεσε, έβλεπε αισθητά την Χάρη του Θεού να μεταβάλλει τα θεία δώρα. Μάλιστα, μετά τον καθαγιασμό των τιμίων δώρων, έβλεπε τον ίδιο τον Χριστό μέσα στο δισκάριο και ήταν αδύνατον να συγκρατήσει τα δάκρυα του, όταν έφθανε στο τεμαχισμό του Σώματος του Χριστού. Έβρεχε με τα δάκρυα του το αντιμήνσιο κατά την θεία Λειτουργία και έβλεπε δεξιά και αριστερά τους αγγέλους να συλλειτουργούν.

Όμως ο παπα-Εφραίμ δεν αναφέρθηκε ποτέ σε «λειτουργική αναγέννηση» και μάλιστα ζητούσε σε κοινοβιάτες, πού βρίσκονταν στα εξωτερικά διακονήματα να μη παραλείπουν το ψαλτήρι.

Ο παπα- Εφραίμ ήταν κοσμημένος με το διορατικό χάρισμα και έβλεπε την πνευματική κατάσταση κάθε κληρικού ή μοναχού και έδιδε τα κατάλληλα πνευματικά φάρμακα για την πρόοδο στην πνευματική ζωή.

Η Χάρις του Θεού είχε κοσμήσει τον παπα- Εφραίμ και με το προορατικό χάρισμα, γι ‘αυτό και έβλεπε καταστάσεις πού έρχονταν (όπως ο σεισμός του 1977 στην Θεσσαλονίκη), αλλά και πολλές φορές είχε προσφωνήσει λαϊκούς ακόμα και μικρά παιδιά με τα ονόματα πού έλαβαν μετά από χρόνια στην μοναχική τους κούρα. Μάλιστα, κάποιος φοιτητής έστειλε μία περιληπτική και χωρίς λεπτομέρειες επιστολή στον μακαριστό Γέροντα και έλαβε απάντηση από τον παπα-Εφραίμ, πού του περιέγραφε με λεπτομέρειες την πνευματική του κατάσταση ακόμα και κατασταθείς στον χώρο πού διέμενε ο φοιτητής χωρίς αυτός να τις έχει προαναφέρει.

Κάποτε άγνωστοι μεταξύ τους κληρικοί συναντήθηκαν στον δρόμο για τα Κατουνάκια και όταν έφτασαν στον παπα-Εφραίμ, ο μακαριστός άγιος Γέροντας άρχισε να επιπλήττει έναν από τους κληρικούς, πώς δεν είναι παπάς αλλά μασόνος, πού έβαλε ράσο, για να κατασκοπεύει το Άγιον Όρος. Ο μασόνος παραδέχτηκε την ραδιουργία του.

Ο παπα-Εφραίμ έζησε εμπειρίες, πού μόνο οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί μπορούν να ζήσουν, μακριά από παπικές η προτεσταντικές πλάνες.


Ο παπα-Εφραίμ αναδείχθηκες με την Χάρη του Θεού και πρακτικός οδηγός στην ποιμαντική του γάμου και της οικογενείας, γιατί βοήθησε πολλούς νέους να καταλήξουν στον γάμο χωρίς να τους πιέσει γι’ αυτό αλλά και οι επιστολές του, πού σώζονται, αποτελούν πνευματική παρακαταθήκη και «σχολή γονέων» χωρίς ψυχολογικές και φιλοσοφικές θεωρίες για τις αγωνιζόμενες πνευματικά οικογένειες.

Το 1996 ο παπα-Εφραίμ έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο και έπεσε σε ακινησία. Δεν γόγγυσε καθόλου αλλά δοξολογούσε τον Θεό.

Μας αφήνει το άγιο παράδειγμα του για την αντιμετώπιση των ασθενειών.

Στις 14/27 Φεβρουαρίου 1998 ο παπα- Εφραίμ Κατουνακιώτης του Αγίου Όρους παρέδωσε την αγιασμένη ψυχή του στα χέρια του Δημιουργού του, πού υπηρέτησε από την νεότητα του.




Διδαχές Αγίου Εφραίμ Κατουνακιώτη:


- ''Ὁ πρῶτος καὶ ὁ κυριότερος ἐχθρὸς τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶναι ὁ διάβολος, ὄχι. Εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος εἰς τὸν ἑαυτό του ἐπίβουλος. Καὶ τοῦτο διότι δὲν ἀκούει τὸν ἄλλον, ἀκούει τί τὸν λέει ὁ λογισμός του. Ἐνῶ ἔχουμε τόσους ἁγίους Πατέρες νὰ τοὺς μιμηθοῦμε διαβάζοντας τὰ συγγράματά τους, ἐντούτοις ὅμως τὸ ἐγὼ μᾶς κυριεύει πολλὲς φορές. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος νικήσει τὸν ἑαυτό του, εἶναι ὁ μεγαλύτερος μεγαλομάρτυρας καὶ τροπαιοφόρος καὶ νικηφόρος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ!''


- "Αυτό που λένε, ανοίγονται τα μάτια της ψυχής, Πατέρες, ξέρουν τι λένε οι Άγιοι Πατέρες, ήξεραν τι λένε οι Άγιοι Πατέρες. Γι' αυτό να διαβάζουμε και τα πατερικά βιβλία και τη Θεία Γραφή.


Μα δεν αδειάζεις; Έστω μισή ώρα κάθε μέρα, να διαβάζεις. Αυτή η κάθαρση, αυτός ο φωτισμός, τον οποίον θα πάρεις διαβάζοντας τη Θεία Γραφή, θα σου κρατήσει όλη την ημέρα και τη νύχτα... "


- ''Ἀπαλλαγή κανένας Ἅγιος δέν ἐζήτησε ἀπο τόν Θεό.  Ὑπομονή μόνο ζήτησε νά του χαρίσει..''


- Μαρτυρία π. Ἐφραίμ Κατουνακιώτη στόν καθηγητή κ. Δημ. Τσελεγγίδη


''Προσευχήθηκα καί ρώτησα τόν Χριστό νά μέ πληροφορήσει τί εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός. Πῆρα τήν ἀπάντησή του, ἡ ὁποία εἶναι, ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός ἔχει πνεῦμα πονηρίας καί κυριαρχεῖται ἀπό ἀκάθαρτα πνεύματα». Καί τόν ρώτησα, πῶς ἀκριβῶς πιστοποιήθηκε αὐτό. Μοῦ ἀπάντησε, πώς «μετά τήν προσευχή γέμισε τό κελλί μου ἀπό ἀφόρητη δυσωδία, ἡ ὁποία μοῦ ἔφερνε ἀσφυξία στήν ψυχή, δέν μποροῦσα νά ἀναπνεύσω πνευματικά». Τόν ρώτησα, ἄν αὐτό ἦταν ἕνα ἔκτακτο γεγονός γι’ αὐτόν ἤ ἄν ἔτσι τοῦ ἀπαντᾶ ὁ Χριστός σέ ἀνάλογες περιπτώσεις, καί μέ βεβαίωσε, ὅτι «σέ ὅλες τίς περιπτώσεις, πού εἶναι μπλεγμένες μέ μάγια, μέ ἀκάθαρτα πνεύματα, αὐτή εἶναι ἡ κατάσταση, στήν ὁποία μέ εἰσάγει. Μερικές φορές ὑπάρχει καί λεκτική ἀπάντηση, ἀλλά στήν προκειμένη περίπτωση, αὐτή ἦταν ἡ ἀπάντηση καί ἔχω ἀπόλυτη τή βε­βαιότητα, ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός δέν ἔχει τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, ἀλλά τό πνεῦμα τό ἀκάθαρτο''.




- Ἡ χάρις δὲν μᾶς ἐξετάζει ἐμᾶς πότε θά ῾ρθει. Λέει ἕνας ἀπὸ τὴ συνοδία μου, λέει, σήμερα ἦταν τῆς Μεταμορφώσεως, δὲν ἐχάρηκα. Δὲν ἐχάρηκες τῆς Μεταμορφώσεως; Ναί. Μπορεῖς νὰ χαρεῖς τὴν ἄλλη μέρα ποὺ εἶναι καθημερινή. Ὄχι ἀπὸ τὸ σεβάσμιο τῆς ἡμέρας, ἀπὸ τὴν κρίση τοῦ Θεοῦ ἐξαρτᾶται ἡ χάρις. Ἔχει βέβαια, δὲν εἶναι καὶ καθολικὸς νόμος αὐτός. Ἀλλὰ πάντως ὅμως ἡ κρίσις τοῦ Θεοῦ εἶναι διαφοροτέρα ἀπὸ τὴν κρίση τῶν ἀνθρώπων.


Ἄλλος χαροποιήθηκε ἀπάνω στὸ μοτόρ, ἄλλος ἀπάνω στὸ ἀεροπλάνο. Ἡ κρίσις τοῦ Θεοῦ εἶναι διάφορος. Ἄλλος χαροποιήθηκε πηγαίνοντας στὴν Ἁγία Ἄννα ἕνα ἄλεσμα στὸ μύλο. Ἐκείνην τὴν ὥρα χαροποιήθηκε. Δὲν μποροῦμε νὰ τὸ κρίνουμε γιατὶ ὁ Θεός, τρόπον τινά, δὲν μᾶς χαριτώνει μέσα στὴ Λειτουργία, ἀλλὰ μᾶς χαριτώνει ἐκτὸς Λειτουργίας. Δὲν μποροῦμε νὰ τὸ κρίνουμε αὐτό.


Μπορεῖς καὶ μέσα στὴ Λειτουργία νὰ χαριτωθεῖς, μπορεῖς στὴ Λειτουργία νὰ μὴ χαριτωθεῖς, νὰ χαριτωθεῖς ἀπάνω στὸ ἐργόχειρο. Αὐτὸ εἶναι ἡ κρίσις Του. Τὸ δικό μας εἶναι πάντοτε νὰ προσευχώμεθα. Ὅταν ὁ Θεὸς ἐπισκέπτεται τὴν ψυχή μας, θέλει καὶ ἀπαιτεῖ νὰ τὴ βρίσκει σὲ προσευχή. Νὰ μὴ βρίσκει τὴν ψυχή μας καὶ τὴ διάνοιά μας μετεωριζομένη. Αὐτὸ λυπεῖ τὸ Θεό. Λυπεῖ τὸ Θεό. Μποροῦμε νά ῾χουμε ὅλη τὴν ἡμέρα αὐτοσυγκέντρωση; Αὐτὸ θὰ μᾶς βοηθήσε.


-Οπου κι ἂν εὑρεθεῖ ὁ ἄνθρωπος, νὰ μὴν ἀπελπίζεται. Νὰ μὴν τὰ χάνει, νὰ μὴν τὰ σαστίζει. Γιὰ τὸν ἄλφα καὶ τὸν βῆτα λόγο, ὁ Θεὸς γνωρίζει, σὲ δοκιμάζει. Σὲ δοκιμάζει: Μπορεῖς νὰ κρατήσεις αὐτὴν τὴ θλίψη; Μπορῶ. Θὰ σοῦ δώσω χάρισμα. Δὲν μπορεῖς; Κι αὐτὸ ποὺ σοῦ ῾δωσα, θὰ τὸ αφαιρέσω.


- Ὅποιος βασίσθηκε στὶς δυνάμεις του ἐπλανήθη. Θὰ πᾶς σὲ ἄνθρωπο πνευματικό, ὁ ὁποῖος θὰ σὲ διδάξει τὶς μηχανὲς τοῦ διαβόλου, θὰ σὲ διδάξει τὸ δρόμο πῶς θ᾿ ἀνέβεις στὸν οὐρανό. Πάντως μονάχος σου ἂν πᾶς...




- Ἐξομολόγηση - Μετάνοια


Δὲν σὲ κατηγορῶ ὅτι ἔκανες ἁμαρτίες πολλὲς καὶ σοβαρές, ὄχι, ἄνθρωπος εἶσαι. Σὲ κατηγορῶ, γιατὶ δὲν ἐξομολογεῖσαι. Αὐτὸ σὲ κατηγορῶ. Ἔπεσες; Στὸν πνευματικό. Ἔπεσες; Στὸν πνευματικό, ὅλα στὸν πνευματικό. Καὶ ἡ ὁσία Μαρία, πρῶτα ἐξομολογήθηκε.


Στὴ γειτονιά μας ἤτανε κάποιος Κύπριος καὶ εἶχε ἕναν ὑποτακτικό, ὁ ὁποῖος τοὺς γονεῖς του δὲν εἶχε ἀναπαύσει, νὰ ποῦμε. Ὅταν καλογέρευσε, καὶ τὸν Γέροντά του δὲν τὸν ἀνέπαυσε. Κι᾿ ἐκεῖ ποὺ καθόμαστε στὴ Μικρὴ Ἁγία Ἄννα, τὸν ἔστειλε ὁ Γέροντάς του στὸν Γέροντα, τὸν γερο-Ἰωσήφ, νὰ πεῖ τὸν λογισμό του καὶ ὅ,τι μπορεῖ νὰ τὸν βοηθήσει. Ὅταν ἦρθε ἐκεῖ, ἤμαστε γύρω ἔτσι μὲ τὸν Γέροντα, λέει: «Ἄντε ἐσύ, πήγαινε ἐσύ, πηγαίνετε στὰ δωματιά σας· ἔλα ῾δῶ, πάτερ Ἰωάννη». Ἀνεβαίνει, πήγαινε στὸ δωμάτιό του.


- Γέροντα, λέει, ἡ ψυχή μου κλαίει, κλαίει, κλαίει σὰν μικρὸ παιδί.


- Γιατί, παιδί μου, ἡ ψυχή σου κλαίει;


- Διότι, λέει, δὲν ἀνέπαυσα τὸν Γέροντά μου.


- Ἔ, ποῦ καταλαμβάνεις ὅτι δὲν ἀνέπαυσες τὸν Γέροντα;


- Νά, λέει, ἔτσι στὴν ὑπακοή.


- Ἄκουσε, παιδί μου. Ἐκεῖ ποὺ γκρέμισες, ἐκεῖ νὰ διορθώσεις. Ἐχαλάρωσες τὸ «νά ῾ναι εὐλογημένο», τὴν ταπείνωση καὶ τὴν αὐταπάρνηση στὸν Γέροντα. Μὴ ζητᾶς τώρα μὲ τὴν εὐχὴ ἢ μὲ τὴν Θεία Μετάληψη, πάτερ μου, νὰ διορθώσεις τὸ λάθος σου. Ἐκεῖ ἔσφαλες, ἐκεῖ νὰ βάλεις μετάνοια, ἐκεῖ νὰ διορθώσεις.


Ὁ ἀββὰς Παμβώ, ὅταν ἦταν κοσμικός, πῆγε καὶ κλέψανε σύκα ἀπὸ ἄλλο γειτονικὸ ἀμπέλι. Καὶ ὅταν τοὺς πῆρε μυρωδιὰ ὁ δραγάτης, τό ῾βαλαν στὰ ποδάρια νὰ φύγουν, Ἀλλὰ ἀπὸ τὸ μαντήλι ποὺ εἶχε τὰ σύκα, τοῦ ῾πεσε ἕνα σύκο κάτω καὶ νὰ μὴν τὸ χάσει, πῆγε καὶ τό ῾φαγε. Καὶ λέει ὁ ἴδιος: «Ὅποτε θυμᾶμαι αὐτὸ τὸ σύκο, κάθομαι καὶ κλαίω». Κάθομαι καὶ κλαίω... Αὐτὸ τὸ σύκο...


Ἔτσι κι ἐγώ, νὰ ποῦμε. Ὅταν θυμᾶμαι αὐτὴν τὴν παρακοὴ ποὺ ἔκανα στὸν Γέροντα, ὡς ἄλλος ἀπόστολος Πέτρος, κάθομαι καὶ κλαίω. Γιατί νὰ κάνω αὐτὴν τὴν παρακοή, νὰ μὴν τὴν κάνω ὑπακοὴ νὰ κερδίσω;


Ἕνα πράγμα, ἅμα σὲ κεντάει ἡ συνείδησή σου, πήγαινε καὶ βάλε μετάνοια: «Ἀδερφέ μου, εὐλόγησον, σὲ παρακαλῶ νὰ μὲ συγχωρέσεις, ἔσφαλα». Αὐτὸ διορθώνει τὸ λάθος σου. Μὴν παραβλέπεις τὴ συνείδησή σου. Ἄνθρωποι εἴμεθα, ἕνας στὸν ἄλλον φταίει. Ἢ σοῦ εἶπε ἕναν λόγο, εἴτε δὲν ἔκανε ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο εἶπες, καὶ ὅποτε κατόπιν ἡ συνείδηση ἔρχεται ἐλέγχουσα. Μὴν τὴν παραβλέπεις, πήγαινε ταπεινώσου καὶ πὲς τὸ «εὐλόγησον» εἰς τὸν ἀδελφὸ ἢ εἰς τὸν Γέροντα


-  Το δαιμονικό, πώς να σας πω, προξενεί έτσι λιγάκι κρύο πράγμα, λιγάκι δισταγμό, να πούμε, λίγο αμφίβολο, δεν σε πληρώνει, δεν πληροφορείσαι να το κάνεις αυτό το πράγμα. Δεν πληροφορείσαι να το κάνεις. Έχει κάποιο δισταγμό, κάποια αμφιβολία μέσα σου, οπότε αυτό είναι δαιμονικό.

Πολλές φορές κι όταν λειτουργούσαμε, πάτερ, μη νομίσεις ότι είμαστε κι εμείς απείραχτοι απ΄τον πειρασμό· και λειτουργούντες έρχεται ο πειρασμός. Ε, ψάλλει άλλος απ' έξω. Θυμώνεις: «Μα τι ψάλλεις έτσι αργά, λιγάκι γρήγορα, βρε παιδάκι μου». Πλησίασε ο άλλος (ο πειρασμός) τώρα.


- Εις τι θα μας ωφελήσει εμάς αν μάθουμε ότι η φωνή ήταν του Πατρός ή ο Θεός μιλεί δι' αγγέλου για τό 'να και τ' άλλο. Εις τι θα μας ωφελήσει εις τον δρόμο της σωτηρίας μας, αν γνωρίζουμε αυτό; Εσύ μιλάς θεολογικά. Τι θα μας ωφελήσει; Τίποτε. Θα σε προσβάλω. Άφησες το δρόμο της ταπεινώσεως και πιάνεις υψηλά επίπεδα θεολογικά. Όχι. Άφησε αυτόν το δρόμο κι ακολούθησε το δρόμο της καλογερικής. «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με». Άφησε αυτόν το δρόμο της ερεύνης, διότι...

Ήρθε κάποιος στο σπίτι και λέει: «Πάτερ, το σώμα που μεταλαμβάνομε είναι το Σώμα του Χριστού, το είπανε λέει...» Λέω: «Πάτερ, δεν μπορούμε να θεολογήσουμε, διότι δεν είμαστε θεολόγοι. Μεταλαμβάνουμε Σώμα και Αίμα Χριστού. Περισσότερο δεν μπορούμε να πούμε, μήπως και πέσουμε σε κάνα δογματικό λάθος και θα το βρούμε εμπόδιο μετά το θάνατό μας».

Τέτοια δεν μας ωφελούν, πάτερ. Άφησε αυτόν το δρόμο και πάρε το δρόμο της υπακοής και άφησε τα υψηλά επίπεδα.

 

Αι θλίψεις γεννούν την ταπείνωση και η ταπείνωση έχει κατόπιν!! Συντρίβεται ο άνθρωπος, συντρίβεται ο άνθρωπος μέσα του.




Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2021

Σήμερα 17 Ιανουαρίου τιμούμε τη μνήμη του Αγίου Αντωνίου του Μεγάλου



Κάποτε ὁ Μέγας Ἀντώνιος «ἔδεσε» τὸν διάβολο καὶ τὸν ρώτησε:
- Τί φοβᾶσαι περισσότερο;
- Τὴν ταπείνωση!
- Τί ἄλλο φοβᾶσαι πέρα ἀπὸ τὴν ταπείνωση;
- Τὴν ταπείνωση!
- Κάτι ἄλλο δὲν φοβᾶσαι;
- Τὴν ταπείνωση!
Καὶ ὅταν ὁ Μέγας Ἀντώνιος ξεψύχησε καὶ ἡ Ἁγία ψυχή του, ἦταν στὰ χέρια τῶν ἀγγέλων καὶ ἀνέβαινε στὸν οὐρανό, ὁ σατανᾶς βλέποντας τὸν ἀπὸ μακριά, τὸν φώναξε: 
- Ἂχ Ἀντώνιε, μὲ ξέφυγες! 
- Ὄχι ἀκόμα! τοῦ λέει ὁ Μέγας Ἀντώνιος.

Ἀκοῦτε ταπείνωση; Στὰ χέρια τοῦ ἀγγέλου ἡ ψυχὴ τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου, ἔχει βγεῖ ἀπὸ τὸ σῶμα καὶ δὲν ἔχει περιθώριο νὰ ἁμαρτήσει, ἀλλὰ δὲν ἄφησε νὰ μπεῖ στὸ μυαλὸ τοῦ μέσα, ὅτι ναὶ ἐγὼ σὲ ξέφυγα, σὲ νίκησα! Δὲν τὸ εἶπε αὐτὸ τὸ πράγμα! Διότι μόνο ἡ ταπείνωση νικάει τὸν σατανᾶ...
Καὶ ὅταν ὁ Μέγας Ἀντώνιος πάτησε τὸ πόδι του στὸν Παράδεισο, εἶπε:
- Τώρα, μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ σὲ νίκησα!

Ἔτσι πρέπει νὰ λέμε καὶ νὰ κάνουμε καὶ ἐμεῖς. Ἄνθρωπε, μὴν ἀφήσεις ποτὲ νὰ περάσει ἀπὸ τὸ νοῦ σου, ὅτι κάτι εἶσαι καὶ ὅτι κάτι κάνεις. Χάθηκες... Ἀλλὰ νὰ εἶσαι πάντα ταπεινόφρων καὶ νὰ πιστεύεις, ὅτι ἂν ἔκανες κάτι, τὸ ἔκανες μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπειδὴ τὸ ἤθελε ὁ Θεός...

Δημήτριος Παναγόπουλος ὁ Ἱεροκήρυκας (1916 – 1982)