Σαν σήμερα 28 Νοεμβρίου του 1912 πέφτει μαχόμενος ο ήρωας και μεγάλος Έλληνας λογοτέχνης Λορέντζος Μαβίλης

Ήταν 28 Νοεμβρίου 1912 όταν Λορέντζος Μαβίλης θα χάσει τη ζωή του μαχόμενος στα βουνά της Ηπείρου στη διάρκεια του Α’ Βαλκανικού Πόλεμου. Σαν σήμερα, λοιπόν, αυτός ο τεράστιος Έλληνας λογοτέχνης θα πέσει μαχόμενος στη μάχη του Δρίσκου. Στην μάχη ο Μαβίλης ηγούταν στο σώμα των Γαριβαλδινών που ήταν Ιταλοί εθελοντές, όπου μαζί με Έλληνες στρατιώτες απώθησαν τους Τούρκους μέχρι την ανατολική όχθη της λίμνης των Ιωαννίνων. Ο Μαβίλης αποτελεί παράδειγμα για όλους μας σήμερα, αφού αν και οικονομικά ευκατάστατος και διανοούμενος της εποχής, προτίμησε να πέσει στα βουνά της σκλαβωμένης Ηπείρου που ζητούσε Ένωση με τη Μάνα Ελλάδα. Την ώρα που η σφαίρα τον τραυμάτισε είπε συγκινημένος: <<Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα είχα την Μεγάλη αυτή τιμή να πεθάνω για την Ελλάδα>>. Το έργο του Μαβίλη αποτελούμενο από στίχους, πεζά, μεταφράσεις, πολιτικές αγορεύσεις και γράμματα, πηγάζει από τον έξοχο χαρακτήρα του και τις ξεκαθαρισμένες ιδέες του για τον άνθρωπο, το έθνος, τη θρησκεία, την τέχνη, την φιλοσοφία και την ηθική. 

Πατρίδα Πάλε ξυπνάει τῆς ἄνοιξης τ᾿ ἀγέρι στὴν πλάση μυστικῆς ἀγάπης γλύκα, σὰν νύφ᾿ ἡ γῆ, πὄχει ἄμετρα ἄνθη προίκα, λάμπει ἐνῶ σβηέται τῆς αὐγῆς τ᾿ ἀστέρι. Πεταλοῦδες πετοῦν ταίρι μὲ ταίρι, ἐδῶ βουίζει μέλισσα, ἐκεῖ σφήκα· τὴ φύση στὴν καλή της ὥρα ἐβρῆκα, λαχταρίζει ἡ ζωὴ σ᾿ ὅλα τὰ μέρη. Κάθε μοσχοβολιὰ καὶ κάθε χρῶμα, κάθε πουλιοῦ κελάηδημα ξυπνάει πόθο στὰ φυλλοκάρδια μου κι ἐλπίδα νὰ σοῦ ξαναφιλήσω τ᾿ ἅγιο χῶμα, νὰ ξαναϊδῶ καὶ τὸ δικό σου Μάη, ὄμορφή μου, καλή, γλυκειὰ πατρίδα.

Στὴν Πατρίδα Πατρίδα, σὰν τὸν ἥλιο σου ἥλιος ἀλλοῦ δὲ λάμπει. Πῶς εἰς τὸ φῶς του λαχταροῦν ἡ θάλασσα κι οἱ κάμποι, πῶς λουλουδίζουν τὰ βουνά, τὰ δάσ᾿, οἱ λαγκαδιὲς στέρνοντάς του θυμίαμα μυριάδες μυρωδιές! Ἀφρολογοῦν οἱ ρεματιὲς καὶ λαχταρίζ᾿ ἡ λίμνη, χίλιες πουλιῶν λαλιὲς ἠχοῦν, τῆς ὀμορφιᾶς του ὕμνοι, σ᾿ ἄπειρ᾿ ἀστράφτουν χρώματα παντοῦ λογῆς λογῆς τ᾿ ἀγέρα τὰ πετούμενα τὰ σερπετὰ τῆς γῆς. Κι αὐτὸς σηκώνει τ᾿ ἀλαφρὰ τῆς καταχνιᾶς μαγνάδι, κι ἡ κάθε στάλ᾿ ἀπὸ δροσιὰ γυαλίζει σὰν πετράδι, κάθε ἀχτίδα του σκορπᾶ μὲ τὴν ἀναλαμπὴ χαρά, ζωὴ καὶ δύναμη κι ἐλπίδα ὅπου κι ἂν μπεῖ. Φαντάζεις σὰν τὸν ἥλιο σου κι ἐσύ, καλὴ πατρίδα, καὶ μάγια σὰν τά μάγια σου στὸν κόσμο ἀλλοῦ δὲν εἶδα. Ἡ γῆ σου εἶναι παράδεισος, κι αἰώνια γαλανὸς γύρω σου καθρεφτίζεται στὸ πέλαγ᾿ ὁ οὐρανός. Κι οἱ νύχτες σου μὲ τ᾿ ἄστρα τους, μὲ τὴ γαλάζια πάστρα, μὲ τ᾿ ἀηδονολαλήματα, τρεμάμενα σὰν τ᾿ ἄστρα, μὲ τὸ φεγγάρι ποὺ περνᾶ, σὰν τ᾿ ὄνειρο εὐτυχίας στὴ μέση τῆς ἀπέραντης οὐράνιας ἡσυχίας. Οἱ νύχτες σου δροσοβολοῦν χιλιόπλουμα λουλούδια καὶ στῶν παιδιῶν σου τὶς καρδιὲς ἀμάραντα τραγούδια, σταλάζουνε στὰ σπλάγχνα τους θεράπειο λησμονιᾶς, ἐλευτεριᾶς ἀγάλλιαση καὶ μίσος τυραννιᾶς. Μάγεμ᾿ ἀσημούφαντο, φῶς μαργαριταρένιο, λιώνονται σ᾿ ἕνα χάραμα ξανθό, μαλαματένιο. Γιομάτος μόσχους καὶ δροσιὲς ὁ Ζέφυρος τερπνᾶ μέσ᾿ ἀπ᾿ ἀγάπης φαντασιὲς τὰ πλάσματα ξυπνᾶ. Κι ἀνάμεσα στὰ χρώματ᾿ ἀπὸ χίλια οὐράνια τόξα, προβαίνει πάλ᾿ ὁ ἥλιος εἰς ὅλη του τὴ δόξα. Καί, σὰν τοῦ μεγαλείου σου σύμβολο φωτεινό, ἕως τὸ χρυσὸ βασίλεμα λάμπει στὸν οὐρανό. Ἑλλάς, τὸ μεγαλεῖο σου βασίλεμα δὲν ἔχει, καὶ δίχως γνέφια τοὺς καιροὺς ἡ δόξα σου διατρέχει. Ὅσες φορὲς ὁ ἥλιος σου νὰ σὲ φωτίσει ἐρθεῖ, θὲ νὰ σὲ βρεῖ πεντάμορφη, στεφανωμένη ὀρθή. ~Λορέντζος Μαβίλης